Sýningin nær yfir hverfi 101, 102 og 107. Sýningarstjóri er Kristín Dagmar Jóhannesdóttir.

„Sýningaröðin er sett upp í tengslum við afmælishátíð Myndhöggvarafélagsins sem verður í ágúst. Félagið er stofnað 1972 en má segja að útisýningar sem voru settar upp við Skólavörðuholtið á árunum 1967-72 að frumkvæði Myndlistaskólans í Reykjavík, sé viss kjarni og undanfari félags Myndhöggvara. Þetta voru fyrstu sýningar á skúlptúr sem haldnar voru í opinberu rými á Íslandi og forsprakkar sýninganna voru þeir Ásmundur Sveinsson, Ragnar Kjartansson og Jón Gunnar Árnason. Í kjölfarið var ákveðið að búa til formlegan félagsskap í kringum myndhöggvara á Íslandi,“ segir Kristín Dagmar.

Hlutverk kallarans

Undirtitill sýningarinnar í ár er Allt í góðu og er þar er vísað í verk sem er á húsi Héraðsdóms Reykjavíkur við Lækjartorg. „Þetta er einskonar yfirlýsingarherferð eftir sænsku listakonuna Ulriku Sparre og þess vegna er textinn á sænsku, ensku og íslensku: ALLT ÄR BRA, ALL IS WELL, ALLT Í GÓÐU. Allt í góðu vísar í hina fornu hugmynd um „kallara“ (á ensku town crier) sem gekk um borgir og lét fólk vita á klukkustundarfresti hvernig tímanum leið en tilkynnti um leið að allt væri í lagi. Nútímasamfélag boðar gjarnan falskar lausnir til að róa mannsheilann og bæla ótta okkar en á tímum óvissu tekur listamaðurinn upp hlutverk kallarans sem telur okkur trú um skilyrðislaust öryggi og ró,“ segir Kristín Dagmar. „Ulrika er með annað mjög fallegt verk við Norræna húsið, sem ákveðið var að sýna einnig eftir að Rússar réðust inn í Úkraínu. Þetta er einnig textaverk sem er við Norræna húsið sem segir: I CAN ONLY CHANGE THE WORLD AS LONG AS I’M ALIVE.“

Kristín Dagmar við verk Geirþrúðar Finnbogadóttur Hjörvar.
Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Táknræn staðsetning

Listamennirnir eru allir félagsmenn Myndhöggvarafélagsins fyrir utan Ulriku sem er alþjóðlegur gestur hátíðarinnar. Kristín Dagmar segir mikla breidd vera í verkunum. „Við erum með mikið af stórum steypuverkum, til dæmis verk við Arnarhól sem heitir Minnismerki um gjaldfellingar á níunda áratugnum og er eftir Geirþrúði Finnbogadóttur Hjörvar. Í verkinu vinnur Geirþrúður á skemmtilegan hátt með arkitektúr og valdar byggingar frá 1981-1987. Verkið er tilraun til að myndgera óefniskennt kerfi hagkerfisins og sögunnar og er staðsetningin við Seðlabanka Íslands nokkuð táknræn.

Svo eru verk sem fjalla um tengsl milli persónulegs og opinbers rýmis eða almannarýmis. Finnur Arnar býr í Þingholtunum og hefur lýst þessu gamla hverfi sem hálfgerðri eyju í miðbænum. Í verkinu Innilitir skannar hann innviði bæði síns eigin heimilis og nágranna sinna og málar litrófið síðan á pílára grindverksins sem tilheyrir viðkomandi húsi. Þannig að við sem göngum þar fram hjá fáum innsýn í persónulegan heim þessara einstaklinga sem þar búa.

Emma Heiðarsdóttir leikur sér líka með hugmyndir um ólík rými og vinnur bæði með raunverulegt umhverfi okkar en líka það hvernig við upplifum heiminn í gegnum símann eða hið stafræna rými. Verkið heitir Höggmyndaleit og er staðsett á göngustígum í og við almenningsleiksvæði í Vesturbænum. „Sum verkanna eru áþreifanlegar höggmyndir en önnur eru eingöngu sýnileg á stafrænu formi og unnin í tengslum við ákveðnar staðsetningar. Verkin upplifum við því að hluta til í gegnum símann.“

Verk Ragnheiðar Gestsdóttur við Ægissíðuna.
Mynd/Aðsend

Ekki hefðbundin leið

Verkið Súla II eftir Ragnheiði Gestsdóttur er á Ægissíðunni og virkar sem eins konar steinsteypt borgarhlið, umvafið heilagleika og reisn. „Fyrir nokkrum árum var Ragnheiður í vinnustofudvöl í Beirút og fór að hugsa mikið um súlur og marmara sem hún sá þar í ýmsum byggingum. Þegar hún kom aftur til Íslands tók hún eftir því að marmarinn á Íslandi birtist helst í eldhúsborðplötum hjá fólki sem þá var að setja upp stórar eyjur í eldhúsunum hjá sér. Fyrsta súluverkið skar hún út í marmara en núna vinnur Ragnheiður í steinsteypu sem hún segir vera byggingarefni okkar Íslendinga.“

Kristín Dagmar segir skemmtilegt að ganga um sýningarsvæðið. „Sýningin nær yfir svæðin frá sjávarsíðunni Sæbrautarmegin og yfir á Ægisíðuna. Þessi ás er kannski ekki hin hefðbundna gönguleið en það er áhugavert að sjá á göngu öll þessi ólíku svæði borgarinnar. Með því vildi ég reyna að vísa í Strandlengju­sýningarnar sem Myndhöggvarafélagið hélt árin 1998 og 2000. Nokkur verk frá þeim sýningum standa enn, eins og Sólstólar Helgu Guðrúnar Helgadóttur í Nauthólsvík og Geirfugl Ólafar Nordal við Skerjafjörð.

Listamennirnir Emma Heiðarsdóttir, Finnur Arnar, Geirþrúður Finnbogadóttir Hjörvar, Ragnheiður Gestsdóttir, Sean Patrick O’Brien, Steinunn Gunnlaugsdóttir, Ulrika Sparre og Wiola Ujazdowska varpa nýju ljósi á hversdagslegt umhverfi okkar og opna verk þeirra á margþætta skoðun á bæði svæði og sögu og rýna um leið í flóknari félags- og samfélagslega lagskiptingu borgarlandslagsins,“ segir Kristín Dagmar og bætir við: „Hjólið V: Allt í góðu, er hrífandi tækifæri til þess að upplifa hið kunnuglega á nýjan hátt, kynnast fjölbreyttum verkum samtímans og velta fyrir sér tíma og rými borgarinnar, hvenær sem er og á eigin forsendum.

Sýningin stendur til 11. september.