„Enn er það svo að ungmenni með þroskahömlun njóta ekki sömu tækifæra til framhaldsnáms og aðrir Íslendingar á sama aldri,“ segir Sara Dögg Svanhildardóttir, verkefnisstjóri við samhæfingu námsframboðs og atvinnutækifæra hjá Landssamtökunum Þroskahjálp.

„Kerfið veit nákvæmlega hvað það eru margir í þessum hópi í hverjum árgangi, en virðist hafa gleymt því þegar hvert skólaár byrjar,“ segir Sara Dögg enn fremur. „Samfélagið er enn að hafna þessum hópi fólks.“

Hálfur annar áratugur er frá því að aðgengi fólks með þroskahömlun að framhaldsskólanámi var tryggt með lögum. Sara Dögg segir að fjármagn hafi aldrei fylgt þeirri lagabreytingu. Fyrir vikið hafi aðbúnaður fyrir framhaldsnám fólks með þroskahömlun ekki verið sem skyldi, hvorki hvað rými varðar né fjölda nemenda.

„Þess vegna er enn þá allur gangur á því hvort ungmenni með þroskahömlun komast í framhaldsskóla á haustin. Skólarnir þurfa að velja og hafna vegna plássleysis,“ segir Sara Dögg. „Og í rauninni eru þetta ekki nema tíu til tólf skólar á landinu, aðallega í Reykjavík, sem telja sig geta sinnt starfsbrautarnáminu fyrir þennan nemendahóp.“

Sara segir Menntamálastofnun hafa biðlað reglulega til skólayfirvalda um að taka við fleiri nemendum með þroskahömlun, en svörin hafi verið rýr og úrbætur engar. „Það komast um 50 nemendur með þroskahömlun í framhaldsnám á ári – og ef það eru fleiri í árganginum þá komast þeir einfaldlega ekki að. Þeirra bíður þá ekkert.“

Og ekki segir Sara ástandið í háskólum landsins betra. „Það er pláss fyrir tólf manns í diplómanám, það er allt og sumt,“ segir hún. „Í dag er það svo að ungmenni með þroskahömlun þrá að komast í alls kyns verknám, tækninám og listnám, líka á háskólastigi, en koma þar að lokuðum dyrum. Við sem samfélag erum einfaldlega ekki enn búin að tryggja þeim rétt til náms.“