„Ég ætlaði aldrei í hársnyrtinn og ég streittist í raun á móti því. Ég hef alltaf haft áhuga á hári og verið að gera fléttur og hárgreiðslur síðan ég man eftir mér. Þá horfi ég mikið á YouTube-myndbönd þar sem verið er að vinna með hár. Mamma og pabbi tóku eftir þessu og spurðu þegar ég var í menntaskóla hvort ég myndi nú ekki fara í Tækniskólann að læra hárgreiðslu. Það vildi ég alls ekki og fór í Versló. Eftir útskrift 2016 langaði mig í sjúkraþjálfaranám. Ég tók mér árspásu til þess að ferðast og á meðan skoðaði ég nám í háskólanum fyrir haustið en leist ekki á neitt.

Þá bentu foreldrar mínir mér á ný á að sækja um í Hárakademíunni og ég athugaði málið. Þá kom í ljós að umsóknarfresturinn var liðinn. Ég endaði á að hringja í skólastjórann og fékk að vita að það hefði losnað pláss. Skólinn byrjaði í ágúst en ég var föst í vinnu í Bandaríkjunum og kom ekki heim fyrr en í september og byrjaði þremur vikum of seint. En ég var fljót að koma mér inn í allt. Þarna fann ég mig algerlega og þetta nám hefur verið alveg sjúklega skemmtilegt,“ segir Hildur, sem hefur nú bætt við sig meistaranámi úr Meistaraskólanum.

Metnaður alla leið

Hildur er 25 ára gömul og hóf nám í Hárakademíunni árið 2017. Þegar kom að því að taka sveinsprófið í lok námsins, árið 2019, segist Hildur hafa tekið metnaðinn svolítið langt, sem skilaði sér margfalt til baka.

„Í sveinsprófinu tekur maður próf í ýmsum greinum, eins og litun og klippingu, herraklippingu, permanenti og fleiru. Í hverjum flokki gera nemendur verklýsingar um það sem þeir ætla að gera í prófinu. Þar kemur fram útskýring á því hvernig módelið var fyrir og hvað maður ætli að gera til að breyta því. Í lokin fara prófdómarar yfir útkomuna og verklýsinguna og athuga hvort hún stemmi ekki.

Ég var sjúklega metnaðarfull og ætlaði mér að ná langt. Ég hafði skipulagt mig marga mánuði fyrir prófið, að finna módel og æfa mig á þeim. Ég var með ömmu í blæstri í hverri viku og klippti frænda minn á þriggja vikna fresti. Þegar ég fékk einkunnina var ég himinlifandi, enda sá ég að öll vinnan síðasta árið hafði skilað sér. Það var mjög góð tilfinning.“

Hildur segir tilfinninguna þegar viðskiptavinur gengur ánægður út af stofunni vera mjög gefandi og ávanabindandi. FRÉTTABLAÐIÐ/ERNIR

Íslandsmeistari

Stuttu eftir að Hildur útskrifaðist hafði Harpa Ómarsdóttir, meistari Hildar úr skólanum, samband við hana og spurði hvort hún vildi keppa fyrir hönd Hárakademíunnar á Íslandsmóti iðn- og verkgreina.

„Ég var feimin við það fyrst en ákvað að taka þátt. Í keppninni var mikið lagt upp úr heildarútlitinu í öllum greinum. Í herraklippingunni átti ég að hanna sjálf tískulínu og klippa eftir henni. Sama gilti í dömuklippingunni. Þá vorum við búin að lita hárið fyrir fram en klipptum á staðnum. Svo gerði ég brúðargreiðslu og fór alla leið, fékk brúðarkjól lánaðan hjá vinkonu minni, skreytti módelið með skarti og hugsaði vel út í heildarútlitið. Að lokum var keppni í greiðslu sem við fengum senda fyrirfram á mynd. Þá áttum við að gera eins og á myndinni.

Þegar við vorum búin að klippa, stigum við frá og dómararnir komu og dæmdu. Það voru keppendanúmer á speglunum og dómararnir vissu ekki hvaða keppandi var númer hvað. Núna stefni ég á að fara út og taka einhver námskeið og efla mig meira í faginu.“

Ávanabindandi tilfinning

Í náminu fór Hildur á starfssamning hjá Blondie í Síðumúla árið 2018.

„Ég hef svo unnið þar síðan ég hlaut sveinsprófið 2019. Þá er ég að vinna í Þjóðleikhúsinu og svo kenni ég í Hárakademíunni.

Það er ómetanlegt að fá að vinna við áhugamálið sitt. Ég lifi mig mjög mikið inn í það sem ég er að gera og starfið er ótrúlega fjölbreytt. Það er svo góð tilfinning að sjá viðskiptavininn labba út ánægðan með sjálfan sig. Þetta er svolítið ávanabindandi tilfinning.

Í Þjóðleikhúsinu fæ ég að vinna meira með mun ýktari hárgreiðslur og förðun en á stofunni. Núna vinn ég í Rómeó og Júlíu, Kardimommubænum og nýju leikriti sem nefnist Ásta og verður frumsýnt 17. september. Leikritið spannar langan tíma og á hverju tímabili eru nýjar greiðslur. Í kennslunni fæ ég að deila reynslu minni og þekkingu. Það er mjög gaman að fara aftur á byrjunarreit og kenna við skólann sem ég lærði sjálf í.“ ■