„Samtök fyrirtækja á veitingamarkaði harma að gengið sé á stjórnarskrárvarin rétt fólks til atvinnufrelsis, án eðlilegra skaðabóta.“ Þetta segir í yfirlýsingu sem samtökin sendu á fjölmiðla eftir ríkisstjórnarfund í dag.

Samtökin harma að ekki sé gengið lengra í frelsisátt, á sama tíma og þau fagna fyrstu skrefum afléttinga á samkomubanni.

Neyðarástand í greininni

Í yfirlýsingu sem Samtök fyrirtækja á veitingamarkaði sendu á fjölmiðla fyrir stundu segir að á undanförnum mánuðum hafi veitingahús orðið fyrir gríðarlegu tjóni vegna ákvarðana stjórnvalda, og segja samtökin að neyðarástand hafi skapast í greininni.

„Brýnt er að stjórnvöld bæti tjónið með viðeigandi aðgerðum og það tafarlaust, enda eru mörg veitingafyrirtæki í miklum vanda. Ljóst er að launagreiðslur um mánaðamótin verða mjög þungar.“

Jafnframt segir að rekstraraðilar hafi barist í bökkum vegna samkomutakmarkana undanfarin tvö ár, en reynt með öllum ráðum til að halda sér á floti. „Þetta hafa flestir rekstraraðilar gert með ómældu vinnuframlagi, skuldsetningu eða tæmt varasjóði sína. Á síðastliðnum 689 dögum hafa veitingahús starfað við fullt frelsi í eingöngu 34 daga, en annars hafa stjórnvöld skert frelsi þeirra til tekjuöflunar.“

Telja fyrirhugaðar aðgerðir ekki fullægjandi

Samtökin segjast fagna frumvarpi sem liggi fyrir Alþingi, þar sem til standi að bæta tjónið, en telja ætlaðan stuðning á engan hátt í samræmi við skaðann. „Hámarksbætur eru ekki í samræmi við þann fjárhagsvanda sem meirihluti veitingastaða eru komnir í. Ekki er heldur tekið tillit til hækkunar launakostnaðar, annars rekstrarkostnaðar og hækkunar opinberra gjalda á greinina, sem hefur aukið byrðar veitingastaða. Þrepaskipt skilyrði fyrir skaðabótum vegna tekjutaps eru ekki byggð upp með réttum hvata.“

Samtökin vilja þess í stað að úrræði sem notuð voru á fyrstu mánuðum faraldursins séu tekin í gagnið á ný, t.d. Styrkur með starfi, og er það ályktun forsvarsmanna samtakanna að í þeim sé fólginn jákvæður hvati sem styðji við þann hluta rekstrar þar sem þörfin er mest.

„Það er með öllu óásættanlegt að eftir þriggja mánaða tímabil harðra samkomutakmarkana sé eina aðstoð frestun staðgreiðslu og tryggingargjalds. Gálgafrestur sem leysir ekki vandann heldur frestar honum. Eftir tveggja ára baráttu er sárið stærra en svo, að það verði lagað með plástri.“