Sigga Kling er gesturinn í nýjasta Pod­cast­þætti Sölva Tryggva­sonar. Hún segir lífið hafa kennt sér að æfa sig í að fara út fyrir þæginda­rammann.

,,Ég þarf oft að rífa í hnakka­drambið á sjálfri mér til að hafa mig í að gera hluti, af því að þæginda­ramminn getur togað svo sterkt. En ég hef tamið mér að banna mér að segja ,,ég nenni ekki” eða annað í þeim dúr. Maður þarf að halda sér upp­teknum og gera nýja hluti til að kveikja á heilanum.

Það er gott að hvíla stundum hugann með því að horfa á sjón­varpið eða vera í símanum, en ef maður festist í því verður vaninn svo sterkur að hann byrjar að drepa sköpunar­gáfuna. Allt er vani og þess vegna verðum við líka að venja okkur á að gera hluti sem eru fyrir utan þæginda­rammann. Það er ekki gott ef líf okkar endar á að verða eins og endur­sýnd bíó­mynd. Þá horfum við til baka með eftir­sjá og það vill enginn."

Úr mikilli fátækt

Sigga segir í þættinum líka frá upp­vextinum og því hvernig ferillinn byrjaði.

,,Þegar ég var lítil þá var ég of­viti. Fólk kom í heim­sókn til að skoða mig þegar ég var tveggja ára gömul að lesa bækur. Ég reyndar held að ég hafi frekar munað þær utan að frekar en að ég hafi bein­línis verið að lesa.

Ég kem úr mikilli fá­tækt, þar sem amma reykti mikinn fisk fyrir Thorsarana til þess að geta borgað leigu. Það voru engir styrkir í þá daga og ekkert annað í boði en að vinna mikið. Maður lærði að bjarga sér á rosa­lega litlu og gat ekki mikið verið að hugsa um sjálfa sig eða skapa sig í ein­hvern far­veg af því að lífið gekk út á að lifa af.

Það var svo eigin­lega al­gjör til­viljun að ég byrjaði að skemmta. Ég stofnaði kvenna­klúbb Ís­lands með nokkrum konum og það vildi enginn fara á svið og ekki ég heldur, en ég neyddist til að taka það á mig. Þá byrjaði þorið að koma og þó að ég hafi skitið upp á bak þúsund sinnum hafa mis­tökin kennt mér svo mikið. Ég hef aftur og aftur bara hent mér í djúpu laugina og gert alls konar hluti sem ég hefði ekkert átt að gera.”

Skortir hugrekki á Íslandi

Sigga segir á­kveðinn skort á hug­rekki á Ís­landi og fólk láti hræðslu of mikið stýra hegðun sinni.

,,Það er eins og þessir víkingar sem voru hérna einu sinni séu út­dauðir. Það er eins og enginn þori að breyta neinu lengur og fólk er orðið skít­hrætt við að tjá sig. Okkur vantar leið­toga og stjórn­mála­menn sem þora að segja eitt­hvað.

Við lifum á tímum þar sem fólk er hrætt við að vera tekið í gegn fyrir að segja eða gera eitt­hvað vit­laust. En stað­reyndin er bara sú að ef þú gerir ekkert, þá ertu ekkert og verður ekkert, það er kannski góð saga, en það nennir enginn að lesa hana. Ef við skoðum fólkið sem er að ráðast á aðra á netinu eru þetta yfir­leitt sömu týpurnar. Annað hvort eru þetta falskir að­gangar sem reitt fólk býr til, eða fólk sem er sjálft í tómu rugli með líf sitt og kemur ekki vel fram við fólkið í kringum sig,” segir Sigga, sem sjálf verður ekki mikið fyrir barðinu á nei­kvæðni lengur:

,,Ég er kominn á þann aldur að ég slepp frekar vel. Fólk er líka lík­lega orðið vant því að ég sé eins og ég er. Svo er mér líka svo slétt sama að það er lík­lega ekkert gaman að ráðast á mig. Það er oft sagt að fæst orð beri minnsta á­byrgð, sem er alveg rétt. En eigum við ekki stundum að geta borið ein­hverja á­byrgð?

Við erum á tímum núna þar sem er mikil þörf á heiðar­leika og hug­rekki....Ég vil tala skýrt og vera heiðar­leg. Ef það er hent á manni ein­hverju skít­kasti fyrir það verður bara að hafa það. Ég sé að karl­mennirnir okkar þora ekki lengur neinu upp til hópa. Við verðum að gera eitt­hvað í því. Ég á sjálf stráka og ég sé þetta um allt sam­fé­lag. Við konur þráum karl­mennsku og al­vöru menn, sem kunna að negla nagla og skipta um dekk."