Andrea segir að á yngri árum hafi það ekki verið planið að fara út í dúkarann.

„Það var ekki draumurinn endilega, en ég hef samt alltaf gaman af öðruvísi störfum og verið spennt fyrir því að gera eitthvað sem ekki allir eru að gera. Á tímabili var ég að vinna í Tösku- og hanskabúðinni hjá frænku minni. Svo hef ég líka unnið í Bónus svo ég hef prófað að vera í þjónustustörfum,“ segir Andrea.

Starfið felur í sér dúklögn, teppalögn, veggfóðrun, slípun gólfa, flotun, spörtlun og margt fleira. Hér er Andrea að slípa gólf til að gera það tilbúið fyrir gólfefnið sem fer ofan á.

MS hentaði ekki

Andrea byrjaði fyrst á að fara í menntaskóla í eina önn.

„Ég fór í Menntaskólann við Sund á félagsfræðibraut til að klára stúdentinn en sá ekki fyrir mér hvað kæmi eftir því. Ég myndi seint teljast vera partítýpa og þarna var ég komin í menntaskóla sem er þekktur fyrir félagslífið. Eftir eina önn var ég búin að sjá að ég hafði lítinn áhuga á því sem ég var að læra og datt þá í hug að prófa að fara í Tækniskólann og í dúkaranám.

Ég fann fljótt að ég þurfti greinilega að komast á stað þar sem ég fengi að vera svolítið ein og læra ein. Í Tækniskólanum er fólk á breiðu aldursbili og allir með hugann við sitt eigið efni. Það hentar mér vel og mér finnst skemmtilegt að hafa fólk á mismunandi aldri í kringum mig. Í MS var svolítið einhæft að hafa fólk allt á sama aldri. En ef þú ferð í FB eða FÁ þá þá ertu aftur kominn með fólk á ólíkum aldri að læra alls konar hluti.“

Í gamla daga voru dúkahnífur og hitablásari besti vinur dúkalagningamannsins. Í dag eru notaðar ýmsar vélar til að auðvelda verkin. Dúkahnífurinn stendur þó ávallt fyrir sínu.

Fjölskylduiðn

Það lá því í raun beint við hjá Andreu að fara í dúkarann enda starfa bæði pabbi hennar og afi við iðnina undir fyrirtækjanafninu SME dúkalagnir.

„Afi fór út í þetta þegar hann var ungur. Hann byrjaði að læra dúkarann og fannst starfið spennandi. Svo fór pabbi að vinna hjá afa. Pabbi er lærður bakari en hafði takmarkaðan áhuga á bakaraiðninni. Það fór svo að hann lærði líka dúkarann. Núna er ég að bætast við fjölskyldufyrirtækið í fullt starf. Þessi iðngrein helst mjög mikið innan fjölskyldunnar. Starfið færist niður um kynslóðir og í flestum fyrirtækjum eru skyldmenni að vinna saman, eins og ég, pabbi og afi.“

Starfið segir Andrea vera mjög krefjandi og skemmtilegt.

„Það er oft erfitt, en mér finnst það spennandi og fjölbreytt. Fyrst og fremst erum við í dúkalögn, en svo erum við líka að veggfóðra, teppaleggja, leggja alls konar vínyl og fleira. Ég hef líka prófað að flísaleggja. Inni í þessu felst svo öll undirbúningsvinnan, eins og slípun, flotun, spörtlun og annað. Það eru til endalaust af efnum í dag sem dúkarar vinna með. Það eru alls konar vínylefni til eins og vínyilflísar, parket og alls konar veggefni.

Þegar afi var að byrja var bransinn mjög ólíkur því sem er í dag. Hann lagði mestmegnis dúk á gólf og veggi. Þá voru ekki komin öll þessi vínylefni. Svo voru öll þessi tæki ekki í boði heldur, allt þetta sem við notum í dag til að aðstoða við vinnuna. Þú gerðir bara allt með höndunum, varst bara með dúkahníf og hitablásara og það var nóg. Svo voru menn að búa til alls konar tæki og tól til að hjálpa sér eins og Gummi kennari. Hann á alls konar heimatilbúin tæki sem hann hefur föndrað sjálfur.“

Efnin sem dúkalagningamenn nota í dag eru afar margbreytileg og bjóða upp á spennandi kosti fyrir heimili og stofnanir.

Alltaf þörf á dúkurum

Að sögn Andreu er alltaf nóg að gera hjá dúkurum.

„Það er alltaf þörf á dúkurum sem stafar af því að það eru mjög fáir lærðir í þessari iðn. Þegar ég var í náminu voru tólf aðrir nemendur með mér, og það þótti vera algert met. Oft hafa verið sex nemendur, stundum ekki nema einn til þrír og einstaka sinnum jafnvel enginn. Ég held að ástæðan fyrir þessu fámenni sé að fólk pælir ekki alveg í dúkaranum. Þegar þú hugsar um iðngreinar sérðu fyrir þér rafvirkja, smiði, málara. Fólk heldur að dúkarinn sé svo einhæft starf, en það er þvert á móti mjög fjölbreytt.

Ég vinn núna að sveinsprófi og stúdentsviðbót. Ég veit ekkert hvað framtíðin hefur upp á að bjóða fyrir mig, en ég er spennt að sjá hvert þessi þekking leiðir mig.“