Kjarninn í þeim ágæta undirflokki hryllingsmyndanna sem kenndur er við „slasher“ er einfaldlega sá að einhvers konar illfygli í mannsmynd fargar lánlausu fólki á færibandi. Oftast nær notast óféti þessi við eggvopn af ýmsum gerðum og þá jafnan í stærri kantinum.

Alfred Hitchcock opnaði þessari manngerð, ef yfirleitt er hægt að kenna þessa gaura við mennsku, leið inn í kvikmyndirnar með Psycho árið 1960 þegar hann kynnti búrhnífinn til sögunnar sem handhægt morðvopn.

Hitchcock fékk hinum mjög svo ödipusardulda Norman Bates hnífinn í hendur en sá átti til að umturnast í morðóða móður sína ef konur hættu sér í sturtu í undir hans þaki.

Langur þurrkur eftir blóðuga sturtu

Þótt Psycho hafi slegið hressilega í gegn og aflað Hitchcock meira fjár og athygli en önnur meistaraverk hans náðu búrhnífamorðingjar ekki almennilegri fótfestu í kvikmyndum fyrr en átján árum síðar þegar John Carpenter trommaði upp með Michael Myers í Halloween.

Halloween hefst á hrekkjavöku, að sjálfsögðu, þar sem Michael litli Myers, uppáklæddur í trúðabúning með grímu, tekur alveg upp úr þurru upp á því að myrða stóru systur sína með búrhníf skömmu eftir að hún hefur lokið ástarleik með kærastanum sínum.

Eftir það segir fátt af Michael sem elst upp á geðsjúkrahúsi undir handleiðslu læknisins Sam Loomis. Eftir fimmtán ár í þögn fer honum að leiðast þófið og aðfaranótt Hrekkjavöku strýkur hann og heldur heim til Haddonfield og byrjar að gera að ungmennum eins og honum einum er lagið á þessu annars bráðskemmtilega kvöldi sem halloween er.

Illskan uppmáluð og tær

Þegar Carpenter kynnir Michael til leiks virðist hann í fyrstu vera sálsjúkur morðingi en síðar kemur í ljós að eitthvað meira er að og Loomis verður sannfærður um að skjólstæðingur hans sé hvorki meira né minna en tær illska. Michael verður þannig ættfaðir hersingar seinni tíma hryllingsmyndaskrímsla þar sem fossar blóð í hans slóð þar sem hann röltir, ískyggilega rólegur og gersamlega ódrepandi, með tilheyrandi glundroða og örvinglan.

Upprunalega Halloween, Halloween frá 2018 og Halloween II frá 1981 eru fyrirtaks þrenna fyrir kvöldið.

Þótt Michael Myers sé sjálfur, þrátt fyrir allt, hógværðin uppmáluð er þetta dagurinn hans þannig að hann má vera dálítið frekur til fjörsins þannig að þeim sem vilja minnast hans er bent sérstaklega á þrjár bestu, áhugaverðustu eða í það minnsta skemmtilegustu myndirnar úr hinum langa og brokkgenga myndabálki sem kenndur er við hrekkjavökuna.

Gleðilega hrekkjavöku með Michael Myers!

Halloween (1978)

Michael byrjar feril sinn sem hryllingsfígúra í skúmaskotum smábæjarins Haddonfield þar sem hann beitir búrhnífnum á unglinga, barnfóstrur og kærasta þeirra, af umtalsverðri einurð og festu. Hin dyggðum prýdda Laurie Strode er sú eina sem kemst lifandi frá þeim þessum hildarleik. Jamie Lee Curtis öðlaðist heimfrægð fyrir hlutverkið sem var því dýra verði keypt að hún hefur aldrei losnað almennilega við Michael síðan.

Hún varð vegna óvæntra vinsælda myndarinnar útnefnd „öskurdrottning“ áttunda áratugarins og lék í nokkrum fjölda hryllingsmynda og átti það að vísu ekki langt að sækja þar sem móðir hennar, Janet Leigh, lék hina ólánsömu Marion Crane sem ögraði Norman Bates með því að skella sér í heitt steypibað í Psycho.

Halloween II (1981)

Vinsældir Halloween urðu til þess að John Carpenter og meðhöfundur hans, Debra Hill, voru nánast þvinguð til þess að gera framhaldsmynd. Carpenter kom sér þó undan því að leikstýra myndinni og það kom í hlut Rick Rosenthal. Carpenter og Hill skrifuðu hins vegar handritið og mótuðu um leið framhaldmyndaformúluna í hryllingsdeildinni og þá ófrávíkjnalegu reglu að í næstu mynd eru leiri eru drepnir og drápin eru ógeðslegri.

Halloween II stendur þeirri fyrstu langt að baki en er samt lúmskt skemmtileg og ágætis tilbreyting fólgin í því að í henni reynir á frumleika Michaels þegar hann þarf, formsins vegna, að spara búrhnífinn góða og nota ýmis morðtól önnur. Til dæmis heitan pott og fínlegan skurðstofuhníf.

Framhaldsmyndin hefst á nákvæmlega sama stað og Halloween lauk þegar Michael stendur upp og lætur sig hverfa eftir að læknirinn hans hafði dælt í hann byssukúlum. Morðinginn veit að hálfnað er verk þá hafið er og eltir því Laurie á sjúkrahús þar sem starfsfólkið og lögreglumenn týna tölunni hratt á meðan Michael fikrar sig nær eftirlætis bráð sinni.

Í djöfulgangi þessarar myndar kemur í ljós að Laurie er systir Michaels sem kann að skýra einbeittan áhuga hans á því að drepa hana. Auk þess sem dr. Loomis sannfærist endanlega um að sjúklingurinn hans er ekki alveg af þessum heimi.

Halloween (2018)

Eftir að hafa mátt myrða sig í gegnum haug af misvondum framhaldsmyndum tók Michael Myers, með aðkomu Carpenters, hressilegan fjörkipp í fyrra með alveg öldungisgóðu og enn einu lokauppgjöri við Jamie Lee Curtis í hlutverki Laurie, litlu systurinnar sem hann bara getur ómögulega í hel komið.

Í þessari nýjustu Halloween-mynd, sem óhætt er að mæla með, er látið sem fyrri framhaldsmyndir séu ekki til og hún er því, eins og reyndar Halloween II, beint framhald af Halloween frá 1978. Fjörutíu ár eru liðin frá því að Laurie slapp undan hnífslögum Michaels en þegar hann kemur til þess að ljúka ódæðisverkinu snúast hlutverkin við og gerandinn verður þolandi þar sem Laurie er við öllu búin.

Curtis segir sjálf að líta megi á þessa mynd sem #MeToo-byltingu þeirra sem hafa mátt þola ofsóknir og gróft ofbeldi skrímsla af sauðahúsi Michaels. Mikið til í því og að þessu sinni svífur óvenju ferskur femínískur andi yfir Haddonfield.

Laurie segir hingað og ekki lengra og aldrei aftur. Hlutverkin snúast við og gerandinn verður þolandi. Sú sem áður þurfti að flýja fer núna ljóngrimm á eftir illmenninu. Styrkur Halloween 2018 liggur fyrst og fremst í þessum viðsnúningi í sambandi Laurie og Michaels. Myndin rígheldur spennu og Michael er óvenjusprækur og alltaf stutt í húmorinn í útfærslum hans á drápunum sem eru alveg passlega ógeðsleg.