Netflix

Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga

★★★

Leikstjórn: David Dobkin

Aðalhlutverk: Will Ferrell, Rachel McAdams, Dan Stevens, Pierce Brosnan

Netflix skrúfaði á föstudaginn loksins frá streymi margumtalaðs og langþráðs Eurovision-gríns gamanleikarans Will Ferrell, Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga, og myndin skaust beint í fyrsta sæti yfir vinsælasta Netflix-efnið á Íslandi.

Eðlilega, þar sem myndin fjallar um stórfenglegar hrakfarir íslenskra Eurovision-fara og er að hluta tekin upp hérna, með Húsavík sem miðju hallærislegrar söguheimsmyndarinnar. Þá fer halarófa íslenskra leikara með misstór aukahlutverk þannig að land og þjóð setja vægast sagt sterkan svip á myndina.

The Story of Fire Saga er eitthvað svo undarlega „íslensk“ að maður þarf af og til að minna sig á að hér er um fokdýra ameríska framleiðslu að ræða en ekki fjórðu myndina í Lífs-flokki Þráins Bertelssonar þar sem Vestmannaeyjar hafa breyst í Húsavík og Þór og Danni vikið fyrir þeim Lars og Sigrit í Júróvisjónlífi.

Hallærismet

Myndin hefst í Húsavík 1974 þar sem Lars Erickssong litli sér Abba sigra í Eurovision í beinni útsendingu í lit í krafti djarfrar sögufölsunar. Draumur drengsins um að syngja sig til sigurs í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva vaknar um leið og örlög hans ráðast og allt sem hann og æskuvinkona hans, Sigrit, gera í framtíðinni miðast við þetta eina takmark.

Þegar Pierce Brosnan hefur fordæmt Abba-bröltið á skemmtilega bjagaðri íslensku, í hlutverki föður Eriks, víkur sögunni til vorra daga þar sem Lars og Sigrit hafa fullorðnast sem Will Ferrell og Rachel McAdams.

Allt annað virðist frosið í tíma og Ísland í dag er enn skrumskæld Húsavík 1974 og því þarf engan að undra að þegar æskuvinirnir fá tækifæri til þess að keppa í Eurovision fyrir Íslands hönd þá þurfa þau ekkert að hafa fyrir því að setja alveg ný viðmið í hallærislegheitum í margrómaðri Evrópumeistarakeppninni í hallærislegheitum og lélegum tónsmíðum.

Einhverjir hafa tekið að sér að móðgast fyrir hönd Íslendinga vegna þess hvernig mörlandinn birtist í myndinni en það er vitaskuld fullkominn óþarfi. Íslendingar vita þjóða best að öll athygli er betri en engin og þjóðin er vitaskuld löngu orðin svo hipp og kúl á vettvangi alþjóða að geta vel staðið hlæjandi undir þessu góðlátlega skensi.

Þá þurfum við hvorki að skammast okkar fyrir álfana okkar né leikarana sem koma sveitó stemningunni fullkomlega til skila með Hannes Óla Ágústsson fremstan meðal senuþjófa í hlutverki digurbarkans Olaf Yohansson sem heldur til streitu þeirri fullkomlega eðlilegu kröfu að við fáum að heyra Jaja Ding Dong sem oftast.

Kunnuglegt stef

The Story of Fire Saga sver sig fullkomlega í ætt við allar aðrar gamanmyndir sem hverfast um Will Ferrell og þroskasögu einhvers konar lúða eða hrokagikks sem þarf að hlaupa á nokkra múrveggi til þess að sjá villur síns vegar og rísa upp sem góðmennið sem hann er í raun og veru er.

Ferrell reynir þarna ekki einu sinni að finna upp hjólið, þótt hann fari mikinn í hamsturshjóli þegar myndin tekur almennilega flugið. Hann er bara Will Ferrell og lætur sér, að því er virðist, bara lynda ágætlega að standa sem slíkur í skugga Rachel McAdams sem setur miklu meiri dýpt og tilfinningatrukk í túlkun sína á Sigrit.

Handrit Ferrells og Andrews Steele er hriplek hrákasmíð þar sem þeir hirða varla um að hnýta nokkra enda saman og teygja jafnvel lopann með samsöng þekktra Eurovision-keppenda í senu sem gæti verið beint úr Baywatch-þætti.

Höfundarnir hafa ekki einu sinni fyrir því að magna upp almennilega ógn í glysgjörnum höfuðandstæðingnum, fulltrúa Rússlands. Það kemur þó vart að sök þar sem hann er, í meðförum Dans Stevens, bara svo fullkomlega dásamlegur og yfirkeyrður í glamúrnum og glimmerinu.

Kostuleg þvæla

Í raun má segja það sama um myndina alla. Hún er hálfgert drasl. Lausbeisluð þvæla þar sem runu af kostulegum uppákomum og vissulega vænum slatta af góðum og fyndnum bröndurum er klastrað saman með ómótstæðilega grípandi „júróvisjón-lögum“ með tilheyrandi sviðsetningum og diskóglimmeri.

Gert út á hallærislegheit frá Húsavík. Pierce Brosnan stappar hér íslenska stálinu og þorskalýsinu í Wills Ferrell í hlutverki sonar hans, Lars Erikssong á meðan skipsfélaginn Björn Stefánsson fylgist spenntur með.

Kannski er sú staðreynd að það er ómögulegt að paródera paródíu stærsti galli og um leið helsti kostur myndarinnar. Vissulega er gert góðlátlegt grín að Eurovision en, að því er virðist, af talsverðri væntumþykju og virðingu fyrir fyrirbærinu þannig að Will Ferrell og hans lið hlær hér með Eurovision miklu frekar en að henni. Mögulega eina vitið í þessari vitleysu þar sem Eurovision er svo mikill skrípaleikur í eðli sínu að það er varla hægt að gera sannfærandi grín að henni. Í það minnsta ekki ljótt grín. Það yrði alltaf glatað.

Betra Eurovision en Eurovision

Köflótt og losaraleg sagan gerir það að verkum að framan af þarf að beita sig dálitlum aga til þess að halda athyglinni sem er að vísu alveg í anda Eurovision sem hefur allt of langan aðdraganda að flugeldasýningu í söng og dansi sem þyrfti í raun ekki að taka mikið meira en klukkustund.

Þegar The Story of Fire Saga tekur loks flugið á stóra sviðinu neglir hún þetta fullkomlega og verður betra Eurovision en Eurovision. Lögin sem samin eru fyrir myndina eru öll þvottekta og grípandi „júróvisjón-lög“ og jafnvel mun betri en gengur og gerist. Sama má segja um sviðsetninguna. Allt 100% Eurovision. Bara aðeins betra.

Ekkert toppar samt vinsælasta lag Sigritar og Lars á barnum í Húsavík, Jaja Ding Dong, sem kjarnar í raun myndina og boðskap hennar. Þetta er einföld og innantóm þvæla, ómótstæðilega grípandi og yndisleg í einlægum hallærislegheitum sínum. Alveg eins og þessi mynd og alveg eins og Eurovision.

Niðurstaða: Eurovision-myndin hans Wills Ferrell er undarlegt furðurverk sem er í grunninn illa skrifað drasl en fangar um leið fyrir grunnrista galdra anda viðfangsefnisins svo fullkomlega að um einhvers konar meistaraverk hlýtur að vera að ræða.