Ferðafélag barnanna var stofnað árið 2009 sem deild innan Ferðafélags Íslands. Höfuðmarkmið þess er að hvetja börn og foreldra til útiveru og samveru í náttúru landsins.

„Það er ótrúlega fjölbreytt starf innan félagsins, allt frá stuttum ævintýragöngum og pödduskoðunum upp í nokkurra daga sumarleyfisferðir. Það skemmtilega er að þessar ferðir seljast iðulega fyrst upp allra ferða hjá FÍ,“ segir Kolla eins og hún er oftast kölluð.

Átta börn tóku þátt í þessari fyrstu af fimm Laugavegsferðum deildarinnar þetta sumarið og með þeim voru sex mömmur, fjórir pabbar og tvær ömmur. Kolla segir undirbúninginn hafa verið frekar einfaldan.

„Hver fór í göngur á eigin vegum, við fórum svo í eina göngu saman stuttu fyrir brottför. Annars er flóknasti undirbúningurinn yfirleitt að pakka niður fyrir svona ferð, bæði fatnaði og mat. Okkur finnst við oft þurfa svo mikið en notum svo bara hluta þegar á reynir.“

Flestir koma sjálfum sér á óvart


Ferðin var farin á fjórum dögum. Fyrsta daginn var ekið frá Reykjavík í Landmannalaugar og þaðan gengið í Hrafntinnusker. Á öðrum degi gengið í Hvanngil og þeim þriðja þaðan í Emstrur. Á síðasta deginum gekk hópurinn svo frá Emstrum í Langadal þar sem gist var eina nótt í Skagfjörðsskála.

Kollu, sem er hér með Helenu og Árna, fannst liggja beinast við að fjölskyldan fararstýrði saman þó hún sé eini fjallagarparuinn innan hennar. Mynd/Aðsend

Börnin voru á aldrinum níu til fimmtán ára og gengu á bilinu fimm til sjö og hálfa klukkustund úr skála í skála með nestis- og rúsínupásum og segir Kolla stemninguna hafa verið góða.

„Mér heyrðist að minnsta kosti hluti þeirra ræða það á síðasta göngudegi að þau vildu ekki að ferðin væri að klárast.“

Á leiðinni þurfti að vaða ár og fannst göngufólki það misjafnlega spennandi. Mynd/Aðsend

Aðspurð um áskoranirnar segir Kolla sumum hafa þótt óþægilegt að vaða ár, öðrum hafi þótt óþægilegt að sofa í sama rými og nítján manns.

„En öll, bæði börn og fullorðnir, fóru út fyrir sinn ramma á einn eða annan hátt og stækkuðu þannig sjálfið. Ég held að flest komi sér pínu á óvart í svona ferðum því við getum yfirleitt mun meira en við höldum og allra mest komu krakkarnir fullorðna fólkinu á óvart. Þau eru svo ótrúleg, full af orku og gleði. Það gerist líka eitthvað þegar þau hitta aðra krakka og kynnast, þá hætta þau að pæla í þvi sem þau myndu kannski annars kvarta yfir ef þau væru bara með mömmu og pabba."


Leitin að rauðu derhúfunni


Árni, eiginmaður Kollu týndi rauðri derhúfu sinni í upphafi göngunnar en morguninn eftir gekk hópurinn framhjá erlendum ferðamanni, alsælum með húfuna á hausnum.

„Húfan fylgdi okkur svo á ferðalaginu því maðurinn var á sama hraða og gisti á sömu stöðum og við. Þetta vakti mikla kátínu í hópnum og varð það að hálfgerðu sporti að finna hvar húfan væri niðurkomin þá stundina. Nokkrir krakkanna úr hópnum tóku svo fjörið aðeins lengra þegar þau höfðu uppi á manninum í Emstrum, eftir talsverð spæjarastörf, og fengu mynd af sér og honum með fínu rauðu húfuna á höfðinu. Við enduðum svo á því að gista í sama skála og þessi ágæti maður í lok ferðarinnar og fengum þannig vissu fyrir því að húfan hefði komist Laugaveginn á enda, þó vissulega hafi hún setið á öðru höfði en upphaflega var áætlað,“ rifjar Kolla upp og hlær.

Það var fjör í skálunum á kvöldin og viðurkennir Kolla að það hafi verið meira en þegar gengið er með fullorðna. Mynd/Aðsend

Krakkarnir strunsuðu á undan


Kolla fór í fyrsta sinn í skipulagða ferð með börnum og aðspurð um hvað hafi verið ólíkt segist hún fyrirfram hafa talið að þau væru hægari en fullorðnir göngumenn en svo hafi aldeilis ekki verið.

Hópurinn samanstóð af átta krökkum, sex mömmum, fjórum pöbbum og tveimur ömmum. Mynd/Aðsend

„Krakkarnir strunsa á undan og við fullorðna fólkið þurftum stundum að gefa í til að halda í við þau. Það eru kannski helst spurningarnar sem ég fæ á göngu. Fullorðnir spyrja sjaldnar hvað séu margir kílómetrar í stóru ána eða Helvítis brekkuna, bröttu brekkuna sem þarf að fara niður áður en komið er að Álftavatni en okkur fannst nafnið við hæfi líkt og Helvítis gjáin í Ronju Ræningjadóttur. Það er líka yfirleitt aðeins rólegra í skálanum þegar þar er bara fullorðið fólk,“ segir hún í léttum tón.


Dóttirin ekki upprifin í byrjun


Eins og fyrr segir voru eiginmaður og dóttir Kollu með í för en henni fannst það liggja beinast við að fararstjórnin væri í höndum fjölskyldu enda um fjölskylduferð að ræða.

Vel útbúnir göngugarpar víla ekki fyrir sér snjó og upphækkun eins og sjá má. Mynd/Aðsend

„Þau stunda hvorugt fjallgöngur að neinu ráði en Árni var strax til í þetta, Helena var minna spennt. Henni fannst það ekki góð hugmynd að þurfa að labba í fjóra daga og það með einhverju fólki sem hún þekkti ekki neitt. Það var þó örlítil sárabót að ein af ömmum hennar og frænka á svipuðu reki skráðu sig í ferðina,“ segir Kolla.

Þessar göngukonur eru augljóslega vel búnar og tilbúnar í hvað sem er. Mynd/Aðsend