Þannig var að af öllu því sem lífið hefur fært mér er það ef til vill ellin sem hefur komið mér mest á óvart – allt í einu vorum við hjónin orðin tvö ein eftir í kotinu. Aldurinn hafði færst yfir okkur, kannski af meiri þunga en gengur og gerist vegna tveggja áratuga baráttu hennar Sólveigar minnar við parkinsonssjúkdóminn.“

Svona lýsir Þráinn Bertelsson, rithöfundur, kvikmyndagerðarmaður og fyrrverandi alþingismaður svo fátt eitt sé nefnt, aðdragandanum að kynnum hans og hvolpsins Theobalds í bókinni Hundalíf … með Theobald. Hann heldur síðan áfram og fikrar sig nær stjörnu bókarinnar. „Þá datt okkur í hug að kannski væri það heillaráð að finna kátan hvolp og gá hvort hann gæti ekki aukið fjör og gleðskap á heimilinu.“

Eins og listamaður

„Og við völdum þennan og hann hefur alveg skilað sínu og umfram væntingar, því að það er daufur dagur ef maður hlær ekki að minnsta kosti einu sinni á dag að honum,“ segir Þráinn og bendir á Theobald sem hefur tekið að sér að þrífa gólfið undir kaffiborðinu með talsverðum fyrirgangi.

Hundalíf byggir á örsögum og örstuttum samtölum þeirra félaga í gamni og alvöru. Safn lítilla ævintýra um fjölbreytni hversdagsleikans.
Fréttablaðið/Samsett

„Hann er alveg yndislegur,“ heldur Þráinn áfram og víkur að náttúrlegum hæfileikum franska bolabítsins. „Allar hundategundir eru sérfræðingar í einhverju; að smala eða leita að eiturlyfjum eða týndu fólki, eða gelta þegar það koma glæpamenn eða eitthvað svoleiðis. En þessi tegund er ekki sérfræðingur í neinu, nema bara að vera til skemmtunar og það þýðir ekkert að segja honum fyrir verkum; gá að kindum eða eitthvað svoleiðis. Sækja Moggann eða inniskóna. Það bara er ekki hans fag.

Hann er náttúrlega eins og listamaður. Hann er gjörsamlega gagnslaus. Hann hefur enga praktíska þýðingu en hann gerir lífið betra og skemmtilegra og það er nú kannski það …“

Þráinn heldur áfram eftir augnabliks hlé. „… að lífið verður ekki léttara eða einfaldara með tímanum í mörgum tilvikum, svo að það er afskaplega gott að fá einhverja aðstoð við að halda haus,“ segir Þráinn um unga hundinn sem hefur verið besti vinur gamla mannsins í næstum fjögur ár.

Bestu stundirnar

Þeir félagarnir hafa saman lagt að baki ófáa kílómetra á daglegum gönguferðum sínum, hugsað enn fleiri hugsanir og látið ófá orð falla sem Þráinn hefur séð um að skrásetja, meðal annars í krafti aldurs og fyrri starfa. Því er þó haldið vandlega til haga að allt er þetta gert með fullu samþykki Theobalds sem unnir sínum tvífætta félaga ýmissa dynta.

Líklega er það síðan ágætis dæmi um að einhver þráður liggur í gegnum lífsins skrykkjótta gang, að með bókinni bætist Hundalíf … með Theobald við höfundarverk leikstjóra kvikmyndanna Nýtt líf, Dalalíf og Löggulíf.

„Það eru náttúrlega kannski bestu stundirnar,“ segir Þráinn um gönguferðirnar sem hafa reynst þeim félögum svo drjúgur innblástur. „Við förum út daglega. Bara til að hlaða batteríin. Við erum nú reyndar orðnir tveir einir í kotinu. Sólveig mín er komin á hjúkrunarheimili. Við heimsækjum hana reyndar daglega, en núna eru einhver vandamál með það út af þessu COVID-fári en við förum daglega út að ganga.

Mosabað í morgunsól - Hvað erum við á mörgum metsölulistum í dag? spurði Theobald í morgun. - Engum, sagði ég. Ég held...

Posted by Thrainn Bertelsson on Monday, 19 October 2020

Óhjákvæmileg hreyfing

Við spjöllum náttúrlega eins og dagurinn er langur, en þessi útivist er mjög gefandi. Það er náttúrlega hvatning fyrir mann að fara út með hundinn ef maður les út úr augnaráðinu: „Við skulum koma út þó það sé ekki gott veður því að annars kúka ég á gólfið hjá þér.“ Og ekki vil ég láta það henda vin minn að gera svoleiðis. Svo það er engin undankomuleið,“ segir Þráinn og hlær.

„Það er bara svo miklu meira gaman að vera úti með honum heldur en einn, af því að hann les náttúruna og umhverfið á allt annan hátt heldur en ég og það er alltaf mjög gaman að fá að taka þátt í því.“

Öðruvísi áhrifavaldur

Gönguferðir og heimspekilegar vangaveltur þeirra félaga vöktu fyrst athygli á Facebook, þar sem Þráinn hefur um skeið birt bæði myndir og stuttar skýrslur af daglegu brölti þeirra Theobalds.

Þar hefur aðdáendum Theobalds fjölgað jafnt og þétt og segja má að þeir félagar hafi vegna fjölda áskorana fært hugleiðingar sínar af Facebook á prent.

„Já, já, það er massífur aðdáendahópur sem Theobald á og heimtar stöðugt fréttir og frásagnir af því sem frá honum kemur um aðskiljanlegustu hluti. Allt frá bara að hafa skoðun á einhverjum atburðum og eða sjálfstæðar heimspekilegar athuganir. Því hefur verið voða vel tekið og gaman af því,“ segir Þráinn, en vill þó ekki draga hundinn í dilk með öðrum áhrifavöldum svokölluðum.

„Hann hefur enga praktíska þýðingu en hann gerir lífið betra og skemmtilegra ,“ segir Þráinn um Theobald.

Spennandi tilraun

„Facebook er náttúrlega nýr miðill, með kostum og göllum eins og fjölmiðlar eru,“ segir Þráinn og víkur að því að þegar eitthvað sniðugt er skrifað á Facebook heyrist enn af og til sú gamla upphrópun „þetta verður að koma út á bók!“. Og að það verði nú endilega að gefa þetta út og svo framvegis.

„En bókaútgáfa og að skrifa bækur er sérstök veröld þar sem gilda sérstök lögmál sem eru ekki nákvæmlega þau sömu og gilda á Facebook og mér fannst svolítið spennandi að athuga hvort það væri hægt að færa eitthvað af þessum skrifum okkar úr einum miðli á annan. Eins og að gera bók að leiksýningu eða kvikmynd og það er nú sú tilraun sem þessi bók er. Hvort eitthvað sem byrjar í einhverjum miðli getur staðið og staðið sig í öðrum miðli.“

Einhvers konar ævisaga

Þráinn segist líta á Hundalíf … með Theobald sem þriðja bindi og þá einhvers konar lokakafla brotakenndrar ævisögu sem hófst með bókinni Einhvers konar ég 2003 og hélt áfram með Ég, ef mig skyldi kalla. Seinþroskasaga frá árinu 2008.

„Svona af minni hálfu þá finnst mér ágætt að skrifa einhver brot úr ævisögu. Eitt um bernskuna og svo eitt um rótleysisárin þegar maður er orðinn fullorðinn tæknilega séð, en áður en ég var búinn að taka nokkra stefnu í lífinu. Og þá finnst mér ágætt að ljúka þeim ævipælingum á þessu, sem að vissu leyti er þá nokkurs konar lokabindi í ævisögu,“ segir Þráinn um nýju bókina.

„Hún inniheldur ýmsar niðurstöður sem mér hefur þótt eiga erindi til Theobalds, því hann er töluvert yngri en ég og að láta hann þannig verða aðnjótandi þeirrar reynslu sem ég hef og kynna fyrir honum þær fáu niðurstöður sem ég hef komist að í sambandi við lífið. Svo þetta er svona eins konar ævisaga eða kafli í einhvers konar ævisögu.“

Dularfullt andlit - yfirskilvitleg skilaboð? Theobald segir að ennþá sé áhugi sinn ábreyttur á ebbla ebbnahagslífið með...

Posted by Thrainn Bertelsson on Saturday, 17 October 2020

Sannur vinur

Þegar Þráinn er spurður hvort Theobald sé alveg á sömu blaðsíðu í þessum pælingum, segist hann hreinlega ekki vita það. „Hann er nú ekki frekar en aðrir neitt sérstaklega áhugasamur um að læra af reynslu annarra, en eins og vinir eiga að gera þá leyfir hann mér að komast upp með að deila einhverju minningaþrasi með sér.

Hann umber mig ágætlega eins og vinir eiga að gera, en það er nú ekki í eðli þessarar tegundar hunda nein sérstök þjónustulund. Þeir hafa ekki þessa hundslegu undirgefni og eru í raun og veru býsna líkir því sem kettir geta verið,“ segir Þráinn um lundarfar síns trygga félaga og gervalls kyns hans.

Hugsandi hundur

„Þeir eru afskaplega sjálfstæðir og þrjóskir og velja úr með mikilli gagnrýni hvað þeir vilja gera, hvað þeir vilja þýðast, hverjum þeir vilja hlýða og hvað þeir vilja undirgangast. Þeir athuga það mjög vel hvort þetta er skynsamlegt, hvort þetta er hagstætt á einhvern hátt fyrir þá, þjónar þeirra hagsmunum að gegna þessu. Eða hvort það verður eitthvað brjálað vesen ef þeir gegna því ekki.

Svo þetta eru hugsandi hundar. Það er engin spurning um það. En aðallega er nú sá boðskapur sameiginlegur með okkur báðum, að okkur finnst það vera allt að því skylda okkar, úr því að við erum lifandi verur, að reyna að finna einhverja gleði og ánægju í því að vera til,“ segir Þráinn og er kominn býsna nærri kjarna málsins þegar hann víkur að því ómótstæðilega ævintýri sem tilveran er í okkar sameiginlega táradal.

„Vegna þess að þetta er náttúrlega mikið ævintýri sem maður fær að taka þátt í. Það fá ekki allir að vera lifandi verur. Maður sér það bara daglega. Gangstéttarhella, ljósastaur, bíll. Allt í kringum okkur fær bara aldrei að prófa að vera lifandi verur og þá er það eiginlega skylduverk að hafa einhverja ánægju af þessu og út á það ganga nú margar athuganir okkar. Dýr eru alveg ótrúlegir mannþekkjarar,“ heldur Þráinn áfram.

Fjagrastjörnugjá - um kosti og galla veraldarinnar - Þetta er alveg fjagrastjörnugjá, sagði Theobald sem var strax...

Posted by Thrainn Bertelsson on Saturday, 17 October 2020

Dýrið í manninum …

„Þau dýr sem ég þekki; hestar og hundar og kettir. Ég veit það ekki. Það virðist að þessar pælingar um dýr eigi að sínu leyti erindi við fólk af því að það segjast allir vera dýravinir.

En ég veit ekki hvað það er djúpt á því, en það er ótrúlega heillandi ef maður nær góðu sambandi við einhverja manneskju. Það er mjög heillandi og sumir bindast ákveðnum manneskjum ævilangt af því að sambandið er svo gott, en á sama hátt þá er alveg hægt að ná sambandi við dýr. Mismiklu. En það er líka alveg stórkostleg upplifun þegar eiginlega dýrið í manninum nær sambandi við það mennska í dýrinu og öfugt. Þetta eru alveg stórkostlegar stundir,“ segir Þráinn um þau fjölmörgu augnablik sem hann hefur átt og heldur áfram að eiga með sínum unga vini, Theobald.