Arnaldur Gauti Johnson, framkvæmdastjóri, lýsir starfsemi fyrirtækisins á eftirfarandi vegu: „Við erum að þróa tækni sem er að bjarga menningarlegum verðmætum og koma þeim á sama tíma í hendurnar á almenningi.“

Árangursríkur hugbúnaður

Fyrirtækið njóti mikillar sérstöðu á heimsvísu. „Við erum eina fyrirtækið í Evrópu sem er að gera þetta sem við erum að gera. Það er eitt annað fyrirtæki í Bandaríkjunum sem er að gera álíka. Við erum að selja upprunalegu ljósmyndirnar úr myndasöfnum dagblaðanna.“

Arnaldur segir árangurinn hafa verið ótrúlegan. „Við erum að þróa gervigreind sem minnkar tímann og kostnaðinn við að flokka og setja svona myndir á stafrænt form. Þegar við byrjuðum vorum við með 14 mínútur með hverja mynd, en við erum búin að ná að minnka það niður í um það bil þrjár mínútur og stefnum á að ná þessu niður í svona mínútu að meðaltali á mynd, sem er gríðarleg lækkun. Þarna er verið að skrásetja alveg gífurlega mikið af upplýsingum. Við erum búin að þjálfa vitvélar (e. machine learning) í að ná texta sjálfvirkt af myndunum, greina textann, finna ártöl og snúa myndunum eftir skönnun.“

Fyrirtækið hefur notið mikillar alþjóðlegrar velgengni. „Við erum búin að gera samninga við mörg stór útgáfufélög eins og til dæmis Daily Telegraph og Independant í Bretlandi erum búin að fá allt myndasafnið þeirra og skanna það. Svo erum við búin að gera samninga við tvö af stærstu útgáfufélögum Þýskalands, sem eru meðal annars með Bild. Þá erum við einnig með stærsta útgáfufyrirtæki Svíþjóðar, TT, annað stærsta og elsta í Belgíu, og vorum að gera samning við það stærsta í Möltu.“

„Við erum búin að tryggja okkur núna 25 milljónir ljósmynda sem við munum setja á stafrænt form og selja, og erum búin að skanna í kringum 2,5 milljón mynda í dag. Þannig að við erum búin að tryggja okkur tífalt það sem við höfum gert nú þegar.“

Arnaldur Gauti segir ljósmyndabanka mikla fjársjóði en meðal þess sem hann hefur fundið eru bréf frá skrifstofum Mussolini.

Hálfgerð tilviljun

Blaðamaður spyr hvernig þetta hófst allt saman. „Það var eiginlega bara fyrir tilviljun. Við vorum hefðbundinn ljósmyndabanki, með Nordic Photos, og seldum þar stafrænar ljósmyndir. Svo keyptum við gamalt sænskt félag, stofnað 1946, sem hét IMS og í kringum 2012 förum við að velta fyrir okkur, því það fylgdi með mikið af upprunalegum pappírsmyndum sem voru í raun bara fyrir okkur, því við vorum 100% stafrænt fyrirtæki,“ útskýrir hann.

„Svo förum við að skoða þetta betur og komumst að því að það voru engir samningar um réttindi á þeim, þannig að við gátum ekki selt þær í þessu módeli sem við vorum að gera, sem var að selja notkunarréttinn á þeim. En eftir úttekt komumst við að því að við eigum pappírsmyndirnar, raunverulegu myndirnar sjálfar, og þá fórum við að prófa okkur áfram með að skanna þær og selja á netinu á Ebay og Amazon.“

Hófst þá tækniþróun og atburðarás, sem enn sér ekki fyrir endann á. „Þá byrjaði boltinn að rúlla og þegar við kláruðum það safn, það voru um 250.000 myndir, fórum við að tala við önnur söfn og bjóða þeim að taka og skanna inn þeirra myndasöfn. Þau fá þá öll stafrænu eintökin, en við fáum að eiga pappírseintökin og selja þau og svona byrjaði þetta. Við erum búin að gera held ég tólf samninga, það eru allir mjög ánægðir með þetta og svo höfum við þróað sífellt betri tækni til að gera þetta á meiri hraða og stærri skala.“

Tveir hópar viðskiptavina

Arnaldur segir viðskiptavini fyrirtækisins tvenns konar. „Viðskiptavinir okkar eru tvíþættir, annars vegar erum við búin að búa til kerfi sem þjónustar dagblöð úti í heimi sem eiga gömul myndasöfn og erum að setja allt á stafrænt form fyrir þá, flokka og skipuleggja. Í staðinn fáum við að eiga upprunalegu pappírseintökin. Svo erum við búin að búa til öflugt sölukerfi. Þar erum við selja til einstaklinga pappíreinstökin af ljósmyndunum. Það er okkar viðskiptamódel sem gerir þetta kleift, að setja gömlu myndirnar á stafrænt form og verða þannig aðgengilegar almenningi.“

„Viðskiptavinir okkar eru ýmist að safna verðmætum myndum eða gefa þýðingarmiklar gjafir. Safnaranir finna eitthvað á myndunum sem þeir hafa áhuga á. Aðrir finna til dæmis myndir af sjálfu sér eða einhverjum tengdum, ömmum þeirra eða öfum sem birtist í dagblöðum eins og Telegraph eða Independant sem þeir hafa jafnvel aldrei séð. Síðan er það fólk sem er að kaupa eitthvað einstakt og gefa, kannski er einhver sem elskar einhvern tiltekinn boxara eða hefur áhuga á stangveiði.“

Fjárfesting af þessu tagi er algjörlega einstök. „Menn eru að finna flottar upprunalegar myndir og verður því gjöfin afar sérstök og getur höfðað á einstakan hátt til viðkomandi. Myndir sem eru jafnvel 60 ára gamlar með stimplum aftan á eða nóteringar frá blaðamanninum á sínum tíma. Við prentum þær ekki út stafrænt. Þegar við seljum mynd þá er hún bara seld og enginn önnur til sölu.“

Hvaða mynd hefur komið mest á óvart? „ Það voru myndir sem voru úr einkasafni Mussolini, það var bréf með í umslaginu sem hershöfðingi úr breska hernum stal af skrifstofum Mussolini. Svo voru allir frægustu ljósmyndarar heims á einhverjum tímapunkti blaðaljósmyndarar og margar myndir frá þeim að finnast í þessum söfnum.“

Heimasíða: www.imsvintagephotos.com