Leikhús

Kópavogskrónika

Kamilla Einarsdóttir

Þjóðleikhúsið

Leikgerð: Ilmur Kristjánsdóttir og Silja Hauksdóttir

Leikstjórn: Silja Hauksdóttir

Leikarar: Ilmur Kristjánsdóttir, Arnmundur Ernst Backman og Þórey Birgisdóttir

Leikmynd og búningar: Sigríður Sunna Reynisdóttir

Tónlist: Auður

Lýsing: Jóhann Bjarni Pálmason

Hljóðmynd: Kristján Sigmundur Einarsson

Þrjár og hálf stjarna

Krónískt sjálfshatur mallar yfir volgum bjór sem drukkinn er of snemma dags í miðri viku. Örvæntingu yfir því að elska, annaðhvort sjálfa sig eða aðra, vex ásmegin með hverjum sopa. Þá er bara langbest að taka strax næsta drykk. Lífið er hvort eð er bara samansafn tilviljana í bland við klaufalegar tilraunir til að vera heilleg manneskja. Kópavogskrónika, byggð á samnefndri bók Kamillu Einarsdóttur, fékk loksins sinn frumsýningardag í Þjóðleikhúsinu eftir töluverða töf.

Kópavogskrónika er óður til bæjarfélags og barns, misjafnt er hvort er mikilvægara í huga andsöguhetjunnar. Sýningin er sjálfsskoðun í gegnum tortímingu þar sem ferð á Riddarann virðist vera góð hugmynd alveg þangað til einhver viðskiptavinur lætur þig óttast smávegis um líf þitt og ástin kviknar yfir áleggi í Bónuskælinum til manns sem vill ekkert með þig hafa.

Leikgerðin er í höndum Ilmar Kristjánsdóttur og Silju Hauksdóttur sem stokka upp í upprunalega textanum, bæta við á stöku stað og sleppa öðru. Bráðfyndið atriði þar sem andsöguhetjan situr með fulltrúum foreldrafélagsins að ræða um ábyrgðaraðila, niðurföll og íþróttahús er besta viðbótin. En texti Kamilllu er til grundvallar, á köflum kómískur, snarpur og óheflaður, ef ekki óagaður.

Ilmur fer með hlutverk ónefndu konunnar í Kópavogsævintýrinu og nær föstum tökum á því. Frásagnarstíllinn er í formi játninga við áhorfendur og myndar hún sterk tengsl við salinn. Ilmur vekur upp samúð og mikinn hlátur með kaldhæðnislegum tilsvörum í bland við vangaveltur um tilveruna. Velta má þeirri spurningu upp hvort bókinni hefði betur verið umbreytt í einleik. Ekki að það sé neitt að sakast við hina leikarana tvo. Arnmundur Ernst Backman leikur heila hjörð af sjálfhverfum karlmönnum sem sjá ekki sólina fyrir sjálfum sér. Raftónlistarskáldið, verðbréfasalinn og læknirinn eru allir jafn óspennandi en Arnmundur smellir sér lipurlega í hlutverk þeirra og finnur húmorinn í þeim öllum. Þórey Birgisdóttir fær aftur á móti færri bitastæð hlutverk, þó er slavneska hreyfilistakonan eftirminnileg, en leysir þau ágætlega.

Silja er betur þekkt fyrir að leikstýra sjónvarpsþáttum og kvikmyndum fremur en leikritum. Þeirra áhrifa sést gæta hér þar sem Kópavogskrónika er frekar senuskipt en flæðandi. Sýningin byrjar ekki nægilega afgerandi en í heildina tekst ágætlega til þó að innri taktur framvindunnar hökti af og til. Sigríður Sunna Reynisdóttir sér um bæði búninga og leikmynd. Búningarnir heppnast vel en hver karakter fær sína einkennisflík og virkar best þegar primaloftúlpurnar mæta leðurjakkanum. Miðpunktur leikmyndarinnar er grasi vaxinn hóll umkringdur grámyglulegum veggjum sem virka ekki og eru ekki nægilega vel nýttir. Tónlistarmaðurinn Auður, í samvinnu við Kristján Sigmund Einarsson, sér um hljóðheiminn og tekst þeim virkilega vel til. Djammundirtónninn er í senn samtímatengdur en um leið afturhvarf í smelli fyrri ára, bjórblaut dansgólf og vandræðalegar viðreynslur.

Kópavogskrónikan er lítil og stutt leiksýning með stórt ef blautt hjarta. Manngæskan hefur lítið með auð að gera heldur miklu fremur að auðga líf annarra með ást. Stundum er þeirri ást sóað í einhvern sem á hana ekki skilið, stundum er betra að elska úr fjarlægð en það mikilvægasta er að reyna að finna leið til að elska sjálfa sig.

Niðurstaða: Heillandi harmsaga um leitina að sátt, eða bara næsta bjór.