Guðmundur Magnússon hlaut á dögunum Nýræktarstyrk fyrir ljóðabálkinn Talandi steinar sem kemur út hjá Bjarti í september. Nýræktarstyrkur er veittur fyrir skáldverk höfunda sem eru að stíga sín fyrstu skref á ritvellinum.

„Það er augljóslega mjög mikils virði að hljóta þessa viðurkenningu. Mér skilst að hátt í hundrað rithöfundar hafi sótt um í fyrra og rúmir sextíu núna. Þannig að þetta er mikilvæg hvatning,“ segir hann.

Guðmundur er menntaður kvikmyndagerðarmaður, hefur unnið ötult að gerð heimildarmynda og vinnur nú þróunarvinnu fyrir fyrstu leiknu kvikmynd sína í fullri lengd. Hann hefur birt ljóð og smásögur í tímaritum og er ritstjóri sögurits á Suðurnesjum þar sem birtar eru gamlar myndir, fróðleikur og viðtöl við eldra fólk sem býr og á ættir sínar að rekja til Suðurnesja. „Blaðið er mitt framlag til samfélagsins sem ól mig upp,“ segir hann.

Spurður um ljóðabálkinn Talandi steina segir hann: „Þetta er ljóðabálkur sem segir sögu einstaklings sem leitar sér hjálpar á bráðamóttöku geðdeildar. Manneskjan glímir við erfitt þunglyndi og lendir í aðstæðum sem hann ræður ekki við og óskar eftir innlögn.“

Lágstemmt en sterkt myndmál

Í umsögn bókmenntaráðgjafa um verkið segir meðal annars: „Höfundur yrkir af næmni og skilningi á viðfangsefninu og dregur upp sannfærandi mynd af ljóðmælanda og samferðafólki hans á deildinni. Myndmál bókarinnar er lágstemmt en sterkt og býr yfir breytilegum endurtekningum sem ljá verkinu ljóðræna dýpt.“

Spurður hvenær hann hafi byrjað að yrkja segir Guðmundur: „Ég hef skrifað frá unga aldri en fór mjög leynt með það. Amma átti ljóðasafn Tómasar Guðmundssonar sem ég las við hvert tækifæri. Ég er eiginlega viss um að sú bók hafi kveikt enn frekar á áhuga minn á kveðskap sem líklega kraumaði undir.

Þegar amma lést eignaðist ég bókina sem er eins konar biblía hér heima. Vinir mínir ranghvolfa augunum yfir hrifningu minni á gömlu skáldunum. Það er engin tilgerð að það eru þau sem gefa mér mestan innblástur allra ljóðskálda og ruddu brautina fyrir okkur hin.“

Skáldgyðjan verið honum góð

Guðmundur segist hafa verið kominn yfir þrítugsaldur þegar hann reyndi fyrst að fá skrif sín birt og hafi það verið fyrir hvatningu vina hans í rithöfundaheiminum.

„Skáldgyðjan hefur verið mér ákaflega góð og mig skortir aldrei hugmyndir. Ég er með meira hugmyndaflug en ég ræð við. Mig dreymdi einu sinni skáldagyðjuna og ég vona að sá draumur hafi ekki bara verið tilbúningur hugans. Fyrir mér eru skrifin lífsnauðsynlegt tjáningarform til að halda lífi. Eins og súrefni en ég skrifa fyrst og fremst fyrir mig sjálfan.“

Hann kveðst hafa mikinn áhuga á sögu rithöfunda og skálda. „Stundum velti ég fyrir mér hvort ég hafi meiri áhuga á lífshlaupi þeirra en kveðskapnum sjálfum. En líklega er það ekki rétt. Mér finnst áhugavert að læra hvernig þeir komust á þann stað sem að við flest þekkjum.

Ég á mér margar aðrar fyrirmyndir úr fortíðinni. Sagan af Jóhönnu af Örk er alltaf á bak við eyrað. Sagnfræði og áhugi minn á liðnum tímum hefur veitt mér mestan innblástur. Það er svo mikið langhlaup að fjármagna kvikmyndir að það er gott að geta sest niður og skrifað og án efa það sem gefur mér hvað mest í lífinu,“ segir Guðmundur.