Menning

Að rölta um og njóta

Atómstjarna var eins og fallegur skógarlundur sem gott er að ganga um og njóta. Skógarlundur sem gaman væri að ganga um aftur því þó að hann yrði kunnuglegur byði hann líka upp á eitthvað nýtt að sjá og heyra.

Stemningin var lágstemmd og seiðandi, tónlistin slakandi og allt sem gert var vakti upp notalegheit, segir í dómnum. Fréttablaðið/Stefán

Dans – myndlist

Atómstjarna

****

Höfundar: Sveinbjörg Þórhallsdóttir, Steinunn Ketilsdóttir og Jóní Jónsdóttir

Útlit: Eva Signý Berger ásamt höfundum.

Hljóðheimur: Áskell Harðarson

Listamenn/Flytjendur: Anna Kolfinna Kuran, Diana Rut Kristinsdóttir, Erla Rut Mathiesen, Ingvar E. Sigurðsson, Saga Sigurðardóttir Sigrún Guðmundsdóttir, Sigurður Andrean Sigurgeirsson og Védís Kjartansdóttir.

Eitt af því sem listamenn gera er að skapa upplifun í tíma og rúmi sem við áhorfendur þiggjum til að upplifa eitthvað nýtt. Í myndlistinni er hið hefðbundna form þannig að njótandanum er boðið að mæta kyrrstæðri list í rými sem aðeins vaknar til lífsins við það að hann gengur um og skoðar það sem fyrir augun ber. Á hefðbundinni danssýningu er njótandanum boðið að sitja kyrr úti í sal á meðan listin birtist honum á hreyfingu á sviðinu. Í fyrra tilfellinu er þögnin allsráðandi en í því seinna heldur tónlistin utan um áhorfendur þar sem þeir sitja í myrkrinu og örvar skynjun þeirra á því sem fyrir augu ber.

Á sýningunni Atómstjarna sem frumsýnd var í nýuppgerðum Ásmundarsal föstudaginn 8. júní 2018, sem hluti af Listahátíð Reykjavíkur, renna myndlistin og dansinn saman í eitt. Áhorfendum er boðið að ganga um allt húsið til að berja augum kyrrstæða myndlist, stuttar danssenur og vídeóverk í faðmi fagurs arkitektúrs. Sterkur hljóðheimur fyllir húsið og heldur utan um ferðalanga. Í hverju rými ber eitthvað nýtt fyrir augu; liti og ljós, líkama á hreyfingu og forvitnilegar krukkur sem við fyrstu sýn virðast innihalda skrautlega líkamsparta í formalíni.

Til viðbótar því að hvert rými hafði sinn eigin stíl þá var framvinda í því sem gerðist. Það fór eftir því hvaða leið var farin í gegnum rýmin hvað þar var að sjá. Hljóðheimurinn var þó alltaf samur sama hvar í húsinu maður var staddur.

Verkið fór fram í öllu húsinu og í garðinum fyrir utan. Um þetta svæði gátu áhorfendur gengið á eigin forsendum og valið sína leið í gegnum salina. Það að fá að hreyfa sig um rýmið, stoppa stutt eða lengi, sitja eða standa, fylgja hópnum eður ei, gaf aðra og ríkari upplifun af dansbrotunum heldur en ef þau hefðu farið fram á hefðbundnu sviði. Að ganga um myndlistarsýningu með tónlist eða hljóðheim í kringum sig gaf líka sterkari stemningu en þegar gengið er um sýningar í þögn. Það var ljúft að rölta um vistarverur safnsins, staldra við á mismunandi stöðum og njóta þess sem fram fór.

Á undanförnum árum hefur gjörningaform sem þetta orðið algengara. Það hefur þó ekki mikið verið notað í dansinum hér á landi og gaman var að sjá Sveinbjörgu og Steinunni fara inn á þessar lendur. Nándin við listamennina/flytjendurna var mikil enda deildu flytjendur og njótendur rými án sýnilegra hindrana. Það þarf reynslu og styrk til að sýna í svo mikilli nálægð við áhorfendur, ekki síst þegar nekt er þáttur í flutningnum. Listamennirnir réðu vel við það.

Fyrsta klukkutíma verksins gekk maður um ganga fullur lotningar. Í hverju rými mætti manni mannvera eða mannverur í hægum og seiðandi hreyfingum eða falleg vídeóverk. Stemningin var lágstemmd og seiðandi, tónlistin slakandi og allt sem gert var vakti notalegheit. Sumt, eins og samspil Sigrúnar Guðmundsdóttur og Ingvars Sigurðssonar í kaffistofunni og garðinum, kallaði fram smá kökk í hálsinn og hellirinn þar sem barnshafandi líkami hafði búið sér hvílu hafði slík áhrif að mann langaði helst að skríða þangað inn og kúra.

Útlit rýmisins og búningarnir höfðu líka róandi áhrif. Litirnir í búningunum voru hlýir en sýnendurnir klæddust dröppuðum heilgöllum og voru með rósrauðleitar fléttur og grænleitar grímur fyrir andlitunum. Gallarnir lágu þétt að líkömunum svo að línurnar sáust vel. Allar hreyfingar voru mjúkar og hægar. Samspil listgreinanna myndlistar, dans og tónlistar var áreynslulaust. Verkið myndaði eina fallega heild fyrir notendur að ferðast um, undrast og njóta.

Eftir að hafa skoðað alla króka og kima (að ég hélt) var undirrituð leidd niður í kjallaraherbergi þar sem var að finna myndbandsverk öllu háværara og ágengara en annað sem á undan var gengið. Þegar hún kom þaðan aftur hafði stemningin í húsinu breyst. Tónlistin var orðin taktfastari og háværari. Verið var að skipta um myndbönd í kaffistofunni og setja litsterk og óræð myndlistarverk þar sem áður höfðu verið kyrrlát myndbandsverk sem sýndu listamennina/flytjendurna í húsinu á meðan enn var verið að gera það upp. Það var sterk sjón að sjá ljósklædda eða nakta líkama liggja eða sitja í steinsteypubrotunum. Verur í hvítum netsamfestingum sem verið höfðu á sveimi um rýmið í fyrri hluta verksins tóku nú smám saman yfir eftir að hafa lokkað áhorfendur með upp í bogasalinn. Það var í fyrstu pirrandi að vera rifin út úr kósíheitunum sem einkennt höfðu svæðið til þessa þó að það væri líka hressandi að fá meiri kraft. Forvitnin var þó strax vakin því að hvítklæddu netaverurnar voru að brasa eitthvað skemmtilegt. Í bogasalnum var boðið upp á hefðbundnari listdansupplifun. Listamennirnir/flytjendurnir tóku sitt pláss í rýminu og áhorfendur komu sér fyrir þar. Þessi partur, eins og annað í verkinu, var vel gerður og áhugaverður á að horfa.

Niðurstaða: Atómstjarna var eins og fallegur skógarlundur sem gott er að ganga um og njóta. Skógarlundur sem gaman væri að ganga um aftur því þó að hann yrði kunnuglegur byði hann líka upp á eitthvað nýtt að sjá og heyra.

Athugasemdir

Auglýsing
Auglýsing

Tengdar fréttir

Myndlist

Stundum (yfir mig fjallið) opnar á Klappar­stíg

Menning

Barnabækur veita skjól og byggja brýr

Menning

Gutte­­­sen samdi ljóða­­­bók hræddur um skyndi­­­­­legan dauða

Auglýsing

Nýjast

​​Mikið fé safnaðist fyrir læðuna Lísu

115 þús­und krón­a „skap­a­­tref­ill“ vek­ur lukk­u netverja

Idol-stjarna hand­tekin fyrir dreifingu heróíns

Hús með öllu í fyrsta sinn á Íslandi

Geir glæsilegur í galaveislu í Washington

Skálmeldingar hlustuðu á Sorgir

Auglýsing