Sakamálaþættirnir Brot eru hugar­fóstur Þórðar Páls­sonar en hugmyndin kviknaði þegar hann var nýútskrifaður úr breskum kvikmyndaskóla árið 2015. Í kjölfarið landaði hann stærsta dreifingar­samning sem gerður hefur verið um ís­lenskt efni og felur í sér að Netflix mun hefja sýningar á þáttunum í rúm­lega 190 löndum á næsta ári. Þannig að óhætt er að segja að með þessari frumraun sinni hafi Þórður stimplað sig sannfærandi inn sem ungan og upprennandi leikstjóra.

Ótrúlega heppinn og þakklátur

„Næsta febrúar eru fjögur ár síðan ég byrjaði að leika mér með þessa hug­mynd. Þá var ég ný­út­skrifaður úr meistara­námi við National Film and Televi­son School í Bret­landi og ég hugsaði: Hvað næst?“ segir Þórður í sam­tali við Frétta­blaðið. Hann segir það gríðar­lega erfitt að stimpla sig inn í bransann sem nýr leik­stjóri og bendir á að í raun sé eina leið nýrra leikstjóra inn í bransann að skapa sér verkefni sjálfir.

„Við erum þegar með hug­myndir fyrir seríu tvö.“

„Ég kom til Ís­lands sumarið eftir út­skrift og fer á fund með Tru­enorth fram­leiðslu­fyrir­tækinu og hitti meðal annars Leif [inn­skot blaða­manns: Leifur Dag­finns­son, stjórnar­for­maður Tru­enorth] og kynnti fyrir þeim hug­myndina. Þeim leist vel á þetta og vildu skoða verkið nánar og þá fór boltinn að rúlla.“

Eftir að Þórður fangaði at­hygli Tru­enorth fóru fleiri, bæði hér heima og erlendis, að sýna verk­efninu á­huga Þá hófst hand­rits­vinna með Margréti Örn­ólfs­dóttur og Óttari M. Norð­fjörð en aðrir sem komu að hand­ritas­krifum voru Mikael Torfa­son og Otto Geir Borg. Þóra Hilmars­dóttir leik­stýrir tveimur þáttum, Davíð Óskar Ólafs­son leik­stýrir tveimur og fram­leiðir og Þórður leik­stýrir fjórum.

„Ég hélt að ef ég yrði heppinn myndi ég kannski ná að gera ein­hverja ódýra, litla ís­lenska kvik­mynd. Það er nógu erfitt,“ heldur Þórður áfram.

„Maður sér að fólk er í basli hér heima að koma sér á fram­færi og meiri­hluti lista­manna á sjálf­stæðu senunni er að fjár­magna eigin verk­efni. Það er alltaf erfiðast að fá fólk til að trúa á þig.

Ég var bara ó­trú­lega heppinn að Kristinn Þórðar­son og Davíð Óskar Ólafs­son höfðu trú á mér. Ég mun alltaf vera ó­trú­lega þakk­látur þeim fyrir að segja já við ný­út­skrifaðan leik­stjóra sem var bara búinn að gera stutt­myndir,“ segir Þórður.

„Við erum þegar með hug­myndir fyrir seríu tvö.“
Fréttablaðið/Ernir Eyjólfsson

Kafar ofan í saumana

Þórður er mikið kvik­mynda­nörd og hefur ein­lægan á­huga á leikurum og kvik­mynda­sögunni.

„Maður þarf að vera læs og fylgjast með nánast öllu sem er í gangi í kvik­mynda­heiminum til þess að geta sagt góða sögu sem hrífur nú­tíma á­horf­endur. Ég vil alltaf bæta mig og horfi því oft á þær myndir sem ég elska og les svo hand­ritið. Þannig næ ég að sjá saumana á sögunni og hvernig loka­verkið endar oft öðru­vísi en upp­haf­lega stóð til í hand­ritinu.

Í einu hand­riti sem ég las átti sena að gerast í jarðar­för en í myndinni var það á skrif­stofu. Svo kom í ljós að á­stæðan fyrir þeirri breytingu tengdist fjár­magninu. Þegar hand­rits­höfundar og leik­stjórar fá á­kveðnar hömlur kemur oft í ljós hvað skiptir mestu máli í sögunni. Stundum þurfa sam­töl að gerast á skrif­stofunni en ekki í jarðar­förinni.“

Ekki nógu tæknivæddur

Ís­lendingar fylgdust með fyrstu tveimur þáttum af Broti og voru margir dug­legir að tísta í beinni. Að­spurður hvort hann fylgist með við­brögðum og kenningum Ís­lendinga á sam­fé­lags­miðlum segist Þórður ekki vera nógu tækni­væddur.

„Það er eitt að skrifa hand­rit með hand­rits­höfundum og það er allt annað þegar bestu og reyndustu leikarar Ís­lands gefa því líf.“

„Ég reyndi að læra á Twitter í gær og byrjaði á þessu ári á Insta­gram. Viku fyrir fyrsta töku­dag setti ég sjálfum mér mark­mið um að vera dug­legur og taka eina mynd á hverjum degi af setti. Ég endaði með því að taka þrjár myndir,“ segir Þórður og hlær.

„Svo velti ég því fyrir mér hvort ég vilji vera að sýna fólki allt. Hvort það sé ekki meira spennandi að fólk viti ekki neitt fyrr en verkið kemur út. Christop­her Nolan birtir til dæmis aldrei neitt um sín verk fyrr en fyrstu stiklurnar koma út.“

Brotnar manneskjur og lög

En hvaðan kemur titilinn Brot? Er þetta ein­tala eða fleir­tala?

„Við erum að leika okkur með marg­ræðni. Þættirnir fjalla um Kötu og Arnar sem eru að rann­saka fyrsta ís­lenska rað­morðingjann. Titillinn vísar í lög­brotin en einnig í per­sónurnar sem eru að vissu leiti brotnar. Nafnið getur lifað á­fram í fleiri þátta­röðum enda viljum við halda þeim mögu­leika opnum um að þróa á­fram söguna. Við erum þegar með hug­myndir fyrir seríu tvö.“

En hvernig var það fyrir ungan leik­stjóra að leik­stýra svona þaul­reyndum ís­lenskum leikurum á við Nínu Dögg Filippus­dóttur og Björn Thors?

„Ég hef aldrei unnið með fólki jafn lengi og jafn náið. Það er mikið traust sem skapast á milli leikara og leikstjóra í svona ferli.“

„Æðis­legt,“ svarar Þórður án þess að hika og bætir við: „Það er eitt að skrifa hand­rit með hand­rits­höfundum og það er allt annað þegar bestu og reyndustu leikarar Ís­lands gefa því líf. Við vorum alltaf að velta upp spurningum um hand­ritið á töku­stað og þróuðum textann á­fram til að henta hverri per­sónu og hverjum að­stæðum.

Allir leikararnir gáfu ó­trú­lega mikið í þetta og höfðu mikla trú á verk­efninu. Mig langar helst að á­horf­endum þyki vænt um Kötu og Arnar í lokin og sakni þeirra þegar allt er búið,“ segir Þórður og leggur áherslu á að hjarta frásagnarinnar slái með per­sónunum þótt fléttan skipti auð­vitað alltaf miklu máli í al­vöru reyfurum.

„Í lög­reglu­þáttum eru auð­vitað alltaf yfir­heyrslu­senur. En hvernig passar maður sig að gera þær ekki allar eins? Það gerir maður með því að kynnast betur per­sónunni og velta upp spurningum um það sem gerðist á undan, áður en manneskjan steig inn í yfir­heyrslu­her­bergið. Hvernig munu þessir at­burðir hafa á­hrif á hegðun per­sónunnar? Mun hún missa stjórn á skapi sínu? Við reyndum að passa okkur að að­skilja aldrei plott og per­sónu.“

Við tökur á Broti. Aldís Amah Hamilton leikari til vinstri.

Erfitt að kveðja

Þórður segist hafa fundið fyrir mikilli depurð þegar tökum lauk. Margir lista­menn kannast við þá til­finningu enda vinnur fólk mjög náið saman við gerð sjón­varps­þátta, kvik­mynda og sviðs­verka.

„Ég hef aldrei unnið með fólki jafn lengi og jafn náið. Það er mikið traust sem skapast á milli leikara og leikstjóra í svona ferli. Leikararnir eru berskjalda og einlægir í sínum leik og maður þarf stundum að biðja þá um að gera eitthvað sem tekur á. Þá er mikilvægt að traust ríki,“ segir Þórður.

„Það var erfitt að kveðja því ég var búinn að vinna með þessu fólki í heilt ár; tökur voru frá nóvember til maí og þar á undan var mikil undir­búnings­vinna. Svo þegar þetta klárast huga allir að næsta verk­efni; fram­leiðslu­teymið og leikararnir hoppa í næstu tökur eða fara í leik­húsin. Svo hittir maður þetta fólk ekki fyrr en á frum­sýningu. Það er mjög skrýtin upp­lifun. Mig langar helst að hefja strax tökur á annarri seríu, ef þá bara til að hitta þetta fólk aftur,“ segir Þórður og hlær.