Misbrigði er samstarfsverkefni fatahönnunarbrautar og Fatasöfnunar Rauða kross Íslands. Nemar á öðru ári í fatahönnun við Listaháskóla Íslands vinna línur unnar í samstarfi við Fatasöfnunina.

„Það er tilkomið vegna áhuga beggja aðila á því að vekja athygli á því mikilvæga starfi sem Fatasöfnun Rauða krossins sinnir og vandans sem fylgir textílsóun annars vegar og hins vegar að gefa fatahönnunarnemum tækifæri á áhugaverðu lærdómsferli. Það er von okkar allra sem komum að þessu að fólk átti sig á þeirri hættu sem stafar af sóuninni í dag, vandi betur valið þegar fatnaður er keyptur, reyni að lengja líftímann með öllum ráðum og að lokum að henda ekki neinum textíl heldur láta hann heldur af hendi rakna til Fatasöfnunarinnar,“ segir Katrín María Káradóttir, fagstjóri fatahönnunardeildar við Listaháskóla Íslands.

Hún segir námskeiðið upphaflega hafa byrjað sem tilraunaverkefni en nú öðlast fastan sess á brautinni. Aukin áhersla hefur verið lögð á sjálfbærni, ekki bara í fatahönnunardeild, heldur skólanum öllum.

Línan Deformography er eftir Halldór Karlsson. Mynd/Vaka Njálsdóttir

„Það er þó alltaf einhver þróun í því, til dæmis hvernig við nálgumst efnivið, lengd og nú breytta miðlun. Það hefur frá upphafi verið kennt á öðru ári og verið svona fyrsta verkefnið í náminu sem markvisst hefur verið unnið með það í huga að miðla út fyrir veggi skólans.

Hvað sjálfbærni varðar þá hef ég lagt mjög aukinn þunga á sjálfbærni á fatahönnunarbrautinni og það má segja um allar brautir Hönnunardeildar og skólans alls í heild sinni enda ekki vanþörf á.“

Katrín segir að hugmyndin um að sýna í búðargluggunum hafi kviknað þegar þau áttuðu sig á að þau yrðu að vinna námskeiðið í kringum breyttan veruleika.

„Venjulega höfum verið verið með tískusýningu og svo í framhaldinu aðra sýningu sem fjallað hefur dýpra um ferlið og um fatasöfnunina þar sem fólk hefur getað komið og skoðað skissubækur, ljósmyndir teknar bak við tjöldin, skoðað fötin í návígi og eitt árið gafst meira að segja tækifæri til að máta. Nú í haust var ekki hægt að treysta á að við gætum haft slíkt í boði en við sáum líka strax tækifæri sem annars konar miðlun býður upp á og ákváðum að gera myndbönd.“

„Meginstef línunnar eru hnútar sem hnýttir eru á ólíka vegu,“ segir Tekla Sól Ingibjartsdóttir um sína línu. Mynd/Eyrún Haddý Högnadóttir

Katrín María segir breytt fyrirkomulag hafi opnað á að geta sýnt víðar enda séu bæði Fatasöfnunin og Listaháskólinn að þjónusta allt landið.

„Við sáum fyrir okkur að í þessu ástandi væri gaman að nú, þegar allir eru úti að ganga þegar svo margt er lokað, gætu þeir séð verkin og kannski fengið innblástur fyrir eigin hugmyndir,“ segir hún.

Heimsfaraldurinn hefur eins og áður sagði haft áhrif á miðlun verkefnisins að sögn Katrínar.

„En svo hafa verið nokkuð tíðar lokanir eða þrengri opnun á saumaverkstæði, hópaskiptingar, grímur, hanskar og spritt. Við höfum verið heppin með að ekki eru margir nemendur á hverju ári en það hefur þurft að skipta upp og skiptast á og annað eins og gengur. Þetta hefur samt gengið ótrúlega vel og allir lagst á eitt um á að láta þetta ganga enda mjög skemmtilegt og skapandi verkefni og boðskapurinn auðvitað gríðarlega mikilvægur.“

Hægt er að skoða verkefnin nánar á misbrigdi.com.

Luminous Desire eftir Örnu I. Arnórsdóttur. Mynd/Egill Magnússon
Christina Wärchter vildi túlka vellíðan í flíkum. Mynd/Janina Lindrolls
Línan 1940 er innblásin af spænskum konum á eftirstríðsárunum og er eftir Maríu Sabaró. Mynd/María Sabaró
Úr línunni Einurð eftir Atla Geir Alfreðsson en hann fékk meðal annars innblástur frá mínímalískum íslenskum arkitektúr. Mynd/Atli Geir Alfreðsson