Miles Dewey Davis III fæddist 26. maí árið 1926 í Illinois og ólst svo upp í St. Louis. Faðir hans var vel stæður tannlæknir og móðir hans tónlistarkennari og fiðluleikari.

Goðsögn verður til

Móðir hans vildi að hann myndi læra á fiðlu en faðir hans gaf honum trompet og þannig hófst tónlistarferill þessa hæfileikaríka manns.

Árið 1944 kom hljómsveit Billy Eckstine til St. Louis en meðal meðlima voru sjálfir Dizzy Gillespie og Charlie Parker. Gillespie og Parker buðu Davis þá að spila með sveitinni vegna veikinda eins trompetleikarans. Davis þáði boðið og spilaði með þeim í tvær vikur en um svipað leyti eignaðist hann sitt fyrsta barn, dótturina Cheryl með Irene Birth, þáverandi kærustu sinni.

Glæsilegur og glitrandi Miles Davis á tónleikum árið 1978.

Eftir að hafa spilað með sveitinni var Davis staðráðinn í að flytja til New York og eftir að hafa fengið inngöngu í Juilliard varð sá draumur að veruleika. Davis hafði þó ekki mikinn áhuga á náminu, skrópaði oft og eyddi heldur tíma sínum á djassklúbbum í góðum félagsskap annarra tónlistarmanna. Árið 1945 hætti hann í skólanum. Mæðgurnar Irene og Cheryl fluttu svo til hans og bjó fjölskyldan þar um skeið ásamt Charlie Parker. Árið 1947 eignaðist Irene þeirra annað barn, soninn Gregory, í St. Louis en á þeim tíma var Davis, sem var þá kominn á kaf í tónlist, byrjaður að neyta mikils áfengis og kókaíns.

Árið 1949 fór Davis í tónleikaferðalag til Parísar ásamt kvintett Tadd Dameron þar sem þeir komu fram á djassfestivali. Davis féll kylliflatur fyrir borginni og sagði að betur væri komið fram við svarta djasstónlistarmenn þar en í Bandaríkjunum. Á meðan hann dvaldi í Frakklandi hóf hann ástarsamband við franska söng- og leikkonu að nafni Juliette Gréco.

Miles Davis var reffilega klæddur alla sína ævi. Hér er hann árið 1984.

Heróín og heimsfrægð

Eftir að hann sneri aftur til New York átti hann í vaxandi erfiðleikum með að sjá fyrir sér og var auk þess orðinn háður heróíni. Árið 1950 fór hann ásamt Irene og börnunum í ferðalag til St. Louis en þar fæddist þeim þriðja barnið, sonur að nafni Miles IV. Þegar þau sneru aftur til New York var Davis boðið á tónleikaferðalag ásamt Eckstine og Billie Holiday. Hann tók boðinu og skildi fjölskylduna eftir í umsjá vinkonu sinnar, djasssöngkonunnar Betty Carter. Á tónleikaferðalaginu var hann handtekinn fyrir vörslu heróíns en málinu var síðar vísað frá.

Davis var um skeið orðinn svo langt leiddur af heróínfíkn að hann var farinn að útvega sér pening sem melludólgur. Neyslan var farin að hafa veruleg áhrif á getu hans til að spila og Irene sat ein uppi með börnin þrjú sem hann neitaði að greiða meðlag með. Árið 1954 náði hann loksins að losa sig úr viðjum heróínfíknarinnar í St. Louis. Árið 1955 fór hann svo í aðgerð á barkakýli og var ráðlagt að hvíla röddina eftir aðgerðina. Davis fór ekki eftir fyrirmælum og eftir að hafa lent í háværu rifrildi skaðaðist hann varanlega á raddfærum og varð rámur það sem eftir var. Snemma það ár sat hann í fangelsi í skamman tíma vegna vangreidds meðlags

Ljósklæddur, fágaður og dularfullur með hálsklút á tónleikum 1975.

Vinsældir Davis fóru þó vaxandi á næstu árum og hann gaf út fjölmargar plötur á síðari hluta sjötta áratugarins. Árið 1959 gaf hann svo út tímamótaverkið Kind of Blue sem er sennilega þekktasta og mest selda djassplata sögunnar. Gaman er þó að geta þess að Davis sjálfur var þó ekkert sérstaklega hrifinn af hugtakinu djass.

Sama ár kvæntist hann dansaranum Francis Davis sem prýddi meðal annars plötuumslagið á plötunni Someday My Prince Will Come sem kom út 1961. Líkt og margir tónlistarmenn og aðrir menn á þessum tíma átti Davis sér myrka hlið og greindi Francis frá því að hann hefði verið afbrýðisamur og ofbeldisfullur sem leiddi til þess að hún skildi við hann.

Árið 1986.

Á sjöunda áratugnum spilaði Davis mikið með Herbie Hancock og hélt áfram að gefa út plötur. Platan Bitches Brew kom út 1970 og á henni greina mátti hljóðfæri á borð við rafmagnspíanó og rafmagnsgítar. Davis dró sig í hlé eftir að hafa lent í bílslysi 1972 og kom ekkert fram á árunum 1975-1980. Á níunda áratugnum sneri hann aftur og gaf út nokkrar plötur en lést svo árið 1991, 65 ára gamall.

Davis er minnst sem eins áhrifamesta og best klædda djasstónlistarmanns sögunnar. Eitt af einkennismerkjum hans voru sólgleraugu og hann klæddist oft litríkum fötum úr munúðarfullum og jafnvel glitrandi efnum. Hér eru nokkrar myndir af eftirminnilegum klæðaburði Davis.

Á tónleikum í Sviss.
Á Ítalíu árið 1986.