Ég segi alltaf að ég sé héðan og þaðan þegar ég er spurð hvaðan ég sé. En ég fæddist sum sé í Reykjavík en er búin að eiga heima í Danmörku, Blönduósi, í Álftafirði og núna bý ég í Mosfellsbæ á veturna og í sveitinni í Álftafirði á sumrin,“ segir Þeba. „Ég er gift Guðmundi Skagalín og saman eigum við fjögur börn, Eystein Sölva 23 ára, Eyvind Stefni og Eyvöru Stellu þrettán ára og Eyrúnu Stínu átta ára.“

Fyrirtæki og gæludýrahald

Þeba segir fjölskylduna hafa eytt miklum tíma í framkvæmdir undanfarin ár. „Mest allur frítími síðustu árin hafa farið í það að gera upp húsið okkar í Mosfellsbæ sem og bæinn okkar í Álftafirði. Mér finnst mjög gaman að smíða og ég fæ tækifæri til þess í sveitinni þar sem ég hef verið að byggja nokkra kofa fyrir gæludýrin okkar, en þau eru víst orðin fimmtán talsins.“

Þau hjónin eiga og reka fyrirtækið Straumbrot ásamt einum öðrum aðila. „Ég rek mitt eigið fyrirtæki, Straumbrot ehf. í samstarfi við Hróbjart Lúthersson sem er verkefnastjóri í Reykjavík og Guðmund, manninn minn, sem er verkefnastjóri á Vopnafirði. Við erum sem sagt með starfsstöðvar bæði hérna í bænum og á Vopnafirði. Við erum aðallega í fyrirtækjaiðnaði og þjónustum meðal annars Brim, Rio Tinto, Mílu og Rarik.“

Þeba var ekki lengi að næla sér í fjölda réttinda og gráða. „Upphafið að þessu öllu var þannig að manninum mínum bauðst starf hjá Símanum á Höfn en hann var alveg viss um að þetta starf myndi henta mér betur. Ég byrjaði á að læra símsmiðinn og í framhaldi af því tók ég rafvirkjann líka og var í Meistaraskólanum með. Þannig að ég er bæði símsmíða- og rafvirkjameistari. Einnig er ég búin með námskeið sem gefur mér rétt til þess að vera byggingarstjóri.“

Iðnaðarmaður eins og þeir

Þegar Heba útskrifaðist árið 2003 hlaut hún hvorki meira né minna en hæstu einkunn í öllum prófþáttum sveinsprófs í símsmíði. En hvað felst í starfi símsmiðsins? „Ég hef svo sem ekki unnið mikið sem símsmiður undanfarin ár en þegar ég var að vinna hjá Símanum og þar á eftir Mílu þá fólst starfið mitt aðallega í því að vera úti og gera við og setja saman koparstrengi, setja nýja strengi inn á símstöð og svo framvegis. Ég var líka í því að setja upp breiðbandið sem er nú orðið úrelt. Í nýjustu hverfunum var farið að setja ljósleiðara sem við tengdum en núna er nánast eingöngu notast við ljósleiðara. Koparinn er alveg að fara að detta út.“

Þegar Þeba er spurð að því hvort hún muni eftir einhverjum eftirminnilegum atburðum úr störfum sínum rifjar hún upp námsárin þegar hún var ráðin í vinnu þar sem hún var eina konan innan um fjölda karlmanna. „Ég man eftir einu frá því að ég var að læra rafvirkjann. Þá átti ég að fara og vinna í hóteli sem var verið að gera upp. Þegar ég mæti á svæðið þá þorði enginn að tala við mig í nokkra daga enda eina konan á 200 manna vinnustað. Það breyttist þó þegar þeir sáu að ég var bara iðnaðarmaður eins og þeir.“

Þá segist Þeba oftast mæta jákvæðu viðmóti sem kona í karllægum geira. „Langoftast eru viðbrögðin góð og hvetjandi en þó eru til risaeðlur sem telja að konur hafi ekkert með að vera í þessum geira.“