Vigdís – Bókin um fyrsta konuforsetann eftir Rán Flygenring fjallar vitanlega um Vigdísi Finnbogadóttur. Ung stúlka, sem ætlar sér að verða rithöfundur, bankar upp á hjá Vigdísi á Aragötunni því hún vill skrifa bók um hana. Þær taka tal saman og stúlkan fræðist um ævi og hugmyndir Vigdísar. Gríðarlega skemmtilegar teikningar Ránar eru stór hluti af bókinni.

„Hugmyndin að bókinni kom frá Eddu Hafsteinsdóttur. Hún á þrjár dætur og bjó í Kaliforníu þar sem er mikið framboð af barnabókum um hetjur og þá sérstaklega kvenhetjur. Henni fannst ótrúlegt að svona bók hefði ekki komið út um Vigdísi og kom með hugmyndina að slíku verki til útgefenda minna í Angústúru. Mér var falið verkefnið fyrir tveimur árum, þannig að aðdragandinn er búinn að vera nokkuð langur,“ segir Rán. „Áður en ég byrjaði að vinna bókina hittumst við Vigdís heima hjá henni. Auk samtala við hana studdist ég mikið við bók Páls Valssonar um Vigdísi. Það er hægt að segja þessa sögu á svo margan hátt en þegar ég var búin að ákveða mína aðferð þá skotgekk þetta. Þetta er eitt skemmtilegasta verkefni sem ég hef unnið.“

„Þegar Rán kom fyrst hingað á Aragötuna tók ég eftir því hversu gríðarlega mikla athyglisgáfu hún hefur, eins og sést í bókinni. Það er ekki til sá hlutur sem hún hefur ekki tekið eftir hér inni. Hún náði öllum smáatriðum á frábæran hátt. Meira að segja mynd af okkur pabba frá því ég var eins árs rataði inn í bókina. Hún er búin að sökkva sér ofan í þessi 89 ár sem ég hef lifað og lýsir mér á mjög skemmtilegan hátt og gerir mig svolítið sniðuga, sem er ekki verra,“ segir Vigdís.

„Þegar bókin var komin nokkuð vel á veg þá var óskaplega gaman að sitja á Aragötunni með Vigdísi sem sökkti sér ofan í textann með mér. Stundum sagði hún: Svona myndi ég ekki segja þetta, og breytti þá orðalagi sem mér fannst alveg frábært. Það bætti bókina mikið,“ segir Rán.

Samþykki Jóns forseta

Vigdís segist hafa sérstakt dálæti á mynd í bókinni sem sýnir hana á svölum Alþingishússins eftir að hafa tekið við forsetaembættinu við formlega athöfn. Mannfjöldi sést fagna henni og styttan af Jóni Sigurðssyni brosir í átt til hennar. „Þetta er alveg stórkostleg mynd þar sem ég stend á svölunum í túrkís­bláa kjólnum og Jón Sigurðsson stendur á móti mér og segir: Vér mótmælum ekki þessu. Þetta er svo brilljant,“ segir Vigdís.

Þetta er ekki eina bókin í jólabókaflóði þessa árs þar sem lesa má um Vigdísi. Henni bregður fyrir í Ungfrú fótbolti eftir Brynhildi Þórarinsdóttur þar sem hún hefur mikil áhrif á ungar stúlkur sem stunda knattspyrnu árið 1980, sama ár og Vigdís er í forsetaframboði. „Það sem mér finnst ég hafa gert einna mikilvægast í lífinu er að gefa ungum stúlkum trú á sjálfar sig. Þær hugsa: Ef hún gat það þá get ég það. Ég finn það svo oft og heyri það svo oft. Mér finnst þetta tvímælalaust aðalinntakið í því sem ég hef gert á ævinni.“

Gjöf til fólksins

Fyrir hvert selt eintak af bókinni verður gróðursett tré í samstarfi við Yrkjusjóð Vigdísar og Skógræktarfélag Íslands. „Fólkið í landinu var alltaf að gefa mér eitthvað og ég vissi ekki hvað ég ætti að gefa því en svo datt mér í hug það snilldarbragð að gróðursetja. Þá var ég ekki að hugsa um loftslagsmálin sem við tölum svo mikið um núna, ég var að hugsa um að binda landið sem í þá daga var að fjúka burt. Auðvitað þótti öllum þetta mjög gaman,“ segir Vigdís. „Krakkarnir komu og gróðursettu þrjú tré, eitt fyrir stráka og stelpurnar gróðursettu það og annað fyrir stelpur og strákarnir gróðursettu það og svo eitt fyrir ófæddu börnin. Þá sagði einn lítill strákur einu sinni: Æ, en hún mamma ætlar ekki að eiga fleiri börn!“