Heimsfaraldur setti strik í reikninginn og seinkaði frumsýningu á dansverkinu Rómeó <3 Júlíu í uppsetningu Íslenska dansflokksins. Erna Ómarsdóttir og Halla Ólafsdóttir sömdu verkið með þýsku dansfélagi fyrir nokkrum árum en sýndu það loksins á Íslandi, með Íslenska dansflokknum, í fyrrahaust. Sýningin var tilnefnd til hinna virtu Faust-sviðslistaverðlauna.

„Sem er rosalegt. Svo í rauninni var þetta verk tilbúið,“ segir Sigurður Andrean Sigurgeirsson dansari. „En svo vildu Arna og Halla taka það lengra og gera það með okkar líkömum og okkar sviðsframkomu.“

Héldu áfram í heimsfaraldri

Aðspurður hvernig heimsfaraldur hafði áhrif á dansheiminn, svarar hann að lukkulega sé Íslenski dansflokkurinn íslensk ríkisstofnun og þannig hafi þau fengið að halda áfram sínu daglega starfi. „Við mættum á æfingar og í vinnuna nema þegar var eitthvað mjög strangt samkomubann. Þess utan voru það eiginlega bara sýningarnar sem við gátum ekki sýnt.“

Saga Sigurðardóttir, meðdansari Andrean í verkinu, segir að útrásin við að setja jafn stóra sýningu á svið og raun ber vitni sé mikil veisla. „Hún er svo mikið fyrir augað og þetta er svo mikil dans- og leikhúsveisla. Sjónræn og líkamleg og rómantísk. Allar tilfinningarnar.“

Andrean tekur undir orð Sögu: „Hún er öfgafull og spilar á blæbrigði tilfinninga. Þetta fjallar um Rómeó og Júlíu, sem er þessi unga ást sem allir vita og þekkja einhvern veginn,“ segir hann.

Tjáning án orða

„Með sýningunni, og með dansinum, getum við teygt okkur í alla króka og kima tilfinninga sem ekki er hægt að tjá með orðum. Í samspili með þessari tónlist getum við með dansinum, annað en í leikhúsi, náð að hreyfa við fólki á djúpstæðari máta heldur en til dæmis með orðum,“ segir Andrean.

„Mér finnst hún fara alveg inn í það, þessi einstaka litla fallega ást, og yfir í hatrið og reiðina. Af því að ástin getur verið það fallegasta, og það ljótasta, sem maður upplifir.“

Hann segir dansverkið hafa náð miklum vinsældum erlendis. „Við erum að fara að ferðast með þessa sýningu og túra rosa mikið. Það er mikil eftirspurn eftir þessu verki.“ Þar má nefna sýningarferðalag til Noregs og Spánar með vorinu.

„Ég held að Íslendingar viti ekki af því hversu vinsæll Íslenski dansflokkurinn er út á við. Við erum rosalega rík af hæfileikaríku sviðslistadansfólki. Við erum rosalega mikið alltaf í sýningarferðum.“

Grallaraskapur í smæðinni

Aðspurð hvað það sé í íslenskum menningarjarðvegi sem þau telja að búi til góða dansara, svarar Saga:

„Að einhverju leyti er það grallaraskapur, sem er til staðar hér í listasenunni. Við erum lítið samfélag af því að við erum svo nálægt hvert öðru og óhrædd við að teygja okkur á greinar innan listarinnar, að tónlistinni og myndlistinni.“

Andreas er sammála því. „Og eins og með allt á Íslandi erum við alltaf að finna nýjar leiðir og við erum svo, svona – gráðug í að finna eitthvað nýtt.“

„Og að vera leikandi,“ svarar Saga. „Og leitandi, gagnvart listinni og forminu. En líka ógeðslega mikill metnaður af því að við erum svo lítil og viljum vera best!“