„Þitt orð er lampi fóta minna og ljós á vegi mínum.“

Þetta er ritningarversið sem Sunna Dóra Möller, prestur í Hjalla- og Digranesprestakalli, valdi þegar hún fermdist í Árbæjarkirkju 16. apríl 1989.

„Mér fannst ritningarversið fallegt og kristalla það sem ég var að gera með því að fermast; að velja Jesú sem fyrirmynd og leiðtoga lífs míns. Ég var afskaplega einlægt fermingarbarn og fermdist af heilum hug en mig grunaði ekki þá að ég ætti eftir að verða prestur seinna meir, þótt ég líti um öxl í dag og sjái þar ákveðnar vörður í átt að prestskap. Trúarkornið var alltaf til staðar og mér var mikið í mun að arka á hverjum sunnudagsmorgni í sunnudagaskólann í Árbæjarkirkju og safna stimplum í kirkjubókina mína í fermingarfræðslunni. Stundum er leiðin því ákvörðuð þótt maður sjái það ekki þá,“ segir Sunna Dóra sem fermdist í stórum hópi fermingarbarna í Árbænum þar sem athöfnin var tvískipt, fyrst var fermingarmessa en altarisganga fór fram í vikunni á eftir.

„Presturinn, séra Guðmundur Þorsteinsson, lagði mikið upp úr utanbókarlærdómi og við þurftum að læra heilan helling utan að, svo sem gullnu regluna, litlu Biblíuna, sálma, ritningarvers og vitaskuld trúarjátninguna, boðorðin og bænina Faðir vor. Svo spurði hann okkur út úr í fermingarathöfninni og við þurfum að flytja allt blaðlaust fyrir framan kirkjugestina. Þetta var auðvitað mikil manndómsvígsla fyrir unga og feimna unglinga en okkur munaði ekkert um þetta og allt situr það eftir,“ segir Sunna Dóra og brosir.

Feimin en hamingjusöm

Fermingardagur Sunnu Dóru er kær í minningunni.

„Þetta var stór og yndislegur dagur, og ég upplifði ferminguna mikilvæga. Á fermingardaginn eru unglingar í fyrsta sinn miðpunktur athyglinnar og þau taka þátt í athöfn sem öll snýst um þau. Foreldrar mínir höfðu útbúið veislu heima í Ártúnsholtinu og ég fékk að taka þátt í að velja matseðilinn. Mamma eldaði allan matinn; roast beef, steikta sveppi og tilheyrandi, og hún bakaði fallega fermingartertu. Fjölskyldan kom til veislunnar og fullt af gestum til að fagna þessum tímamótum með mér. Mér fannst merkilegt að allir væru samankomnir vegna mín, að fólk léti sig ferminguna mína sig varða og það hreyfði við mér að fullorðna fólkið tæki mark á minni sjálfstæðu ákvörðun um að fermast og væri tilbúið til að koma og gera daginn minn sem bestan. Þetta var notaleg samvera og eftir stendur góð tilfinning um hvað mér leið vel með þennan dag,“ segir Sunna Dóra og brosir þegar hún horfir á fermingarmyndina af sér.

„Ég var í mínu fínasta pússi, rósóttri blússu við bleika buxnadragt með herðapúðum og með permanent í rauðu hárinu. Tískan er lýsandi fyrir þennan tíma og mér þykir vænt um þessa fermingarstelpu sem stendur þarna feimin en hamingjusöm.“

Fermingargjafirnar voru ekki af verri endanum.

„Ég fékk þrjú skartgripaskrín, fínleg gullarmbönd sem voru þá mjög í tísku, krossa í stórum stíl og hringa, líka orðabækur, rúm og rúmföt og 16 þúsund krónur í peningum sem mér þótti mikið fé og var stærsta upphæð sem ég hafði nokkurn tímann eignast. Ég fékk svo að fara í Kringluna og kaupa mér föt og var alsæl með það.“

Sunna Dóra á fermingardaginn þegar ’80-tískan var allsráðandi. Fermingarfötin voru rósótt blússa við bleika buxnadragt með herðapúðum og hún fékk permanent í rautt hár sitt. MYND/AÐSEND

Trú, von og kærleikur

Fermingarbörnin í Hjalla- og Digra­nesprestakalli eru 130 talsins í ár. Þau verða fermd í sex athöfnum, á pálmasunnudag og skírdag.

„Tími ferminga í kirkjunni er dásamlegur tími og ekkert skemmtilegra en að ganga inn í fermingarathöfn. Þá ríkir svo mikill hátíðleiki og gleði og fermingarbörnin eru svo fín og til sóma og sýna svo mikla virðingu. Fjölskyldan er samankomin til að fagna með þeim, yndisleg stemning er áþreifanleg og athöfnin létt, falleg og skemmtileg,“ segir Sunna Dóra, full tilhlökkunar fyrir fermingunum fram undan.

Hún segir fermingarbörnin spurul og áhugasöm um kristna trú.

„Þau koma iðulega með krefjandi spurningar og láta mann hafa fyrir því að fara inn í kjarnann og það finnst mér gott. Mér finnst ósanngjörn umræðan um að fermingarbörn fermist bara vegna veislunnar og gjafanna. Það er enda í góðu lagi að hlakka til veislunnar, matarins og gjafanna. Jesús sat margar veislur og til borðs með fólki, og það á að vera gaman! En fermingarbörnin eru einlæg í sinni trú og ákvörðun, því þau eru að fullorðnast og velta fyrir sér lífinu. Í fermingarfræðslunni eru þau að marka sér lífsskoðun og afstöðu og hvaða gildi þau ætla að hafa að leiðarljósi í lífi sínu.“

Fermingin sé staðfesting á ákvörðun foreldra ungbarnsins, að bera það til skírnar og taka afstöðu um að standa vörð um barnið og vilja þeirra um að barn þess sé blessað og beðið sé fyrir því.

„Við fermingu tekur unglingurinn sjálfstæða ákvörðun um að tilheyra einhverju sem er stærra og meira en hann sjálfur og hafa trú, von og kærleika að leiðarljósi. Að vanda sig við að vera góð manneskja, vitandi að það þarf ekki að gera allt einn og trúandi því að yfir honum sé vakað. Það eru mikilvæg skilaboð í fermingunni. Kirkjan er stærsta samfélag og fjöldahreyfing sem við eigum í landinu. Hún er trúnaðarvinur sem þú átt alltaf að og þar áttu ætíð skjól. Þar er maður alltaf samþykktur eins og maður er og getur verið maður sjálfur. Við förum líka í lífsleikni í bland við trúarfræðin, til að styrkja ungmennin og gefa þeim veganesti út í lífið. Þess vegna er fermingarárið svo mikilvægt ár,“ segir Sunna Dóra.

Skilaboð hennar til fermingarbarna eru að leyfa sér að njóta fermingardagsins og muna eftir þakklætinu því miklu skipti að kunna að sýna þakklæti í verki en telja ekki allt sjálfgefið.

„Að standa stolt í fermingarkyrtlinum og hugsa: „Þetta er mín ákvörðun og hún er stór og mikilvæg. Ég er að varða mína leið í lífinu og fermingin er einn af stóru steinunum í götuna á þeirri leið“.“