Eftirlætismaturinn minn er íslensk kjötsúpa að hætti pabba míns á Dalvík,“ segir Snædís Jónsdóttir, fyrirliði íslenska kokkalandsliðsins.

Hún var ekki nema sjö ára þegar hún var farin að dunda sér við bakstur og eldamennsku heima á Dalvík.

„Ég hef aldrei verið matvönd en hins vegar alltaf verið spennt fyrir því að smakka alls konar mat. Mamma mín er filippseysk og var ekkert of spennt fyrir íslenska matnum þegar ég var lítil en stjúppabbi minn, sem er íslenskur, vildi sinn íslenska mat og því var oft tvíréttað á borðum. Ég fékk að taka þátt í matseldinni og uppáhaldsmaturinn minn í þá daga var fiskur í raspi sem ég bar fram með kartöflum, hrísgrjónum og tómatsósu,“ segir Snædís, sællar minningar.

„Þegar ég á frí panta ég frekar mat eða fer út að borða. Ég er þó heppin að kærastinn minn, Sigurður Helgason, er matreiðslumaður líka og fyrrverandi landsliðskokkur og hefur stundum gaman af því að gleðja mig með góðum mat heima.“

Hún er fædd og uppalin fyrstu fjögur ár ævinnar á Filippseyjum þar sem hún á pabba og fjölskyldu sem hún heimsækir af og til.

„Ég ætlaði mér aldrei að verða kokkur heldur fatahönnuður. Ég byrjaði að læra fatasaum á Akureyri og vann alltaf með skólanum á sushiveitingastað í bænum. Þar var ég dugleg að taka aukavaktir því mér fannst gaman að vinna í veitingabransanum. Svo kom að því að ég flutti suður til að fara í fatatækninám í Tækniskólanum og sótti þá um starf á Sushi Social að áeggjan vinnuveitanda míns á Kung Fu Sticks & Sushi á Akureyri. Ég sló til, fór í prufur og fékk vinnuna og endaði með að vinna þar í sex ár. Stemningin á Sushi Social er eins og allir vita einstaklega skemmtileg og mér þótti alltaf gaman að mæta í vinnuna, fann mig flinka í því sem ég gerði, fékk stöðuhækkun og eigandinn hvatti mig óspart til að fara í kokkinn. Ég þráaðist við, sagðist ekki geta hugsað mér að vinna við eldamennsku það sem eftir væri ævinnar og vann hörðum höndum að því að sækja um háskólanám í fatahönnun á Ítalíu,“ segir Snædís sem hikaði þó í þeim undirbúningi og ákvað að taka árspásu frá námi til að hugsa sinn gang.

„Ég fór þá til fjölskyldunnar á Filippseyjum og í fjarlægðinni fann ég að það var eldamennskan sem togaði í mig. Mér hafði líka alltaf þótt skemmtilegra að mæta í vinnuna og elda en að mæta í skólann. Ég hlustaði því á minn innri mann og hafði auðvitað fyrir löngu fundið mína hillu, þótt ég hafi verið blind á það árum saman.“

Matarparadísin Ísland

Snædís hafði heyrt ýmsar hryllingssögur um að kokkastarfið væri alls ekki fyrir kvenfólk.

„Að sumu leyti er það rétt því starfið er líkamlega erfitt, að rogast um með 24 kílóa poka og stóra potta fulla af mat. Þá hentar vinnutíminn ekki öllum og þetta er karlaheimur, en sem betur fer er það að breytast og fleiri konur að læra til kokks. Mér var strax tekið opnum örmum og var hvött til þess að keppa að því að komast í landsliðið,“ segir Snædís sem byrjaði snemma í kokkalandsliðinu.

„Þegar ég er vel undirbúin í keppni er ég full tilhlökkunar og aldrei kvíðin eða taugaóstyrk. Það skiptir líka máli að mæta til leiks fullur sjálfstrausts. Það var samvinnan sem kom okkur alla leið í verðlaunasætið nú, en líka mikill metnaður og vilji. Landsliðið er ungt og meðalaldurinn 24,8 ár. Við fórum í keppnina til að búa til góðan mat og hafa eldhúsið hreint því það vegur stundum meira en maturinn. Við fengum 100 stig fyrir skipulag og það kom okkur langt að við unnum fumlaust og af ástríðu við matseld gómsætra rétta í hreinu eldhúsi,“ segir Snædís.

Hún segir bragðið af matnum svo hafa fært landsliðinu bronsið.

„Í keppnum sem þessum eru alls konar reglur. Það þarf að huga að árstíðabundnu hráefni, nútímatækni þarf að sjást á diskinum og rétturinn þarf að vera fínn og flottur en þó ekki of flókinn því þá getur bragðið farið að klikka og eldhúsið orðið skítugra en ella. Því er í mörg horn að líta, en ef maður hannar rétt sem er fallegur, góður og meikar sens er hann eiginlega algjör negla,“ segir Snædís.

Hún segir Ísland verða æ vinsælla til matarferðamennsku.

„Hér eru mjög flottir veitingastaðir sem hafa hlotið mikla athygli, sem og margir áhugaverðir kokkar sem hafa búið til ótrúlega metnaðarfullan og flottan mat og matstaði. Íslenska hráefnið er líka einstakt og ferskt. Íslendingar eru snobbaðir þegar kemur að hráefni. Þeir vilja hágæða vörur, sætta sig ekki við neitt minna og ferðamenn njóta góðs af kröfum heimamanna. Þá eykur hróður landsliðsins enn á orðspor Íslendinga þegar kemur að eldamennsku,“ segir landsliðskokkurinn Snædís, sem þó eldar aldrei heima.

„Nei, það er það leiðinlegasta sem ég geri. Þegar ég á frí panta ég frekar mat eða fer út að borða. Ég er þó heppin að kærastinn minn, Sigurður Helgason, er matreiðslumaður líka og fyrrverandi landsliðskokkur og hefur stundum gaman af því að gleðja mig með góðum mat heima.“

Hægelduð bleikja með sítrussalati, fennel og fennelsósu

Uppskrift fyrir 4 í forréttastærð

400-500 g bleikja

100 g sykur

100 g salt

10 g fennelfræ

Rifinn börkur af einni appelsínu

Blandið saman salti, sykri, fræjum og appelsínuberki. Dreifið því vel yfir bleikjuna og látið ligga í 20 mínútur. Skolið af með vatni og eldið bleikjuna á 48°C í 10 mínútur.

Fennelsósa

250 g fennelsafi

1 stk. laukur

1 stk. fennel

50 g fennelfræ

250 g rjómi

Saxið lauk og fennel smátt og svitið í potti. Setjið safann út í og sjóðið smá niður. Bætið rjóma út í og sjóðið sósuna niður í 300 grömm. Maukið saman með töfrasprota og sigtið í gegnum sigti.

Borið fram með blóðappelsínu, appelsínulaufum og þunnt skornu fenneli.