Undanfarin ár hefur Rúrik Gíslason, fyrrverandi fótboltakappi, sinnt starfi velgjörðarsendiherra fyrir SOS-barnaþorpin. Hann langaði til að hugsa út fyrir rammann og gera eitthvað áhugavert í þágu samtakanna. Hann fékk 66°Norður í lið með sér, enda hefur hann átt farsælt samstarf við fyrirtækið í gegnum tíðina, og hannaði með þeim bol til styrktar samtökunum. Í fyrra seldust bolirnir upp, en Rúrik lagði mikla vinnu og hugsun í hönnunina. Síðustu fimm árin hefur hann spilað í Þýskalandi. Hann hefur átt farsælan feril í boltanum og segir fátt annað hafa komist að í mörg ár. Rúrik spilaði með karlalandsliðinu á heimsmeistaramótinu. Fyrir mánuði tilkynnti hann að hann hygðist leggja skóna á hilluna.

„Þetta var einhvern veginn bara rétti tíminn. Það er svo mikið af spennandi verkefnum sem bíða mín og enn fleiri skemmtileg verkefni í þróun sem gætu orðið að einhverju áhugaverðu. Ég hugsaði einfaldlega að „mómentið“ væri bara núna. Mig var farið að langa að prufa eitthvað nýtt.“

Hefur sú löngun blundað lengi í þér?

„Nei, í raun og veru ekki. Samningurinn minn var að klárast. En jú, ég hef alveg eitthvað látið mig dreyma um að geta verið meira minn eigin herra og stjórnað eigin dagskrá. Vera ekki alltaf svona bundinn og frá fjölskyldunni. Það spilar hugsanlega eitthvað inn í að geta þá loksins mætt í einhver afmæli, brúðkaup, nú eða jarðarför, ef því er að skipta,“ segir Rúrik.

Rúrik hefur tileinkað fótboltanum megnið af sínu lífi. En hvar sæi hann fyrir sér að hann væri staddur í dag hefði hann ekki fetað metorðastiga knattspyrnunnar?

„Það hefði getað brugðið til allra átta. Ég geri mér grein fyrir því. Heiðarlegt svar er að frá því ég var fimm ára ætlaði ég bara að verða atvinnumaður í fótbolta. Það var aldrei neitt annað sem kom til greina. Í grunnskóla nennti ég ekki að sinna náminu kannski nógu vel, því ég bara vissi að ég ætlaði að verða atvinnumaður í fótbolta. Það var það eina sem komst að hjá mér, ég var í fótbolta allan daginn, alla daga. Ég geri mér hreinlega ekki grein fyrir því í hvaða átt ég hefði farið ef boltinn hefði ekki verið númer eitt hjá mér,“ segir Rúrik.

Rær á ný mið

Eftir að hann flutti aftur til Íslands hefur Rúrik mest unnið í verkefnaþróun. Hann getur þó ekki sagt strax frá því hvers eðlis þau verkefni eru.

„Þetta eru verkefni sem gætu þá orðið eitthvað sem tæki við hjá mér, svona frá degi til dags. Það er smá skrýtið. Ég er smá þannig að ég vil ekki vera að tala um eitthvað nema að það sé alveg hundrað prósent. Þetta getur verið svo flókið, mér finnst svo leiðinlegt að koma með einhverjar yfirlýsingar um eitthvað sem kannski verður ekki.“

Rúrik segist hafa tileinkað sér algjört já-hugarfar undanfarið. Hann stígur um þessar mundir sín fyrstu skref í leiklistinni, í kvikmyndinni Leynilöggan. Myndinni er leikstýrt af félaga hans úr landsliðinu, Hannesi Þór Halldórssyni.

„Þetta er grín-hasarmynd. Hannes bað mig um að vera með í þessu. Ég er akkúrat á þannig tímapunkti núna að ég er orðinn dálítill já-maður. Mig langar að prófa alls konar hluti og taka þátt í hinu og þessu. Ég er líka búinn að leika mér að búa til tónlist undanfarið,“ segir Rúrik.

Hann vinnur nú að tónlist með tónlistarmanninum Doctor Victor.

„Ég sjálfur hef kannski ekki endilega dómgreind á það eða get sagt til um hvort ég geti yfir höfuð sungið eða leikið. Mér finnst það alltaf ákveðin viðurkenning þegar það kemur frá einhverjum öðrum. Eins og þegar Hannes biður mig um að vera með í myndinni. Eða þegar Victor segir: „Getur þú sungið þetta lag? Ég veit þú getur sungið.“ Öll þessi verkefni eiga það sameiginlegt að þau eru að frumkvæði einhvers annars. Ég er ekkert að þröngva mér í eitthvað sem ég veit ekki einu sinni hvort ég er góður eða lélegur í.“

Rúrik segir þetta vera öðruvísi með boltann.

„Ég veit alveg hvenær ég spila góðan eða lélegan leik í fótbolta. Ég verð bara að vera heiðarlegur með það að ég veit ekkert hvort ég get sungið eða leikið,“ segir hann og hlær.

En er ekki betra að láta á það reyna og mistakast en að vera hræddur?

„Það er bara einmitt það sem maður á að gera.“

Rúrik segist taka í gítarinn öðru hvoru en hann sé ekki beint týpan sem grípur í hann í partíum.

„Ég hef verið að taka ýmist ábreiður en líka að semja sjálfur aðeins. Ég var með stúdíó í einu húsi sem ég bjó í og var aðeins að leika mér í því. Ég lærði aðeins inn á þetta þá. Það verður bara mjög forvitnilegt að sjá hvernig fólk mun taka í þetta allt saman.“

Alltaf haft áhuga á hönnun

Hönnun hefur lengi verið áhugamál Rúriks, enda lagði hann mikla natni í hönnun góðgerðarbols sem seldur er til styrktar SOS-barnaþorpunum. Hann hannar einnig og á í tískumerkinu BÖKK sem hefur gert það gott hérlendis undanfarið. Frændi Rúriks, Viktor Karl Einarsson, og kærasta hans, Jónína Þórdís Karlsdóttir, fengu Rúrik í lið með sér.

„Það er búið að vera mjög skemmtileg þróun í gangi hjá BÖKK. Við erum búin að stækka mjög ört núna. Við erum smá að læra inn á þetta bara jafnóðum. Gerðum þau mistök að við seldum upp allar vörurnar sem við pöntuðum fyrir jól um miðjan nóvember. Þannig að við þurftum að gera akút pöntun sem er að lenda bara núna. Það hefur komið heldur betur skemmtilega á óvart,“ segir Rúrik.

Hann segir að innkoma hans í fyrirtækið hafi aldrei verið neinn greiði, heldur hafi áhugi hans á hönnun og trú hans á merkinu vakið áhuga hans.

„Þegar Viktor bauð mér að koma inn í þetta og verða hluthafi, þá kom ekkert annað til greina. Ég hef alveg ótrúlega mikið álit á frænda mínum. Hann er einstaklega magnaður gæi. Þetta var engin spurning. Mig langaði að búa til mitt eigið og þetta var bara góð leið inn í það.“

Seldust upp í fyrra

Rúrik segir það eflaust koma mörgum á óvart hve ferlið sé flókið. Hann ákvað því snemma að leggja mikla hugsun í hönnunina að baki góðgerðarbolunum.

„Bolur er ekki bara bolur. Mig langaði ekki að taka bara einhverja tilbúna boli og prenta eitthvað á þá. Mig langaði að stjórna því hvernig ermarnar væru, hvernig síddin væri, hvernig axlirnar og hálsmálið væru. Það er alveg fullt af nákvæmnisatriðum í þessum bol og það fór mikill tími í að hanna hann. Mín hugmynd var sú að hanna bol sem fólk væri til í að ganga í alla daga. Eitthvað sem fólk myndi kaupa, hvort sem það væri í góðgerðartilgangi eða ekki.“

Samtökin nálguðust Rúrik og fengu hann til að vera góðgerðarsendiherra.

„Það er margt fleira sem stendur mér nærri hjarta þegar það tengist góðgerðarmálum. Sem góðgerðarsendiherra þarf ég að sinna því á opinberum vettvangi, það er mitt hlutverk. Mér er annt um fleiri málefni, en maður verður að passa sig. Maður þarf ekki alltaf að troða fram öllu því góða sem maður gerir,“ segir hann.

Í fyrra seldust bolirnir upp.

„Við pöntuðum hann því í meira magni í ár. Maður þarf einhvern veginn að veðja á rétta tölu. Þess vegna er þetta mér líka kært, að tala um þetta. Þetta er svo kjörin gjöf fyrir fólk sem á allt. Ef einhvern vantar ekkert, þá er þetta algjörlega fullkomin gjöf. Þú ert þá að gefa eitthvað sem gefur áfram. Ég held að það sé bara góð tilfinning svona um jólin,“ segir hann.

Það er nóg af verkefnum á næstunni hjá Rúrik, sem er alfarið fluttur til landsins. Kærasta hans, fyrirsætan Nathalia Soliani, er nýsnúin aftur til Brasilíu eftir langa heimsókn til Íslands.

En fannst henni ekki mikil viðbrigði að koma í myrkrið hérna á Íslandi?

„Nei, nei. Það er alveg gaman að upplifa ólíka hluti. Fara í sól og þrjátíu stiga hita og yfir í að upplifa eitthvað allt annað hérna. Þetta fer bara eftir því hvernig maður horfir á þetta. Það er alveg hægt að kvarta yfir þessum átján tímum þar sem er myrkur hérna um háveturinn en það er líka hægt að gleðjast yfir þessum sex tímum þar sem er birta.“

Góðgerðarbolina er hægt að kaupa í öllum verslunum 66°Norður.