Undanfarið ár hafa þau Halldór og Lilian verið á Spáni þar sem þau vinna sjálfboðavinnu í stóru hundaathvarfi. Halldór segir að hugmyndin um að flytja út hafi kviknað þegar þau hjónin ráku ferðaþjónustufyrirtæki á Íslandi og kynntust í gegnum vinnu sína fólki alls staðar að úr heiminum.

„Í gegnum það og líka í gegnum ferðalög okkar um heiminn varð okkur það ljóst hversu mikil forréttindi við höfðum á Íslandi. Okkur langaði að nýta þessi forréttindi og flytja út og hjálpa til. Sérstaklega þar sem dýr upplifa mikið harðræði,“ segir Halldór.

„Við leituðum á netinu og fundum hundaathvörf og eignuðumst mikið af góðum vinum, í Búlgaríu, Rúmeníu og Grikklandi. Við höfum verið í útjaðri Evrópu því þar er meira vandamál. Við finnum svo oftar en ekki heimili fyrir þá í öðrum löndum.“

Í hundaathvörfunum eru oft hvolpar sem fæðast á götunni en Halldór segir að það sé mismunandi eftir löndum hvernig hundarnir rata í athvörfin.

„Hér á Spáni eru tvær tegundir af hundum sem eru mikið notaðar til að veiða. Veiðimenn rækta miklu meira af þeim en þeir þurfa og henda svo meirihluta hundanna. Sérstaklega í lok veiðitímabilsins. En þeir henda líka hundum sem þeir telja að séu ekki nógu góðir í að veiða. Þessir hundar lenda þá á götunni og enda svo í athvarfi hjá okkur,“ segir Halldór.

„Stundum er hundunum bara hent út á götu en oft eru þeir hengdir upp í tré til að drepa þá. Sumir skjóta hundana, sumir eitra fyrir þeim. Þetta er alls konar. Þegar hundarnir koma í athvarfið er þeim stundum hent yfir girðinguna hjá okkur, en sumir koma með hunda í athvarfið sem þeir segjast ekki geta hugsað um. Svo fáum við stundum símtal um að einhver hundur sé í hættu eða við það að deyja úr vannæringu. Við höfum stundum farið út að bjarga hundum á nóttunni.“

Halldór segir miserfitt að finna heimili fyrir hundana en sumir líti á flækingshunda sem rottur.

Líta á flækingshunda sem rottur

Halldór segir að það sé mjög erfitt að upplifa þessa meðferð á dýrunum en engu að síður sé magnað að hitta fólkið sem leggur sig allt fram við að bjarga þeim.

„Þetta eru hetjur sem eru alltaf í skítnum að díla við þetta. Að díla við veiðimennina, að díla við stjórnvöld og díla við fólk sem lítur á flækingshunda sem rottur eða einhvers konar pest. Við höfum kynnst ótrúlegu fólki sem er alltaf að berjast fyrir réttindum þeirra sem hafa ekki neina rödd. Það er mjög hvetjandi og drífur okkur áfram. En auðvitað er þetta líka þreytandi. Allir sem vinna í þessu eru í sjálfboðavinnu. Stjórnvöld hjálpa aldrei til við neitt svona.“ segir hann.

„Á þessu ferðalagi okkar, sem og í gegnum vinnu okkar í hinum ýmsu dýraathvörfum um Evrópu, höfum við séð að það eru nánast eingöngu konur sem eru að sinna þessum störfum og allt í sjálfboðavinnu. Við höfum kynnst mörgum konum sem vinna alla daga, sinna heimili og fjölskyldu, og nýta svo allar frjálsar stundir til að hjálpa dýrum og reka hundaathvörf. Þessar konur eru mínar hetjur og hvatning.“

Athvarfið þar sem Halldór og Lilian vinna er nokkuð stórt. Þau eru hluti af tuttugu til þrjátíu manna teymi sjálfboðaliða.

„Það fara alltaf tveir til þrír á morgnana og tveir til þrír seinnipartinn til þess að gefa hundunum að borða, þrífa allt og hugsa um þá. Í athvarfinu í Grikklandi var búið að safna nógu miklum peningum til að hægt var að hafa tvo til þrjá starfsmenn á lágmarkslaunum. Þá var alltaf einhver á staðnum. Það var mjög stórt athvarf þar sem voru í kringum 100 hundar. Hjá okkur eru um 30 hundar í athvarfinu og 50 á tímabundnum fósturheimilum. Við finnum stundum fósturheimili í nágrenninu fyrir hundana þar til við finnum varanlegt heimili,“ útskýrir Halldór.

Starfið getur verið átakanlegt en margir hundanna hafa upplifað mikið harðræði.

Margir hafa upplifað harðræði

Hann segir það ganga misvel að finna varanlegt heimili fyrir hundana. Sumir þeirra eru mjög hræddir, hafa kannski upplifað harðræði og ofbeldi og treysta ekki mannfólki. Fyrir þá hunda getur verið erfitt að finna heimili.

„Við vinnum með sjálfseignarstofnunum og samtökum um alla Evrópu, þannig að oftar en ekki gengur vel að finna heimili, til dæmis í Þýskalandi, Belgíu, Hollandi eða Danmörku, fyrir þá hunda sem eru tilbúnir að fara á nýtt heimili. Það er erfiðara að finna heimili hér á Spáni eða í Grikklandi þar sem vandamálin eru meiri. Hér þarf að reyna að upplýsa fólk betur, byrja á unga fólkinu og kenna börnum að hugsa vel um dýrin,“ segir Halldór.

„Við vinnum með fólki sem hefur lært hundaþjálfun. Þeir hundar sem við teljum okkur trú um að þurfi á meiri hjálp að halda, þeir fara til hundaþjálfara, stundum í mánuð, stundum í tvo. Hundaþjálfarinn vinnur með þeim. Hann reynir að hjálpa þeim þannig að það verði líklegra að hundinum líði ágætlega á nýju heimili.“

Halldór segir að þau Lilian séu ekki á leið heim á næstunni, þau vilja halda áfram að hjálpa hundum.

„Við förum kannski til Mexíkó að vinna í athvörfum þar næst. Það er svona hugmynd. Konan mín er þaðan og við höfum búið þar og þekkjum þar til. Það er mikil neyð þar hvað þetta varðar. Kannski förum við þangað, við munum alla vega halda áfram í þessu eins lengi og við getum.“