Sara María Júlíus­dóttir fata­hönnuður og lífs­stíls­ráð­gjafi er nýjasti gesturinn í pod­casti Sölva Tryggva­sonar. Hún starfaði lengi sem fata­hönnuður og rak meðal annars Nakta Apann og seldi síðar fiskleður á al­þjóða­markað frá Sauð­ár­króki. Í þættinum segir hún frá tíma­bilinu þegar hún var í rekstri í mið­bænum í Reykja­vík:

„Þetta var magnað tíma­bil og mikil gerjun í alls konar hlutum. Heims­frægir út­lendingar voru að byrja að upp­götva Ís­land og voru á börunum og mikil list­sköpun í rýmum víða um bæinn. En ég var svo svaka­lega með­virk að það hlaut á endanum að koma niður á rekstrinum. Nakti Apinn var lifandi og flæðandi sköpunar­rými og ofsa­lega skemmti­legt tíma­bil. Ég vildi búa til þannig rými fyrir mig og aðra og margt í því var mjög flott, en ég var með svo mikinn ótta og skömm gagn­vart peningum að það gat ekki endað vel að vera í rekstri.

Ég var alin upp við að fólk sem ætti peninga væri vont, en fá­tæka fólkið væri auð­mjúkt og gott og það var lifandi í mér á þessum tíma. Ég gat í raun varla tekið á móti peningum og ég var svo geð­sjúk af með­virkni að það var vand­ræða­legt. Ef það kom fólk í búðina og sýndi á­huga á ein­hverju bauð ég strax mikinn af­slátt án þess að neinn hefði beðið um það. Svo fékk ég fólk til að sjá um peninga­málin fyrir mig og lenti trekk í trekk í því að það fólk stal svo af mér og ég var alltaf jafn hissa og vor­kenndi mér, en sé núna að þetta var það sem ég kallaði til mín. Ég var eigin­lega bara með skilti á enninu sem sagði:

„Vantar þig pening? Komdu að vinna fyrir mig. Þú getur stungið undan! Ég á ekki eftir að þora að segja neitt!”
Ég fór ekki inn á heima­bankann í tvö ár. Það var manneskja að sjá um það og ég var svo ótta­slegin við að skoða stöðuna að ég bara þorði ekki inn á heima­bankann. Svo endaði það bara með gjald­þroti, sem var rosa­lega erfitt og ég endaði hjá um­boðs­manni skuldara í mörg ár. Núna er ég búin að laga þetta sam­band mitt við peninga og þá hefur þetta allt saman gjör­breyst.“

Sara segist líka hafa keyrt sig eins og maskínu á þessum árum, sem gat ekki endað vel:

„Það var bara harkan sex og þeir hæfustu lifa af. Ég var með íbúð á efri hæðinni fyrir ofan búðina og ég var með rúm inni í vinnu­stöfu og börnin sofnuðu oft þar af því að ég var yfir­leitt að vinna til 3 á næturna. Ég vildi vinna eins mikið og hratt og ég gat, drakk rosa­lega mikið kaffi og vildi bara ná sem mestu út úr vélinni. Með því að borða sem minnst og drekka mikið kaffi gat ég keyrt mig á­fram, en ég sé það núna hvað ég var svaka­lega gróf og harka­leg við sjálfa mig. Ég var ekki í neinni tengingu við þarfirnar mínar á þessum tíma og sé það rosa­lega skýrt núna. Hvort sem það er hvíld, næring, að vera séð og heyrð fyrir það sem ég er. Ég var bara þar að mér fannst ég alveg getað sofið úti á götu ef þess þyrfti. Vildi bara keyra þetta allt saman á­fram.“

Þorði ekki inn á heima­bankann í tvö ár

Sara segir að á þessu tíma­bili hafi hún að jafnaði eytt 80 þúsund krónum á mánuði í Kaffi Latte og á endanum hafi þessi keyrsla ekki gengið lengur. Á síðustu árum hefur hún tekið alveg nýja beygju í lífinu eftir ferð til Mið-Ameríku og vinnur nú að því að kaupa hótel í Guate­mala. Það var líkams­á­rás í mið­bænum sem Sara segir að hafi verið vendi­punktur í að breyta lífi sínu Sara var í röð fyrir utan veitinga­stað með vin­konu sinni, þegar upp kom orða­skak milli vin­konunnar og tveggja ungra manna:

„Annar þeirra var orðinn rosa­lega reiður við vin­konu mína og þegar hún sagði honum að hann mætti kalla sig ljótu nafni einu sinni enn réðist hann á hana og ég reyndi að ná honum af henni. Þá braut hann flösku á höfðinu á mér og barði mig aftur og aftur með henni. Ég var öll skorin eftir þetta og það þurfti að sauma mörg spor og höndin sem ég vinn með var það illa farin að ég gat ekki notað hana.

Ég man að ég vaknaði daginn eftir á­rásina og hugsaði svo sterkt: „Hvað ertu að gera við líf þitt”. Það er oft talað um að fólk sem sé ekki að hlusta á hvað lífið er að reyna að segja því þurfti harka­lega vakningu og það var svo sannar­lega til­fellið í mínu til­viki.

Ég trúi því að ég hefði ekki lent í þessu slysi ef ég hefði ekki verið svona veik af með­virkni og hlustað betur á hvað lífið var að reyna að segja mér. Ég á­kvað þennan dag að taka út hveiti, sykur, á­fengi og frétta­miðla. Sykurinn og hveitið hélt í 2 ár, en á­fengið og frétta­miðlarnir hafa haldist úti síðan þá.“

Í þættinum ræða Sölvi og Sara um magnaða veg­ferð Söru, notkun of­skynjunar­lyfja í með­ferðar­til­gangi, með­virkni, leiðir til að sigrast á ótta og margt margt fleira.