Friðrik Agni er 32 ára en hefur átt viðburðaríka ævi. Hann er forvitinn, tilfinninganæmur og skapandi enda hikar hann ekki við að elta drauma sína og láta þá rætast. Hann hefur haldið fyrirlestra undir heitinu Þín eigin leið, þar sem hann deilir með öðrum uppbyggilegum frásögnum, segir frá því hvernig hann lætur draumana rætast og spyr spurninga með verkefnavinnu. Í fyrstu hélt hann fyrirlestra fyrir fólk í atvinnuleit. Þeir þróuðust áfram fyrir alla sem áhuga höfðu á þeim.

Út frá því verkefni urðu til hlaðvarpsþættir undir sama nafni þar sem Friðrik ræðir við áhugavert fólk um lífsspeki þess. Nýlega ræddi hann við Haffa Haff en það samtal vakti mikla athygli. Þátturinn er aðgengilegur á Spotify og öðrum hlaðvarpsmiðlum. „Ég fæ mikinn innblástur frá þeim sem ég ræði við, sérstaklega þeim sem fara eigin leiðir í lífinu og hafa sjálfstrú,“ segir hann. Friðrik Agni kennir zumba hjá World Class og Kramhúsinu ásamt því að starfa sem verkefnastjóri hjá Listahátíð í Reykjavík. Hann situr því ekki auðum höndum.

„Móðir mín var tveggja ára þegar hún kom til landsins og íslensk börn héldu að hún væri dúkka úr súkkulaði.“

Friðrik Agni lærði ungur að dansa samkvæmisdansa og er margfaldur Íslandsmeistari, auk þess að hafa lent í úrslitum í Norðurlandadanskeppni og náð langt í öðrum mótum erlendis. Friðrik lærði dans hjá Adam og Karen Reeve. Adam er ástralskur og kemur úr þekktri dansfjölskyldu þar í landi.

Þegar Friðriki bauðst að fara til Ástralíu til að dansa og kenna hjá fjölskyldunni hikaði hann ekki, heldur hætti í menntaskóla til að fylgja draumum sínum. Þá þegar hafði hann eignast kærasta á Íslandi, Davíð Rósenkrans Hauksson, og er giftur honum í dag. Friðrik hefur búið í Ástralíu, Svíþjóð, á Ítalíu þar sem hann lauk námi í listrænni stjórnun og í Dúbaí. Hann lauk meistaranámi í menningarstjórnun frá Háskólanum á Bifröst með dúx-einkunn. „Það má segja að ég hafi farið óhefðbundna leið í námi,“ segir hann.

Friðrik hefur aldrei komið til Indlands en það er á dagskrá að fara þangað. Hann hefur hins vegar búið í Ástralíu, á Ítalíu, Svíþjóð og í Dúbaí.

Ættleiddu götubarn

Friðrik er fæddur í Reykjavík en saga móður hans, Mayu Jill Einarsdóttur, er afar sérstök. „Mamma var götubarn í Mumbai á Indlandi og var fyrsta ættleidda barnið frá Asíu sem kom til Íslands. Þetta var árið 1969 og ættleiðingar frá útlöndum nánast óþekktar hér á landi,“ útskýrir Friðrik.

Þegar hann er spurður um söguna á bak við ættleiðinguna, svarar hann: „Amma mín var hjúkrunarfræðingur frá Þýskalandi sem starfaði hjá nunnunum á Landakotsspítala. Þangað barst bréf frá munaðarleysingjahæli á Indlandi með myndum af þremur stúlkubörnum sem höfðu fundist á götunni í Mumbai. Spurt var hvort einhver á Íslandi gæti tekið við þessum börnum til ættleiðingar. Amma mín og afi, sem er íslenskur, voru barnlaus og ákváðu að taka eitt barnið að sér. Þetta var eiginlega svona úllen dúllen doff val,“ greinir Friðrik frá.

„Saga móður minnar og ömmu er afar merkileg,“ bætir hann við. „Amma býr núna í Ungverjalandi og ég heimsótti hana í sumar. Amma og afi skildu árið 1976 og hún flutti þá aftur til Þýskalands. Það kom í hlut afa að ala móður mína upp, en hún fór oft í heimsókn til Þýskalands og er altalandi á þýsku. Það er magnað að hlusta á ömmu segja sögu sína frá Íslandi, en það var aldrei á dagskrá hjá henni að eignast barn. Hún spurði nokkur hjón hvort þau vildu ættleiða barn frá Indlandi en það var enginn áhugi fyrir því á þessum tíma. Indland var eitthvert land sem var langt í burtu og fjarri fólki að taka barn þaðan. Það er mjög fyndið að heyra sögur frá þessum tíma. Móðir mín var tveggja ára þegar hún kom til landsins og íslensk börn héldu að hún væri dúkka úr súkkulaði. Börn með dökka húð sáust almennt ekki á Íslandi árið 1969. Amma og afi þurftu að fá undirskrifað bréf frá forseta Íslands, Kristjáni Eldjárn, með leyfi fyrir ættleiðingunni. Það má því segja að ég sé til út af einhverju úllen dúllen doff,“ segir Friðrik og hlær.

Amma hans eignaðist ekki önnur börn í Þýskalandi svo Maya er einkadóttir hennar og þær halda góðu sambandi.

Friðrik Agni og móðir hans, Maya Jill, á góðri stundu.

Friðrik Agni hefur ekki farið á slóðir móður sinnar í Indlandi en stefnir á það.

„Þótt ég hafi farið víða á ég eftir að fara til Mumbai. Ég hef fundið aukna þörf fyrir að fara þangað á síðustu árum. Mér finnst ég alltaf hafa þurft að berjast fyrir því að vera viðurkenndur Íslendingur sem ég er fyrst og fremst þótt ég sé hálf indverskur. Mamma fór til Indlands í fyrsta og eina skiptið eftir að hún kom til landins þegar hún varð fimmtug. Hún fór í skipulagðri hópferð og það var mikil upplifun fyrir hana. Mamma hefur enga hugmynd um hverjir ættingjar hennar eru og mun sennilega aldrei komast að því, þar sem hún fannst á götunni. Það er mjög sérstakt að vita ekkert um uppruna sinn,“ segir Friðrik.

Flakkað um heiminn

Foreldrar Friðriks skildu þegar hann var sautján ára en hann á tvö systkini. „Ég var byrjaður að dansa áður en ég fór að labba. Foreldrar mínir sendu mig því snemma í dansskóla. Það var rétt ákvörðun. Ég var dansandi alla mína barnæsku. Eftir að ég byrjaði í menntaskóla fann ég að ástríða mín var ekki í stærðfræðitímum. Ég tók þá ákvörðun að hætta í skólanum og helga mig dansinum. Það leiddi mig og dansdömuna mína til Ástralíu þar sem við dönsuðum og kenndum dans. Leið mín lá síðan til Ítalíu þar sem ég lærði listræna stjórnun en þá lagði ég dansskóna á hilluna. Ég hef ekki stundað samkvæmisdansa síðan en helgað mig zumba-dansinum í staðinn,“ segir hann.

„Á Íslandi hef ég tækifæri til að blómstra. Það er mikilvægt að fylgja eigin sannfæringu. Að skapa sér vettvang til að njóta og læra. Hér eru mér allir vegir færir.“

Friðrik segist hafa opnað sig gagnvart samkynhneigðinni þegar hann var fimmtán ára. „Ég var aldrei í neinum skáp heldur var ég alltaf opinn fyrir sjálfum mér. Ég var í stuðningsríku umhverfi og það var ekkert mál þegar ég tilkynnti mömmu að ég væri skotinn í strák. Ég þurfti aldrei að glíma við mótlæti varðandi kynhneigðina. Hins vegar glímdi ég við átröskun sem unglingur og þurfti sálfræðihjálp til að komast yfir það. Átröskunin var hluti af fullkomnunaráráttu sem fylgir mér. Þetta er huglægur sjúkdómur og snýst mikið um að ná tökum á hugsunum sínum. Ég er mikil tilfinningavera. Það er gott að vera opinn fyrir því að skoða sjálfan sig. Fólk sem er listrænt og skapandi er oft líka tilfinningaríkt.“

Friðrik Agni ásamt eiginmanni sínum, Davíð Rósenkrans.

Ævintýri í Dúbaí

Eiginmaður Friðriks, Davíð, er verkfræðingur. Hann fór með honum til Ítalíu á sínum tíma en flutti síðan til Stokkhólms þar sem hann fékk vinnu. Friðrik fór þangað eftir námið í Mílanó. „Ég hélt að það yrði auðvelt að fá vinnu í Stokkhólmi en það reyndist erfitt þangað til ég gekk inn á líkamsræktarstöð og spurði hvort ég mætti kenna zumba. Ég kynntist mörgum og áður en langt um leið var ég farin að kenna zumba víðs vegar allt að þrettán tíma á viku. Meðal annars á skemmtiferðaskipi og á risastórri ráðstefnu á Flórída.“

Mágkona Friðriks starfaði sem arkitekt í Dúbaí og þeir Davíð fóru í heimsókn. Dúbaí heillaði Friðrik gjörsamlega upp úr skónum, sem endaði með því að hann leitaði að vinnu þar og fékk starf hjá nýju tískufyrirtæki sem listrænn stjórnandi, en Davíð varð eftir í Svíþjóð.

„Þetta reyndist rosalega mikil vinna og ég keyrði mig gjörsamlega út. Ég gafst upp eftir hálft ár. Þetta var spennandi ævintýri sem ég lærði mikið af. Frá Dúbaí lá leiðin aftur heim til Íslands, sem kallaði á mig á þessum tíma. Við Davíð höfum verið hér í fimm ár og höfum fest rætur. Ég hef kynnst fjölda fólks í gegnum störf mín hér. Á Íslandi hef ég tækifæri til að blómstra. Það er mikilvægt að fylgja eigin sannfæringu. Að skapa sér vettvang til að njóta og læra. Hér eru mér allir vegir færir,“ segir Friðrik Agni.