Donna Cruz er nýjasti gesturinn í Pod­casti Sölva Tryggva­sonar. Donna, sem flutti fjögurra ára gömul til Ís­lands frá Filipps­eyjum, sló ný­lega í gegn fyrir hlut­verk sitt í kvik­myndinni Agnes Joy, þar sem hún fór með eitt af aðal­hlut­verkunum.

Þegar Donna byrjaði í grunn­skóla var lítið um inn­flytj­endur á Ís­landi og hún upp­lifði erfið­leika við að vera öðru­vísi sem barn:

,,Þegar ég byrjaði í grunn­skóla vorum við fimm sem vorum af er­lendu bergi brotin í öllum skólanum….Ég man að ég skammaðist mín mjög mikið fyrir að vera öðru­vísi og fannst ég aldrei alveg eiga heima þarna. Nestið mitt var öðru­vísi en hjá hinum krökkunum og ég man að ég sagði oft við mömmu að ég vildi ekki taka nestið með mér. Maturinn minn var öðru­vísi og það var önnur lykt af honum og ég henti nestinu oft. En ég hef sett rosa­lega margt af því sem ég upp­lifði sem barn ofan í skúffu, af því að ef ég væri stans­laust að pæla í því myndi ég ekki lifa af.

Ég er búinn að vera að bæla sumt niður, en eftir ,,Black Lives Matter” og fleira hef ég verið að opna skúffuna meira og horfa á þessar upp­lifanir. Það er stundum vont, en það er mikil­vægt til þess að þekkja sjálfan sig betur. En ég geri það í skömmtum svo það verði ekk yfir­þyrmandi… Sem betur fer er margt að breytast og ég held að í dag þætti það bara flott að mæta með asískan mat í skólann og krakkarnir myndu vilja smakka.”

Í Vottum Jehóva alla barn­æskuna

Donna var í Vottum Jehóva í gegnum alla barn­æskuna, en á ung­lings­aldri áttaði hún sig á því að hún vildi hætta í söfnuðinum:

,,Ég var í Vottum Jehóva þangað til að ég var fimm­tán ára og þekkti ekkert annað. Við fórum í messu tvisvar í viku og út að predika á laugar­dögum. Ég fór þá á milli húsa með ömmu minni og við töluðum við fólk. En svo þegar ég var orðin 14-15 ára fór ég að hlusta betur á boð­skapinn og fann að þetta var ekki alveg fyrir mig þó að ég sé mjög trúuð. Þegar ég hætti var það mjög erfitt af því að mér leið eins og ég væri að hætta með ömmu minni.

Hún tók því frekar illa og við töluðum ekki saman í 3 mánuði, sem er mjög mikið fyrir okkur. En þegar afi minn lést töluðum við saman aftur og þá skildi hún þetta vel og við urðum aftur mjög góðar vin­konur….en þó að ég hafi hætt í Vottum Jehóva er ég mjög trúuð og bið mikið alltaf þegar ég er að ganga í gegnum erfið tíma­bil. Þó að ég mæti ekki í messur er ég alveg viss um að það er ein­hver æðri máttur sem er stærri en við.”

Ældi eftir prufuna

Donna hafði nánast gefið drauminn um að verða leik­kona upp á bátinn þegar henni var boðið í á­heyrnar­prufur fyrir Agnes Joy:

,,Mig hefur alltaf langað að verða leik­kona, alveg frá því að ég var lítil stelpa, en var ekki viss um að það væri pláss fyrir mig á Ís­landi. Þannig að ég var búinn að setja þennan draum á hilluna þegar það var haft sam­band við mig út af Agnes Joy.

Ég hélt fyrst að það væri eitt­hvað grín og datt ekki í hug að þetta væri svona stórt hlut­verk….Ég var mjög stressuð í á­heyrnar­prufunum og eftir að ég fór út í bíl og sagði kærastanum mínum frá þessu þurfti ég að biðja hann um að stoppa bílinn og ég opnaði hurðina og ældi.”

Í djúpt þunglyndi

Donna skaust fyrst fram á sjónar­sviðið á Ís­landi sem þát­takandi í Ung­frú Ís­land og síðar sem einn af með­limum Áttunnar:

,,Ég fékk tals­verða at­hygli eftir Ung­frú Ís­land og þaðan fór ég í Áttuna og það stækkaði svo hratt og þá byrjaði ég að fá mikla at­hygli á sam­fé­lags­miðlum. Ég vildi það alveg, en svo þegar at­hyglin var komin vissi ég ekki alveg hvernig ég ætti að haga mér.

Ég var svo ung að ég vissi ekki alveg hvernig ég ætti að höndla það og það hafði á­hrif á and­legu hliðina hjá mér. Fólk leyfir sér að segja alls konar hluti á sam­fé­lags­miðlum og þó að maður viti að maður eigi ekki að taka það inn á sig hefur það samt bara á­hrif á mann….ég var oft lítil í mér á þessum tíma og ég er mikil til­finninga­vera, en með árunum hef ég lært að taka þetta ekki jafn mikið inn á mig,” segir Donna, sem á tíma­bili var komin í slæmt þung­lyndi:

,,Það er alltaf erfitt að opna gömul sár, en maður verður að gera það og það hjálpar að tala um það, en ég er stundum treg til að leita mér hjálpar þegar ég ætti að gera það. Þetta náði há­punkti þegar ég var 16-17 ára gömul og endaði með því að ég reyndi að fyrir­fara mér. Ég var búinn að bæla svo margt niður í mörg ár."

Í þættinum ræða Sölvi og Donna um leik­listina, sam­fé­lags­miðla, falinn ras­isma á Ís­landi og margt fleira.