Helgarblaðið

Það tók sinn tíma að ná taktinum

Gunnhildur Helga Gunnarsdóttir kvikmyndagerðarmaður tekur óhrædd við áskorunum eins og þeim að flytja úr Vesturbænum í Reykjavík vestur á Suðureyri, hanna þar verslun og kaffihús og læra að þurrka og reykja fisk og kjöt.

Gunnhildur Helga í Nýlenduvöruverslun Súgandafjarðar sem hún hannaði áður en hún hóf að læra að hjallaþurrka fisk. Þar er allt í gömlum stíl en með nútímaþægindum. Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Að hanna þessa búð var mjög skemmtilegt verkefni. En ég tók það fram strax við eigandann að ég væri ekki tilbúin til að standa vaktina þar, ég færi yfir í næsta verkefni,“ segir Gunnhildur Helga Gunnarsdóttir, sem við Sigtryggur Ari ljósmyndari hittum í Nýlenduvöruverzlun Súgandafjarðar. 

Það er ný búð í nýju húsi þó hvort tveggja gæti, í fljótu bragði, virst frá fyrri hluta síðustu aldar. Vörurnar í hillunum bera þó nútímanum vitni og kjörbúðarfyrirkomulag er á afgreiðslunni. „Ég vildi gera þetta í gamla stílnum en samt með nútímaþægindum,“ segir Gunnhildur sem er kvikmyndagerðarmaður í grunninn og þegar hún fékk tómt hús til að hanna kveðst hún hafa litið á það sem nokkurs konar leikmynd. „Ég ákvað að hafa opið rými og afgreiðsluna flæðandi. Ekki eitthvað – ég er hér og þú ert þarna – heldur þannig að fólk geti farið út um allt, skoðað og afgreitt sig svolítið sjálft.“ Úrvalið er eins og í almennri nýlenduvöruverslun. „Við erum með svolítið af vörum frá Frú Laugu og erum í samstarfi við hana. Svo erum við að sjálfsögðu með Fisherman vörurnar, sem framleiddar eru hér á Suðureyri, hann Elías Guðmundsson, eigandi Fisherman, á þessa búð,“ upplýsir Gunnhildur og segir þetta einu matvöruverslunina í bænum. „Það er búið að taka alla þjónustu frá Suðureyri eftir að göngin komu og Ísafjarðarbær tók við stjórninni. Flestir fara auðvitað í matvörubúð á Ísafirði að kaupa inn til heimilisins. En það er óþolandi ef engin búð er í bænum til að fá það allra nauðsynlegasta. Það tekur 20 mínútur að keyra til Ísafjarðar og ef mann vantar einn mjólkurpott þá verður hann ansi dýr ef hann er sóttur þangað. Þessi verslun er því  til hagræðingar fyrir íbúana hér,“ segir hún og tekur fram að hún sé opin frá klukkan 15 til 19 í vetur. 

Lifnar yfir Rómarstíg 

Nýja búðin stendur við Rómarstíg og breytingarnar við hann eru stærri í sniðum. „Verslunarhúsið og þau fjögur næstu eru öll glæný en byggð í sama stíl og hús sem voru hér um aldamótin 1900. Sum eru með sléttu járni að utan og önnur bárujárni, eins og gömlu húsin voru sem til eru á myndum,“ upplýsir Gunnhildur og segir snyrtingar og kannski þvottahús verða í húsi sem stendur næst versluninni. Svo sé eftir að ákveða hvað verði í hinum húsunum. „Rómarstígurinn var orðinn alveg líflaus, við hann stóðu engar byggingar en nú er að lifna yfir honum aftur. Ég er búin að tala um það við forsvarsmenn Ísafjarðarbæjar að merkja götuna inn á kortin, því hér eru engar merkingar lengur síðan allt var rifið niður á Rómarstígnum. Þetta er uppbygging í smábæ, sjávarþorpi sem allir halda að sé að deyja út en hér eru skemmtilegir hlutir í gangi.“ Gunnhildur bendir á að þegar fólk komi til Suðureyrar um miðjan dag, eins og við núna, sé fáferðugt um göturnar. „Það eru allir að vinna og börnin og unglingarnir í skólanum. Það er miklu meira að gera hér og stærri fyrirtæki á staðnum en fólk áttar sig á. Hér er smábátahöfn og hér er Íslandssaga með fiskvinnslu og Klofningur með fiskþurrkun, nýtir alla afganga þegar búið er að flaka fiskinn. Ekkert fer til spillis. Síðan er náttúrlega Fisherman, alltsem það fyrirtæki selur er framleitt hér, fiskibollur, plokkfiskur, alls konar fiskréttir og sósur sem sent er víða um land, enda er hér fullbúið matvælaeldhús og aðstaða til að pakka fiski og tilbúnum réttum fyrir stórar og smáar verslanir.“ 

Úr Vesturbænum til Vestfjarða 

Hvað kom til að þú komst vestur. Ertu héðan? „Nei, ég er úr Vesturbænum í Reykjavík. Kannski þess vegna leitaði ég vestur!“ svarar Gunnhildur hlæjandi. Viðurkennir að það hafi verið nokkuð stórt skref. „Það tók sinn tíma fyrir mig að ná taktinum, að róa mig niður. Það er allt svo miklu hraðara í Reykjavík. Þar er allt á fullu. En ég kom hingað bæði vegna þess að ég fékk það skemmtilega verkefni að hanna þessa búð, sem mér fannst vera svo mikil áskorun – og ég segi ekki nei við áskorun. Síðan á ég tvær litlar stelpur, sex og fjögurra ára, og mig langaði að eiga meiri tíma með þeim en ég átti kost á í bænum. Ég fékk að gera það hér í sumar. Það var æðislegt. Hér gat ég bara farið í sund eftir vinnu og slakað á. Það gerist ekki í Reykjavík, þar er aldrei tími fyrir neitt. Mér leið það vel hérna að ég ákvað að prófa að vera hér einn vetur. Stelpunum líkar vel. Þær eru búnar að kynnast öllum krökkunum, og það er sko hellingur því hér býr margt ungt fólk með börn. Það skemmtilega við krakkana hér á Suðureyri er að þau eru alltaf úti í leikjum. Ég sé þau leika eins og ég lék mér, sem ég er hætt að sjá í Reykjavík. Hér er gott fólk og okkur líður vel. Mér finnst það áskorun að vera einn vetur á Vestfjörðum og ég bý mig undir að það fari allt á kaf og ég verði að moka mig út. Finnst það bara skemmtileg tilhugsun. Það heitir að prófa eitthvað nýtt!“ Gunnhildur telur marga Reykvíkinga hafa fordóma fyrir landsbyggðinni. En bara af vanþekkingu. „Ég tel lífsgæðin hjá fólki sem býr úti á landi svo miklu meiri en í Reykjavík. Á höfuðborgarsvæðinu er þróun í gangi sem er ekki fjölskyldu væn, langur vinnutími og stíflaðar samgönguæðarnar á álagstímum. Fólk er þrælar húsnæðisverðs og að berjast við að ná endum saman. Allir pirraðir. Fólk verður að vinna fulla vinnu, fara með börnin í leikskólann, síðan eru það íþróttirnar og tónlistarnámið. Allt þarf að vera fínt heima, helst matarboð einu sinni í viku – og ekki má gleyma ræktinni. Svo náttúrlega að fara með krakkana í eitthvað skemmtilegt um helgar, húsdýragarðinn, Skautahöllina, Smáralindina, eitthvað, eitthvað. Þetta er súrrealískt. Tómt rugl.“ Gunnhildi gekk vel  að fá  íbúð á Suðureyri. „Vinafólk mitt býr hérna og ég leigði efri hæðina hjá því í sumar, nú er ég komin í aðeins stærra húsnæði þannig að ég get tekið á móti gestum. Mér finnst það skipta máli, sérstaklega yfir veturinn. Þá geta pabbi og mamma komið í heimsókn og gist hjá mér.“ 

Byrjuð að handflaka 

Í vetur ætlar Gunnhildur að kynna sér hjallaþurrkun og læra að þurrka og reykja bæði fisk og kjöt. „Ég komst að því þegar ég kom vestur að ég þekkti ekki mikið af matnum sem er borðaður hér fyrir vestan og það eru ýmsar hefðir hér sem mér þykja mjög áhugaverðar. Ég er svo heppin að hafa hitt mann sem kann vel til verka og hefur tekið mig undir sinn væng, hann er að kenna mér að hjallaþurrka bæði fisk og kjöt. Þar sem ég er mikill matgæðingur er þetta alveg kjörið og þetta er því miður deyjandi grein. Hver veit hvað verður úr þessu skemmtilega viðfangsefni en alla vega er ég byrjuð á að læra að handflaka fisk og er að pækla hann og hengja í hjall hér fyrir vestan. Þetta er nýtt viðfangsefni og það er alltaf gaman að læra eitthvað nýtt.“

Athugasemdir

Auglýsing
Auglýsing

Tengdar fréttir

Helgarblaðið

Aftur til framtíðar

Menning

Maður verður að vera sæmilegur til samviskunnar

Helgarblaðið

Ópera um alla Reykjavík

Auglýsing

Nýjast

Saga sem er eins og lífið sjálft

Ástir og ör­lög taka völdin hjá Barokk­bandinu Brák

Ópera fyrir börn um tíma og plast

Rannsakar eigin rödd betur

And­stæðurnar spennandi – að elska og hata á sama tíma

Skrásetur stundir í Kling og Bang

Auglýsing