„Mig hefur alltaf langað svolítið til að skrifa skáldsögu en á einhvern veginn miklu auðveldara með þennan knappa stíl ljóðsins, en þar sem mér fannst ég þurfa að segja svo mikið þá varð þetta að þessari skáldsögu,“ segir Sigurbjörg, sem hefur áður gefið út ljóðabækurnar Mjálm og Tileinkanir.

Hún segir Moldviðri í raun hafa byrjað sem langt ljóð þangað til hún hafi rekið sig á að formið væri í raun of þröngt. „Ég hef alltaf skrifað mikið af ljóðum og þetta var óvenjuleg tilfinning fyrir mig að geta ekki sagt allt sem ég vil segja í einu ljóði. Þannig að ég skrifaði aðeins utan um þetta og þá varð þetta að nokkurs konar ljóðabálki sem varð svo miklu meira eins og saga heldur en ljóð.“

Formlaust frelsi

Sigurbjörg skildi fyrir nokkrum árum eftir nokkurra ára ofbeldissamband og skipti um umhverfi með „helling af áfallastreitu í farteskinu“, eins og hún orðar það. Hún segist hafa verið lengi að koma sér aftur í sköpunargírinn. „Síðan gerðist bara eitthvað eitt kvöldið þegar ég opnaði af rælni skjalið með Moldviðri og ég skrifaði taumlaus alla nóttina og innan nokkurra vikna voru komnar 120 blaðsíður.“

Sigurbjörgu finnst þessi frumskrif hafa virkað sem einhvers konar kaþarsis, andleg hreinsun, fyrir hana, þegar hún tókst á við reynslu sína í texta, en þegar hún opnaði Moldviðri þetta kvöld segir hún það hafa verið einhvers konar ljóðasmásöguverk, sem smátt og smátt mótaðist í frumdrög þess sem hún ákvað að gera að sinni fyrstu skáldsögu.

Ljóðskáldið segist aðspurð óneitanlega hafa upplifað ákveðið frelsi í formleysi skáldsögunnar. „Það má alveg segja að þetta sé svona ákveðið frelsi eða þannig. Þótt það sé auðvitað form í þessu líka.“

Snarfemínismi

Sigurbjörg hlær þegar hún segir söguna vera snarfemíníska. „Já, hún er það sko. Þetta er ekkert skrifað sem einhver femínísk ritgerð eða sem eitthvert manifestó eða neitt svoleiðis.“ Þetta komi einfaldlega til vegna þess að hún er að skrifa um konur.

„Þetta ljóð byrjaði í rauninni á því að mig langaði að segja sögu kvenna sem standa mér nálægt og hafa upplifað skít og alls konar og hafa risið einhvern veginn upp úr því. Eins klisjukennt og það hljómar þá varð þetta í rauninni þannig að einhvers konar femínísku verki.“

Sigurbjörg segist ekki einu sinni hafa áttað sig sjálf á þessu, heldur manneskja sem las frumdrög verksins yfir fyrir hana. „Já, þú ert að skrifa svona femíníska glæpasögu,“ sagði hún. Þannig að auðvitað kemur rödd höfundarins alltaf einhvern veginn inn í það sem maður skrifar og ég er femínisti og þá einhvern veginn kemur það bragð inn.“

Hver er glæpurinn?

Sigurbjörg segir Moldviðri þó engan veginn geta flokkast til hefðbundinna glæpasagna. Þetta sé engin morðgáta og á henni er helst að skilja að saga aðalpersónunnar sé einhvers konar martröð í anda Kafka.

„Söguhetjan heitir María og hún er ég, hún er þú, hún er hin og hún er við allar,“ segir Sigurbjörg um persónuna sem vaknar í vatteruðu, gluggalausu herbergi og kemst í framhaldinu að því að hún hefur framið hrottalegan glæp. Fangaverðirnir, sem virðast hafa vaktaskipti á korters fresti, segja þó ekki samræmast lögum ríkisins að upplýsa hana frekar um hvers eðlis glæpurinn er.

„Í upphafi er hún rosalega sek í sér, sem er eitthvað sem ég held að margar konur, margar konur sem ég þekki, skilja. Það er þessi sektarkennd. Að maður haldi alltaf að maður sé sekur. Síðan kemur alltaf meira og meira í ljós hver glæpurinn er og hversu langt hún þarf að fara til þess að afsanna sinn hlut.“

Vatteruð martröð

Vatteraði fangaklefinn á sér djúpar rætur. „Þetta er ekki beinlínis þessi venjulegi fangaklefi og hann kemur í raun upp úr martröð sem mig dreymdi oft þegar ég var krakki og fannst ég vera föst í vatteruðu herbergi.

Þessi klefi er eitt af því sem skilar sér úr upprunalega ljóðinu í skáldsöguna. Ég get séð hann svo ljóslifandi fyrir mér og vona að mér takist að koma því til skila í textanum.“
Sigurbjörg hefur unnið að skáldsögunni í ýmsum formum, eftir að hafa fyrst stigið inn í Moldviðrið 2014 og það styttist í að hún treysti sér til þess að gefa verkið út. Hún freistar þess nú að safna fyrir kostnaði útgáfunnar með hópfjármögnun á Karolinafund.com.

„Ég ákvað eftir smá umhugsun að gera þetta, meðal annars vegna þess að mig vantar yfirlestur. Ég er bara búin að fá vini og vandamenn til að lesa yfir og vinir manns eru oft of næs. Þannig að nú þarf ég að fá fagfólk. Þá vantar fjármagn og ég ákvað bara að kýla á söfnun.“