Allir sjálfboðaliðar fara á undirbúningsnámskeið hjá Rauða krossinum og eru bundnir trúnaði við þá sem þeir heimsækja. Hlutverk vina er fyrst og fremst að veita félagsskap, nærveru og hlýju. Ávallt er þörf á fleiri sjálfboðaliðum og hægt er að skrá sig á heimasíðunni raudikrossinn.is.

Dagmar Traustadóttir og hundurinn hennar, Ruby Rose, eru sjálfboðaliðar Rauða krossins. „Ég byrjaði í mars á þessu ári. Sumarið áður var ég úti í göngu með hundinn þegar ég mætti konu sem bað um að fá að klappa honum. Þegar konan sá hvað hundurinn var ljúfur fór hún að segja mér frá hundavinaverkefni Rauða krossins. Ég fór heim og las mér til um þetta verkefni og leist vel á það. Fannst þetta kjörið verkefni fyrir mig og hundinn en ég var barnshafandi á þessum tíma. Mér fannst tilvalið að við Ruby ættum okkar eigin verkefni þegar barnið kæmi í heiminn. Við fórum á námskeið í febrúar og byrjuðum síðan eftir það,“ segir Dagmar.

„Við reynum að fara einu sinni í viku til Hólmfríðar Benediktsdóttur en hún er einstakur hundavinur. Hún er ljósmyndamenntuð og finnst gaman að taka myndir af hundinum. Ruby Rose er fimm ára og stendur sig frábærlega. Þetta er mjög skemmtilegt verkefni. Ég hef gaman af því að spjalla við eldra fólk, var alltaf mikið með langömmu minni og -afa. Við Hólmfríður getum rabbað mikið saman og ræðum alls konar hluti. Heimsóknin gerir jafnmikið fyrir mig og hana. Ruby er alsæl með að láta klóra sér og kjassa. Við löbbuðum mikið úti í sumar sem var heilsusamlegt fyrir okkur öll,“ segir Dagmar.

Eignaðist hundavin fyrir tilviljun

Hólmfríður Ben Benediktsdóttir er ákaflega ánægð með Dagmar og Ruby Rose. „Ég hef átt erfitt með gang og flutti í þjónustuíbúð vegna veikinda. Ég eignaðist hundavin fyrir tilviljun. Foreldrar mínir bjuggu á hjúkrunarheimilinu Mörk á meðan þau lifðu. Faðir minn var sérstakur dýravinur. Ég sá auglýst að hægt væri að fá hundavin Rauða krossins og ég hjálpaði honum að fá slíkan vin. Hundaeigandinn fór síðan í barneignarleyfi og ég sótti um annan hund. Það reyndist vera Ruby. Þá var Covid og heimsóknarbann. Ég óskaði þá sjálf eftir að fá hann til mín sem var samþykkt. Þannig að eiginlega stal ég hundinum frá pabba,“ segir Hólmfríður og hlær. „Faðir minn lést í sumar, og ég fæ Ruby reglulega í heimsókn sem gefur mér mikla gleði,“ segir hún. Ruby er æðislegur hundur, sérlega fallegur og góður. Mér finnst til dæmis mjög gaman að taka myndir af honum,“ segir hún.

Ég var hundaeigandi áður fyrr en get það ekki lengur vegna heilsufars. Það er því æðislegt að fá Dagmar og Ruby í heimsókn. Dagmar er líka frábær vinur og það var aukabónus að kynnast henni. Við erum alltaf í netsambandi fyrir utan heimsóknirnar. Við getum spjallað um allt og það er ekkert kynslóðabil á milli okkar. Hún hefur allt það sem sjálfboðaliðar þurfa að hafa, hjálpleg og þægileg. Sjálfboðaliðar bæta samfélagið að mínu mati.“

Gönguvinirnir Kristín Ásbjörnsdóttir og Kórekur Hreinn Stefánsson. FRÉTTABLAÐIÐ/SIGTRYGGUR ARI

Vildi láta gott af mér leiða

Gönguvinir Rauða krossins hittast reglulega og fara í göngutúr. Kristín Ásbjörnsdóttir er gönguvinur Kóreks Hreins Stefánssonar. „Mér fannst ég hafa nægilegan tíma til að láta gott af mér leiða og hef alltaf verið mikil útivistarmanneskja. Ég setti mig þess vegna í samband við Rauða krossinn og ætlaði í fyrstu að bjóða mig fram sem heimsóknarvin en þeim fannst henta mér betur að vera gönguvinur.

Þetta hefur gengið afskaplega vel frá því ég byrjaði í fyrrahaust. Við hittumst einu sinni í viku og löbbum oft hring í Efra-Breiðholti, iðulega í hálftíma til þrjú korter. Göngurnar gera mikið fyrir okkur bæði auk þess sem þetta er góður félagsskapur. Við getum rabbað saman allan göngutúrinn.“

Hulda Ólafsdóttir er símavinur Rauða krossins. Hún segir að sjálfboðaliðastarf geti bæði verið skemmtilegt og erfitt. FRÉTTABLAÐIÐ/SIGTRYGGUR ARI

Mikilvægt að veita gleði

Hulda Ólafsdóttir hefur verið símavinur Rauða krossins í rúmlega ár. Hún og Ingibjörg Magnúsdóttir eiga gott spjall í síma einu sinni í viku. „Ég er í sambandi við þrjá símavini. Verkefnið er fyrst og fremst hugsað fyrir þá sem eru mikið heima, eru jafnvel einmana. Við spjöllum og ég reyni að vera á jákvæðum og uppbyggilegum nótum. Stundum þarf reyndar að ræða erfiða hluti. Mér finnst mikilvægt að ræða eitthvað sem gleður og er áhugavert. Símavinir hittast ekki. Við ræðum saman í að minnsta kosti hálftíma einu sinni í viku,“ segir Hulda. „Þetta getur verið mjög gefandi starf en erfitt líka þegar maður upplifir erfiðleika viðmælanda. Ég hef samt oft fengið skemmtilegar sögur. Maður lærir líka ýmislegt í gegnum símtölin,“ segir hún.

Ingibjörg Magnúsdóttir er viðmælandi Huldu. Hún segir að sér finnist æðislegt að heyra í Huldu. „Við getum rabbað um allt mögulegt. Það gefur mér mikið að fá símtalið frá henni. Hulda er hvetjandi og mér líður vel eftir símtalið. Ég er stundum einmana og er alltaf full tilhlökkunar þegar ég bíð eftir símtali. Við náum vel saman og hún er mjög traust. Ég er líka að bíða eftir gönguvin,“ segir Ingibjörg og hlakkar til að fara út að ganga

Heimsóknarvirnirnir Sigríður María Torfadóttir og Ásta Pétursdóttir. Þær eru orðnar mjög góðar vinkonur. FRÉTTABLAÐIÐ/EYÞÓR

Erum orðnar mjög góðar vinkonur

Sigríður María Torfadóttir er heimsóknarvinur Rauða krossins. „Ég vissi um þetta verkefni í langan tíma og fannst það spennandi og þarft, eitthvað sem mig langaði til að gera. Þegar ég sá auglýsingu frá RK um námskeið fyrir tæpum fimm árum ákvað ég að drífa mig,“ segir Sigríður María en hún hefur heimsótt Ástu Pétursdóttur vikulega í fjögur ár. „Ásta hafði ekki búið á Íslandi í áratugi og hafði ekki mikið tengslanet. Við erum orðnar mjög góðar vinkonur, smullum vel saman þótt við séum ólíkar og með ólíkan bakgrunn. Það er alltaf gaman að hitta hana. Hún er skemmtileg og við hlæjum mikið saman. Við lesum báðar mikið og skiptumst á bókum. Það er alltaf tilhlökkunarefni að fara í heimsókn enda hollt fyrir alla að kynnast nýju fólki.“

Ásta Pétursdóttir segir að það sé dásamlegt að fá Siggu Mæju, eins og hún kallar hana, í heimsókn einu sinni í viku. „Við eigum margt sameiginlegt eins og bækur og blómabúðir. Við skemmtum okkur konunglega þegar við förum í slíkar búðir. Yfir sumartímann förum við út að labba. Upphaflega var mér bent á heimsóknarvin eftir hjartaskurðaðgerð. Það hefur orðið til mjög góð vinátta á milli okkar sem er dýrmæt. Það má segja að ég hafi unnið í happdrættinu að fá Siggu Mæju.“

Rannveig Garðarsdóttir og Hossam eru leiðsöguvinir í gegnum Rauða krossinn. MYND/AÐSEND

Kynnist öðrum menningarheimi

Rannveig Garðarsdóttir og Hossam frá Írak eru leiðsöguvinir. „Maður fær tækifæri til að kynnast manneskju úr öðrum menningarheimi. Vinátta myndast á milli okkar og ég aðstoða hann við íslenskuna. Hann hefur verið að læra málið og er mjög áhugasamur. Við reynum að tala saman á íslensku þar sem hann er stöðugt að æfa sig. Hossam er nýbúinn að fá vinnu og við höfum einmitt rætt mikið um atvinnumöguleika.

Honum finnst gaman að hlusta á hvernig hið daglega líf Íslendings er og hann segir mér frá sínu lífi. Þetta er mjög skemmtilegt verkefni. Hossam horfir á íslenska fréttatíma og er að læra ljóð utanbókar. Hann fer með ljóð fyrir mig í hvert sinn sem við hittumst. Alveg dásamlegt,“ segir Rannveig og Hossam tekur undir að það sé mjög dýrmætt að hittast og ræða saman.