Þorgerður Þorsteinsdóttir, sonardóttir Auðar djúpúðgu, er aðalpersónan í Undir Yggdrasil, nýrri skáldsögu Vilborgar Davíðsdóttur.

„Þorgerður er rammheiðin og á þann draum að verða völva,“ segir Vilborg, sem hefur skrifað þrjár skáldsögur um Auði djúpúðgu. „Bækurnar um Auði segja frá aðalpersónu sem tekur kristni en nú lýsi ég heiðnum sið innan frá, ef svo má segja. Ég hef alltaf notið þess að skrifa en sjaldan skemmt mér jafn vel og þegar ég skrifaði þessa bók þar sem ég gat farið djúpt inn í heimsmynd norrænnar trúar og yfirnáttúruna þar með. Heiðinn siður heillar mig, honum fylgir vættatrú, náttúrutrú og eins og titill bókarinnar gefur til kynna, trú á heimstréð Yggdrasil sem bindur veröldina saman og gnæfir yfir henni um leið, sem Vetrarbrautin á himni.

Í upphafi sögu er ekki líklegt að draumur Þorgerðar geti ræst því að hún missir lærimeistara sinn, Gullbrá, fjölkunnuga konu sem þjóðsaga segir að hafi átt í átökum við Auði í Hvammi. En í gegnum sára lífsreynslu og áföll finnur hún sér leið inn í heim völvunnar.“

Leggur saman heimildir

Fyrri hluti bókarinnar gerist á Íslandi en eftir hörmulegan atburð á Þórsnesi þar sem lítil dóttir Þorgerðar er í frásagnarmiðju heldur hún í siglingu til Þrándheims, nýorðin ekkja og skilur tvö börn sín á unglingsaldri eftir á Íslandi. Þaðan fer hún yfir fjöllin austur yfir Kjöl til Jamtalands og kemst í læri hjá samískri konu. „Ég legg þar saman heimildir um shamanisma Sama við þær brotakenndu heimildir um seiðgaldur sem við eigum, í Íslendingasögum og Eddukvæðunum og reyni að vefa úr þessu öllu heillega mynd þar sem Þorgerður stígur niður til Heljar til þess að fá skilning á því sem gerst hefur og vitneskju um forlög sín.“

Tvenns konar kveikjur

Vilborg segir tvenns konar kveikjur á bak við fléttuna. „Önnur er örfáar línur um Þorgerði í Laxdælu þar sem segir að þegar maður hennar deyr sé hún ennþá ung kona og hin vænsta. Hún festir ekki lengur yndi á Íslandi eftir dauða hans, yfirgefur börn sín og heldur til Noregs þar sem hún giftist á ný. Á þessum tíma feðraveldisins fóru konur ekkert án fylgdar karlkyns ættingja,“ segir Vilborg. „Þarna birtist kona sem lætur ekki að stjórn annarra.“

Hin kveikjan er atburður sem gerðist árið 1802. „Þá týndist í Önundarfirði sex ára gamall drengur í berjamó en síðast hafði sést til hans við stóran stein nálægt sjónum. Eftir tíu daga kom hann fram heill á húfi og ekkert amaði að honum en hann vildi aldrei segja hvar hann hefði verið,“ segir Vilborg. „Þessi drengur var langalangafi minn, Davíð Þorkelsson. Í frásögninni birtist sú trú að Davíð litli hafi dvalist hjá álfum. Í dag myndum við draga aðra ályktun um hvað hefði komið fyrir hann.“

Þar sem Vilborg skrifaði þríleik um Auði djúpúðgu er hún spurð hvort von sé á fleiri bókum um Þorgerði. „Í mér togast á ýmsar hugmyndir en eftir viðtökum lesenda að dæma þá er eins víst að Þorgerður verði í miðju einnar bókar til,“ segir Vilborg.