„Fjölskyldulífið á rosalega vel við mig. Það er bara lífið. Og þótt foreldrahlutverkið geti verið strembið er það á sama tíma það langbesta í heimi.“

Þetta segir söngvarinn og stærðfræðikennarinn Sverrir Bergmann sem þessa dagana vermir vinsældalistana með lagi þeirra Halldórs Gunnarssonar í Albatross, Mér þykir það leitt. Þeir félagar sömdu lagið fyrir áratug en það kom ekki út fyrr en fyrir skemmstu.

„Textinn stóð lengi vel á sér en þegar ég kynntist þessari indælu þreytu sem fylgir því að annast lítil börn náði ég að klára viðlagið og semja versin. Ég söng það fyrst þegar dætur mínar voru skírðar og jú, jú, auðvitað vakti það heilmikla kátínu. Fólk hefur gaman af línunni: „Ég veit þú vilt bara ást, næringu og yl. Og gefa mér skít af og til,“ en sú lína kom upp í hugann þegar ég var að taka bleiu af eldri stelpunni og fékk á mig vænan skammt sem frussaðist út um allt. Þar átti ég engan séns,“ segir Sverrir og hlær dátt.

Ofboðslega tilbúinn í barneignir

Yrkisefni lagsins, Mér þykir það leitt, er blessuð þreytan sem hrjáir Sverri Bergmann eftir að hann eignaðist dætur þeirra Kristínar Evu Geirsdóttur lögfræðings. Aðeins fimmtán mánuðir eru á milli árrisulla systranna sem heita Ásta Bertha Bergmann, fædd í febrúar 2020, og Sunna Stella Bergmann, fædd í maí í fyrra.

„Það sem kom mér mest á óvart við að verða pabbi er þessi innbyggða kunnátta, því þótt maður kunni ekki neitt nær maður alltaf að redda sér. Í fyrstu var ég stressaður yfir því að vita ekkert um ungbörn og hafði til dæmis aldrei skipt á kúkableiu, sem ég hélt að yrði algjört helvíti; svo að ég tali nú ekki um að eignast stelpu, sem ég kunni ekkert á, en svo er þetta ekkert mál. Maður gerir þetta bara, finnur ekki kúkalykt né neitt, en sér svo kúk hjá öðrum börnum og þá er það hræðilegt. Þetta er mjög sérkennilegt. Ég var líka svona klígjugæi þegar kom að hori en svo verður maður pabbi og þá er ekkert mál að taka hor með nöglunum og þurrka það af sér,“ segir Sverrir og hlær að öllu saman.

Hann segist oft vera búinn á því, en þá þurfi ekki nema lítið knús frá dætrunum og amstur dagsins gleymist.

„Það breytist nákvæmlega allt við það að verða pabbi. Tilveran fer úr því að hugsa mest um rassgatið á sjálfum sér yfir í að skipta nánast engu máli; maður fer bara í aftursætið og allt snýst um stelpurnar. Ég eignaðist þær sitt hvorum megin við fertugt og var orðinn það gamall að ég var ofboðslega til í það. Ég var löngu búinn að rasa út og við bæði, Kristín búin að ferðast um allan heim og ég búinn að gera hitt og þetta. Fyrir okkur voru barneignir því rökrétt næsta skref. Það var eitthvað sem vantaði og var alveg málið,“ segir Sverrir hamingjusamur.

Hann saknar þess ekki að vera frír og frjáls eins og fuglinn.

„Nei, það er helst að ég sakni þess að sofa út," segir hann og hlær. „Ég er mikill heimapési, með afbrigðum heimakær og elska að koma heim og hitta fjölskylduna. Allir þessir litlu hlutir gefa lífinu gildi. Maður getur verið úrvinda en fer svo að sækja stelpuna í leikskólann og hún hleypur á móti mér, glöð að sjá pabba sinn. Þá skolast allt frá, maður er kominn í toppmál og hugsar: Ég er að gera eitthvað rétt og allt er gott. Uppeldi getur tekið á vegna þess að maður vill gera það vel. Það gengi aldrei upp að leyfa börnunum að hafa hlutina eftir sínu höfði og maður fengi það í bakið.“

Sverrir segir Kristínu vera yndislega móður sem leggi mikið upp úr því að hafa gaman á heimilinu. Þau velti nú fyrir sér hvort þau ætli út í frekari barneignir. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI

Undir feldi með þriðja barnið

Sverrir er spurður hvernig faðir hann sé.

„Ég er nokkuð hress pabbi en svolítið ferkantaður, vil hafa lítið rót og ákveðnar reglur. Ég held að besta veganestið frá mínum foreldrum sé festa. Börn þurfa festu og öryggi og ég vil passa upp á að dæturnar hafi ekki áhyggjur af neinu; þær þurfa ekki að kynnast alvöru lífsins strax,“ svarar Sverrir, sem ólst upp í þriggja bræðra hópi á Sauðárkróki.

„Eitt það magnaðasta við að verða foreldri er að maður lítur sína eigin foreldra allt öðrum augum. Þá fyrst fer maður að meta hvað þau gerðu fyrir mann í uppvextinum og verður þess áskynja að það var heljarinnar vinna. Það er dýrmæt uppgötvun og manni hlýnar um hjartaræturnar, ásamt því að tileinka sér eitt og annað úr þeirra ranni,“ segir Sverrir.

Hann segir gaman að sjá systurnar gefa hvor annarri meiri gaum með auknum þroska.

„Vonandi verða þær góðar vinkonur og passa vel upp á hvor aðra. Hér er líka mikið lagt upp úr því að hafa gaman og Kristín er einstaklega góð í því að hafa mikla gleði á heimilinu, það er sungið, hlegið og dansað. Kristín er yndislega góð mamma og svo uppátækjasöm að maður getur ekki annað en fylgt henni eftir og systurnar njóta góðs af því hvað hún er dugleg að leika við þær,“ segir Sverrir, sæll með konuna sína og barnalánið.

„Við erum að ræða það hvort við eigum að reyna að eignast þriðja barnið og verður þá farið í það fljótlega. Systurnar eru einu stelpurnar í barnabarnahópi foreldra minna, svo ég held jafnvæginu þar,“ segir Sverrir kátur.

Það ríkir kátína og fjör á heimili fjölskyldunnar, enda eru stelpurnar fjörkálfar sem gefa engin grið með að drífa foreldrar sína á fætur.FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI

Yrkir um tilveruna og fólkið sitt

Fótaferðartími systranna er oftast um sjö. Sverrir vaknar með Ástu Berthu og fer með hana í leikskólann á leið til vinnu sinnar í Menntaskólanum í Ásbrú, á meðan Sunna Stella er enn á brjósti og þær Kristín, sem er enn í fæðingarorlofi, geta lúrt áfram á meðan feðginin lauma sér út.

„Ég hef reynt að syngja systurnar í svefn en það fellur í misgóðan jarðveg. Sú yngri nennti þó að hlusta á pabba sinn um daginn og róaðist við sönginn. Þeim er slétt sama þótt þær séu með atvinnusöngvara á rúmstokknum og því segi ég við alla foreldra sem syngja ekki dagsdaglega að veigra sér ekki við að raula fyrir börnin sín í svefn. Það eru dýrmætar stundir og á ég bernskuminningar frá því mamma söng mig í svefn og hugsa hlýtt til þess þegar hún söng fyrir mig vögguvísuna Sofðu, unga ástin mín,“ segir Sverrir.

Stelpurnar verða honum iðulega að yrkisefni og árið 2019 orti hann ástarlagið Þig ég elska, til sinnar heittelskuðu.

„Undanfarin ár hef ég ort um það sem skiptir mig mestu máli; fólkið mitt, sveitina og lífið eins og það kemur mér fyrir sjónir. Mér finnst það liggja beint við. Fólk tengir við yrkisefnið og lögin lifa áfram því þau spila á tilfinningar fólks, þótt hver og einn upplifi það á sinn hátt.“

Í öðru versi Mér þykir það leitt segir: „Þó ég vakni oftast aðeins ferskari, vona ég að þú vitir að það er ekki viljandi. Hún hefur bara engan áhuga á mér; hún vill bara vera hjá þér.“

„Það samdi ég þegar Ásta Bertha vildi bara vera hjá Kristínu út af brjóstagjöfinni, en nú hefur dæmið snúist við og Kristín gæti allt eins sungið þetta til mín, því nú vill Ásta bara pabba sinn um nætur á meðan Kristín vaknar ferskari því Ásta hefur engan áhuga á henni. Þetta verður vafalaust skemmtileg minning fyrir okkur síðar meir; hvernig þetta allt breyttist,“ segir Sverrir.

Sverrir segir fjölskyldulífið vera lífið sjálft. Í fangi mömmu sinnar er Sunna Stella, 8 mánaða, en Ásta Bertha, tæpra tveggja ára, er í fangi föður síns. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI

Fær uppeldisráð í tölvuleikjum

Svefnskuldin kemur Sverri helst í koll seinnipart dags en svo fær hann orkuskot þegar líður á kvöldið.

„Ég er enn að reyna að halda í gamla lífið, horfa á þætti, NBA og spila tölvuleiki eins og áður en þær komu í heiminn. Um tíu tekur minn tími við og þá tek ég nokkra leiki sem oft vill ílengjast og maður fær í bakið,“ segir Sverrir sem í sextán ár var annar stjórnanda tölvuleikjaþáttanna Game Tíví og spilar nú aðallega leikinn Destiny.

„Við spilum nokkrir vinir saman og það hefur komið sér ágætlega því þar á meðal eru nokkrir sem eiga líka stelpur, en sem eru aðeins eldri, svo þeir eru búnir að taka fyrstu skrefin og því ekki langt fyrir mig að leita ráða. Stundum koma upp veikindi og þá getum við hent ráðum á milli okkar og ekkert stress þótt stökkva þurfi til vegna ælu. Svo koma menn til baka, spurt hvernig gekk og gefin góð ráð. Því er heilmikill stuðningur í því að spila með öðrum pöbbum,“ greinir Sverrir frá og brosir.

„Ég er hægt og rólega að sætta mig við að svefninn skiptir meira máli en áður, enda gefa stelpurnar engan séns, það er bara ræs! Þær sofa reyndar báðar upp í. Við vorum fyrst hörð á því að sú yngri svæfi í sínu rúmi og herbergi en þegar maður var farinn að fara fimm til sex sinnum á nóttu til að svæfa aftur ákváðum við að prófa að taka hana upp í. Nú sofnar hún í sínu rúmi en vaknar gjarnan um miðnættið og er þá tekin upp í og allir sofa vært til morguns. Ég mæli með þessu. Það er notalegt að hafa börnin hjá sér og fá olnboga eða spark í andlitið en Ásta Bertha á Frozen-skó sem hún vill helst sofa í. Nú er búið að setja reglu um að hún fari ekki í skónum í hjónarúmið því ég nenni ekki lengur að fá skósólann í andlitið,“ segir Sverrir og skellihlær.

Kominn í draumastarfið

Þau Sverrir og Kristín eru samstíga í uppeldinu. Fjölskyldan býr suður með sjó.

„Hér er geggjað að búa; Njarðvík er eins og Sauðárkrókur fyrir mér. Við búum í æðislegri götu með yndislegum Nágranna-blæ, og þegar Sunna Stella kom í heiminn bönkuðu nágrannarnir upp á og voru með Ástu Berthu sem flakkaði á milli húsa og naut gestrisni svo við foreldrarnir gætum fengið hvíld. Þá minnir sjórinn og rokið sterkt á Krókinn, og manni fer að þykja vænt um það; stundum, ekki alltaf,“ segir Sverrir kíminn.

Hann er alsæll í kennarastarfinu á Ásbrú.

„Draumurinn var alltaf að verða kennari og stærðfræði er mitt uppáhalds fag. Ég dúxaði í stærðfræði í gagnfræða- og framhaldsskóla, og er með BS-gráðu í viðskiptafræði. Þetta er krefjandi starf á Covid-tímum, aðeins um helmings mæting vegna smita, en kennurum er sparkað inn í skólastofuna og þeir standa sína vakt þar til þeir smitast líka; þá mega þeir hvíla sig,“ segir Sverrir sem upplifir sig sem einn af fáum sem enn hefur sloppið við kórónaveiruna.

„Mér finnst gaman að vera með fólki og að gera gagn. Kennarastarfið er öðruvísi en ég hélt; námið er kannski fjörtíu prósent en svo tekur við að læra inn á hvern og einn, því ekkert eitt gengur fyrir alla, og það finnst mér spennandi.“

Með hækkandi sól vonast Sverrir til að geta stigið aftur á svið og sungið fyrir áhorfendur.

„Janúar var uppbókaður en er nú allur farinn forgörðum og þannig hefur það verið þessi tvö Covid-ár. Það er auðvitað hræðilegt og við erum enn að færa gigg sem við vorum bókaðir í 2020. Þetta heldur manni föstum því maður gerir ekki neitt ef maður er búnn að lofa sér annað.“

Mest umbeðna lag Sverris er Án þín sem hann söng til sigurs fyrir hönd Fjölbrautaskóla Norðurlands vestra í Söngvakeppni framhaldsskólanna árið 2000. Líka Þjóðhátíðarlagið Þar sem hjartað slær.

„Fólk elskar að fá að öskra með og ég hlakka til að stíga aftur á sviðið. Þá hverfur öll þreyta eins og dögg fyrir sólu og maður kemst í gírinn. Kristín hefur passað upp á að ég fái góðan nætursvefn fyrir giggin sem ég hef tekið síðan stelpurnar fæddust og hún leyfir mér að sofa til hádegis eftir hvert gigg. Svefninn skiptir gríðarmiklu máli fyrir sönginn eins og stærðfræðikennsluna og ég er að læra að koma mér fyrr í háttinn. Svo gengur þetta yfir, er mér sagt. Ég trúi því og á þá eflaust eftir að sakna þreytunnar því erfið tímabil gefa lífinu lit. Þetta er eins og með eftirvinnuna; því meira sem maður vinnur, því meira fæst borgað.“