Kristján Svanur Eymundsson sigraði í Bakgarðshlaupi Náttúruhlaupa sem fór fram um síðustu helgi í Heiðmörk, en hann lauk 32 hringjum í brautinni sem gera um 214,4 km. Í Bakgarðshlaupinu hlaupa keppendur 6,7 km hring á hverjum klukkutíma og sigrar sá keppandi sem hleypur flesta hringi en hann þarf auk þess að klára síðasta hringinn einn.

Eftir hvern hring geta keppendur notað tímann sem er eftir af klukkutímanum til að hvílast og undirbúa sig fyrir næsta hring. Þetta er síðan endurtekið á klukkutíma fresti þar til einn hlaupari er eftir og klárar síðasta hringinn einn, sem Kristján gerði í ausandi rigningu.

„Bakgarðurinn fer ofarlega á listann yfir helstu afrek mín þegar kemur að hlaupum. Ég er einnig mjög stoltur af því að hafa komið til baka eftir að hafa lent í meiðslum á hné í byrjun júní eftir Hengil 50 km.“

Náttúran heillar

Hlaupin hafa fylgt Kristjáni frá því í byrjun grunnskóla en móðir hans, Rósa Friðriksdóttir, er ein af hans helstu fyrirmyndum þegar kemur að hlaupum.

„Hún hefur hlaupið fjöldann allan af maraþonum hérlendis og erlendis frá því að ég man eftir mér. Ég byrjaði snemma að æfa fótbolta og þol var ávallt minn helsti styrkleiki. Það hlakkaði í mér þegar það voru píp-test í skólanum eða Cooper-test í fótboltanum. Frá og með sumrinu 2018 fór ég að hlaupa markvisst með fram fótboltanum, með það í huga að hlaupa mitt fyrsta maraþon um haustið. Ég gerði það í Frankfurt og lét annan draum verða að veruleika þar sem að móðir mín hljóp í sama hlaupi. Við höfum því klárað sama maraþon.“

Árið 2019 tók hann sér hvíld frá fótboltanum og lagði áherslu á hlaupin, með það að markmiði að bæta tíma sinn frá því árinu áður í maraþoni.

„Það tókst í Reykjavíkurmaraþoninu í lok sumars. Árið 2020 sneri ég aftur í fótboltann en fann að hlaupin kölluðu miklu meira á mig. Eftir tímabilið það árið setti ég því alla áherslu á hlaupin. Í fyrra færði ég alla mína áherslu yfir í utanvegahlaup. Áður hafði ég einblínt á götuhlaup en fann hversu mikið náttúran heillaði. Því hef ég síðustu tvö sumur einbeitt mér að því að standa mig vel í utanvegahlaupum.“

Allir í sömu baráttunni

Það er fyrst og fremst hlaupasamfélagið sem gerir hlaupin svo heillandi, að sögn Kristjáns.

„Það að sameina hreyfingu við það að vera úti í náttúrunni er ómetanlegt. Ég hef kynnst ótrúlega mikið af góðu fólki í gegnum hlaupin og fengið að vera í mismunandi hlaupahópum eins og Vængjum Júpíters, HHHC og Fjallahlaupaþjálfun Tobba og Evu. Á sama tíma og þetta er einstaklingsíþrótt að þá eru allir í sömu baráttunni, að ná því besta út úr sjálfum sér.“

Hann segist stefna langt og að hann vilji ná sem bestum árangri í hlaupum, en eigi um leið mjög auðvelt með að samgleðjast þeim sem standa sig vel.

„Það lýsir hlaupasamfélaginu í hnotskurn. Hlaupin passa einnig mjög vel inn í mín gildi og venjur hvað varðar heilsusamlegan lífsstíl.“

Kristján hljóp síðasta hringinn einn. Þá var byrjað að rigna all hressilega en það skemmdi ekki stemninguna. MYND/AÐSEND

Lítill undirbúningur

Þrátt fyrir sigurinn segir Kristján að undirbúningurinn fyrir Bakgarðinn hafi viljandi verið lítill sem enginn.

„Ég var að æfa fyrir allt annað í ár heldur en að taka þátt í Bakgarðinum um síðustu helgi. Ég var með markmið um að bæta tíma minn í Laugaveginum og fleiri keppnum hérlendis ásamt því að fara í eitt til tvö keppnishlaup erlendis.“

Eftir að hafa lent í erfiðleikum í byrjun júní breyttist keppnistímabilið og viðhorf Kristjáns til þess.

„Ég fór frekar að einbeita mér að því að fara aftur í að taka „spontant“ ákvarðanir varðandi keppnishlaup sem ég vildi taka þátt í og þetta var eitt af þeim.“

Varðandi markmið fyrir hlaupið segist hann oft hafa fengið spurninguna hvað hann ætlaði marga hringi.

„Ég var ekki búinn að ákveða það sjálfur og svaraði, eins kokhraust og það getur hljómað, að ég ætlaði mér að sigra keppnina. Með því að setja sér ákveðinn fjölda hringja þá tel ég að þú gerir þér erfiðara fyrir þegar það markmið hefur náðst. Því var þetta spurning um að berjast, hafa gaman og taka eitt skref í einu.“

Kristján, fyrir miðju, sigraði í Mt. Esju utanvegahlaupinu árið 2021.MYND/AÐSEND

Áhugavert að hlaupa inn í nóttina

Upplifun hans af hlaupinu var frábær.

„Ég fékk að vera í samfloti með mínum mönnum í hlaupahópi Vængja Júpíters, en þeim Ásgeiri Daða og Sveini Atla tókst að fara 15 hringi, 100km, og Gunnari Marteinssyni 16 hringi eða tæplega 107 km. Það var ómetanlegt að hlaupa þetta með þeim þar sem að við gátum spjallað um allt og ekkert. Einnig munaði um það að ég fékk aðstoð og stuðning frá mínum besta vini, Gunnari Smára, en hann hefur aðstoðað mig og stutt mig í mitt fyrsta maraþon, tvo Laugavegi og utanvegahlaup á Madeira í apríl.“

Þegar samflotinu lauk eftir 16 hringi fór Kristján að hraða hringjunum og hljóp einn með sjálfum sér það sem eftir lifði hlaups. „Það var mjög áhugavert að hlaupa inn í nóttina en ég hef ekki gert það áður. Einnig var skrítið að brjóta upp svefninn þar sem ég legg mikla áherslu á góðan svefn. Nóttin var mér nokkuð ljúf, ég setti tónlist í símann og hlustaði á rólega tóna til þess að byrja með.“

Hann lenti í smá erfiðleikum um þrjú leytið um nóttina þegar hann skipti um höfuðljós sem hann hafði fengið lánað hjá móður sinni.

„Það var ekki næg rafhlaða á því og eftir fimm mínútur breyttist góður hringur sem lýsti veginn í lítinn kassa þannig að erfitt var fyrir mig að sjá með vissu hvað fram undan væri á stígnum.“

Líkamsklukkan fór í gang

Þegar fór að birta um klukkan sex segir Kristján eins og líkamsklukkan hafi farið að segja til sín og sagt sér að vakna.

„Ég fékk mjög mikla orku við það. Ég hljóp hvern hring frá og með miðnætti á talsvert hraðari tímum en það sem margir telja æskilegt, eða kringum 35-38 mínútum sem hentaði mér og minni rútínu mjög vel því þá hafði ég meiri hvíld á milli hringja.“

Hann segist hafa nefnt það við félaga sína snemma í hlaupinu að sá keppandi sem hann endaði á að keppa við í síðustu hringjunum, Marlena Radziszewska, liti mjög vel út og væri líkleg til árangurs.

„Því kom mér ekkert á óvart þegar við vorum tvö eftir. Ég var búinn að ímynda mér augnablikið þegar ég myndi sigra þetta og ætlaði ekki að láta taka það af mér. Það var því ólýsanleg tilfinning á 32. hring þegar Hlynur Guðmundsson, góðvinur minn úr hlaupunum, keyrði upp að mér eftir nokkur hundruð metra og tilkynnti mér að hún væri hætt.“

Það var ógleymanleg tilfinning að taka sprettinn í mark í síðasta sinn með allt fólkið sitt sem tók á móti honum.

„Ef það er eitt orð sem ætti að halda utan um þessa helgi þá er það þakklæti. Fyrir aðstoðarfólkið, stuðninginn, til Gumma ljósmyndara fyrir að standa vaktina allan tímann en það var ótrúlega gaman að sjá hann á hinum og þessum stöðum í brautinni, allra þeirra sem lögðu fram hjálparhönd og þeirra sem sendu mér hlýja strauma.“

Stefnir á bætingu í Laugavegshlaupinu

Í vetur er markmiðið hjá Kristjáni að viðhalda góðu formi hlaupalega en setja einnig smá áherslu á jóga, styrk, heita og kalda potta og gufur.

„Eins og ég hafði nefnt að þá hef ég verið að glíma við smá meiðsli og langar að ná mér hundrað prósent góðum af þeim. Síðan er ég með sama markmið á næsta ári og ég var með fyrir þetta ár, að bæta tíma minn í Laugaveginum. Finnst ég skulda mér það. Annars er það bara að ná sem flestum æfingum í samfloti með hlaupavinum og hafa gaman af þessu.“