Dans

Reykjavík dansfestival

Listrænir stjórnendur:Brogan Davison og Pétur Ármannsson

Tjarnarbíó og Borgarleikhúsið

Reykjavík dansfestival var haldin 17.-20. nóvember 2021 og hýsti Tjarnarbíó hátíðina að mestu. Covid hafði áhrif á þessa hátíð eins og önnur síðustu tvö ár. Af þeim sökum varð að fresta opnunarpartíinu og verkinu Craver eftir RVK Dance Project, en í því er samband tónlistar og hreyfinga á hefðbundnu dansgólfi á skemmtistað skoðað og átti viðburðurinn að vera á skemmtistaðnum Húrra.

Undanfarin ár hefur þátttaka óþjálfaðra dansara og líkama sem sjaldan sjást á sviði verið áberandi í RDF. Unglingum og eldra fólki hefur verið afhent sviðið og í ár var fötluðum boðið að deila sviðsljósinu með þjálfuðum dönsurum. Í sýningunni Stefnumót, samstarfi Listar án landamæra og RDF, mættust í þrem pörum þjálfaðir dansarar og fatlaðir einstaklingar. Útkoman var þrjú ágætis verk, sem öll áttu það þó sammerkt að hreyfingin hafði lítið hlutverk og tækifæri til að þenja út formið og þá um leið ögra samstarfinu, voru ekki nýtt til fullnustu.

Ásrún Magnúsdóttir og Rebekka Sveinbjörnsdóttir notuðu tímann saman til að kanna Asíu í Reykjavík og kynntu þá rannsókn fyrir okkur áhorfendum með hjálp þýðingarforrits Google, tónlistarmyndböndum og myndum frá ferðum þeirra um borgina. Skemmtileg hugmynd og ágætis útfærsla sem hefði mátt lífga upp á með fleiri uppbrotum eins og að nota hljóð-effekta og dansa við myndböndin.

Ásgeir Helgi Magnússon og Starína (Ólafur Helgi Móberg), gerðu glamourus dragsýningu þar sem söngur var í aðalhlutverki.

Fallegur dúett

Lovísa Ósk Gunnarsdóttir og Kolbrún Dögg Kristjánsdóttir sköpuðu tvískipt verk. Annars vegar fengu áhorfendur að heyra ótrúlega fallegan texta eftir Kolbrúnu Dögg um hvernig fötlunin læddist inn í líf hennar og yfirtók fæturna, svo hún gat ekki lengur gengið. Hins vegar dönsuðu þær saman fallegan dúett sitjandi á gólfinu eftir að Kolbrúnu Dögg hafði verið lyft með þar til gerðum lyftara úr hjólastólnum og á gólfið. Báðir hlutar verksins voru fallegir og virkuðu vel en í báðum bjuggu líka ónýtt tækifæri til listrænnar sköpunar.

Lovísa og Kolbrún Dögg völdu að bjóða áhorfendum að hlusta á texta Kolbrúnar á meðan þær lágu á sviðinu. Textinn fékk þannig að njóta sín, en hann hefði samt mátt magna upp með því að Lovísa gæfi honum líf með líkama sínum. Í dúettinum hefði líka mátt láta reyna meira á hvernig þessir tveir ólíku líkamar gætu bætt hvorn annan upp og stækkað þannig heildarupplifunina af dansinum.

Aldrinum fagnað

Lovísa Ósk átti einnig opnunarverk sýningarinnar, When the Bleeding Stops. Vel gert verk með sterka sögu. Þar fjallar hún annars vegar um breytingaskeiðið og þöggunina sem hefur verið um það skeið í lífi kvenna og hins vegar um þann veruleika atvinnudansara að þeir eru ekki taldir gjaldgengir á sviði eftir ákveðinn aldur, vegna þess að líkaminn stendur ekki undir kröfu um ofurtækni þó að listrænn styrkur dansarans sé í vexti.

Eftir alvarleg meiðsli og nýjan kafla í lífi sínu sem kona, notaði Lovísa dansinn til að koma sér á fæturna og kynnast líkama sínum upp á nýtt. Hún fékk til liðs við sig hóp kvenna á svipuðum stað í lífinu og með því að dansa hver fyrir sig heima í stofu fögnuðu þessar konur aldrinum og lífinu.

Í When the Bleeding Stops, sagði Lovísa áhorfendum sögu sína og sýndi brot af þeim myndböndum sem hún hafði safnað af dansandi konum sem sumar mættu svo á sviðið í lok verksins og dönsuðu með myndböndunum. Lovísu fengu áhorfendur aftur á móti ekki að sjá dansa og njóta þannig ávaxtanna af þessari heimatilbúnu dansþerapíu hennar, nokkuð sem hefði verið leið til að styrkja verkið enn frekar.

Arfleifð Alvin Aily

Tvö önnur verk vöktu athygli á hátíðinni. Annað var verkið, Dance, if you want to enter my country, en í því leggur Mitchikazu Masune út af frétt um það þegar dansari með arabískt fornafn var látinn dansa fyrir landamæraverði á flugvellinum í Tel Aviv til að sanna að hann væri meðlimur í Alvin Aily-dansflokknum sem var á sýningarferð í Ísrael. Masune rakti söguna á snilldarlegan hátt og fléttaði saman frásögn af eigin ferðum í gegnum mismunandi landamærastöðvar, örlögum dansarans og arfleifð Alvin Aily.

Þátttökuverkið Terra Nulius fjallaði einnig um hugmyndina um landamæri, eignarhald á landi og ósýnileg landamæri á milli fólks og jafnvel mismunandi sjálfsmynda hvers einstaklings. Á meðan þátttakendur fóru sína eigin leið um borgina hlustuðu þeir á vangaveltur Paulu Diogo um þessi efni. Textinn var vel saminn og umhugsunarverður og formið vel valið til að meðtaka hann.

Lokasýning RDF var sýningin Rof eftir Sveinbjörgu Þórhallsdóttur. Ekki verður fjallað um hana hér en næsta sýning á því verki er 9. desember.

Niðurstaða: Á RDF var fjallað um áhugaverð og ögrandi viðfangsefni í ágætis útfærslu. Fyrir dansáhugamanneskju og aðdáanda líkama á hreyfingu innan sterkrar danssköpunar, saknar maður dansins (í víðum skilningi þess orðs) á þessu dansfestivali.