Jurij er 38 ára gamall, einstæður og barnlaus, og flutti til Íslands fyrir tveimur árum. Blaðamaður spyr hvort það sé rétt að hann hafi aðeins átt 100 evrur þegar hann lenti á Keflavíkurflugvelli.

„120,“ segir Jurij og glottir. „En ég þurfti að borga 22 í skutluna.“

Vinkona Jurij, Sandra að nafni, hafði flutt hingað á undan og talaði vel um staðinn. „Ég þurfti eitthvað nýtt í lífinu og norðlægar slóðir heilluðu mig,“ segir Jurij en það var líka annað sem kom til. „Þið Íslendingar áttið ykkur kannski ekki á því en búsáhaldabyltingin eftir bankahrunið 2008 vakti athygli í Evrópu, og þar með talið Slóveníu. Þið ættuð að vera stolt af þessu.“

Í Slóveníu stýrði Jurij góðgerðarsamtökum sem studdu fólk sem hafði lent í skuldum eða sektum. Aðstoðaði hann það við að semja og vinna af sér skuldirnar með samfélagsþjónustu. Eins og annars staðar hafði bankahrunið áhrif í Slóveníu, en Jurij segir að andlega hliðin hafi skipt meira máli en sú fjárhagslega. Slóvenía er lítið land en eitt það ríkasta í Austur-Evrópu. Uppgangurinn þar tafðist á árunum eftir hrun.

Þrjú lið eru nú starfandi í landinu og Jurij vonast eftir að koma landsliðið á laggirnar. Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Þúsundþjalasmiður

Jurij er ánægður með lífið á Íslandi og hyggst setjast hér að til frambúðar. Hann hefur þegar ákveðið að festa kaup á íbúð í byrjun næsta árs og hefur náð ágætis tökum á tungumálinu. Þúsundþjalasmiður er eitt af orðunum sem hann hefur lært, og það er það sem hann er.

„Mér líður mjög vel hérna. Ég veit að ég hef viljann og hæfnina til að skapa verðmæti og bjóða Íslendingum þjónustu,“ segir hann. „Í byrjun þurfti ég að leggja mikið á mig, bar út póst og vaskaði upp á veitingastöðum, til að safna fyrir verkfærum og slíku. Í janúar á þessu ári setti ég mitt eigið viðgerðafyrirtæki á laggirnar, Pahernik ehf.“

Heimaborg Jurij er Maribor, í norðausturhluta Slóveníu, upp við austurrísku landamærin. Borg sem er þekkt fyrir mikla fótboltahefð. Hún er svipuð að stærð og Reykjavík en landslagið er allt öðruvísi. „Í Slóveníu er allt skógi vaxið. Hvert sem þú lítur eru tré. En Ísland hefur aðra náttúrufegurð upp á að bjóða. Vatnið er gott í Slóveníu, en ég verð að viðurkenna að það er betra hérna,“ segir hann og brosir. „Ég kann líka mjög vel við íslenska sumarið og hina eilífu birtu.“

Fyrsta ástin

Slóvenía er þekkt fyrir ríka íþróttahefð, svo sem í handbolta, körfubolta og skíðum, enda alparíki. Sundknattleikur er þó íþróttin sem Jurij hefur ástríðu fyrir og hefur hann æft hana frá tólf ára aldri. Sundknattleikur er breskur að uppruna en er nú vinsælastur í Mið-Evrópu og á Balkanskaga, svo sem í Ungverjalandi, Serbíu, Króatíu og Svartfjallalandi.

„Þetta var fyrsta ástin,“ segir hann. „Ég varð ástfanginn af sundknattleik. Að eignast vini, æfa og keppa saman, finna traustið. Þetta var sérstakt og er enn.“

Á Íslandi æfa á fjórða tug sundknattleik og Jurij hefur tekið að sér að þjálfa nýstofnað lið KR. Fyrir voru tvö starfandi lið, Ármann og Sundfélag Hafnarfjarðar.

„Hingað til hefur stefnan verið að reyna að fá fólk sem kann íþróttina fyrir að koma á æfingar, sem er flest innflytjendur, en mig langar til að kenna Íslendingum sjálfum að kynna sér íþróttina og mæta á æfingar. Þá myndast fótfesta og hefð,“ segir Jurij. „Á aðeins tveimur mánuðum höfum við náð fjöldanum upp í níu iðkendur hjá KR. En ég vil fá fleiri inn og tel að þetta sé mjög heilsusamleg íþrótt.“

Sundknattleikur var fyrsta liðsíþróttin sem Íslendingar kepptu í á Ólympíuleikum. Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Órannsakaður markaður

Íslendingar eiga sér nokkuð sérstaka sögu í sundknattleik því þetta var fyrsta liðsíþróttin sem við kepptum í á Ólympíuleikum og í fyrsta skipti sem við kepptum sem fullvalda þjóð. Var það árið 1936 í Þriðja ríki Hitlers. Ellefu manns skipuðu liðið, auk fjögurra þjálfara og fararstjóra, en í því liði voru meðal annars sundkennarar, læknir, dómari, skókaupmaður og píanisti. Íslenska liðið fékk skell í öllum leikjunum þremur en fékk líka mikið hrós, enda sett saman í hvelli, æfingaaðstaða bágborin og einungis 115 þúsund sálir í landinu.

Nú er öldin önnur, fólki hefur fjölgað, meiri peningum er varið til íþróttastarfsemi og sundlaugar í hverju sveitarfélagi. Engu að síður hefur lítið farið fyrir sundknattleik síðan 1936.

„Sundknattleikur hvarf í marga áratugi af því að það voru engir til að dæma leiki hérna,“ segir Jurij. „Í sundknattleik er mikil nánd á milli liðanna, rétt eins og í handbolta, og þegar enginn er að dæma leikina brjótast út leiðindi og slagsmál. Þá verður upplifunin neikvæð fyrir alla.“

Jurij segir að Ísland sé í raun tilvalið land fyrir sundknattleik þó að hefðin sé ekki til staðar. „Ísland er hinn fullkomni órannsakaði markaður. Allir kunna að synda, frá smábörnum til gamalmenna og hér eru sundlaugar alls staðar. Kannski ekki keppnislaugar, en nýtast vel til að kenna þeim yngri í. Þetta er fullkomið.“

Aðspurður hvort sundknattleikur sé ekki krefjandi íþrótt, að troða marvaða og kljást við aðra án þess að snerta bakkann, segir Jurij það vissulega svo. „Sumir segja að þetta sé erfiðasta íþrótt í heimi, en það ætti ekki að vera nein fyrirstaða. Íslendingum finnst skemmtilegt að fást við áskoranir, og eru hrifnir af hasarnum,“ segir hann og brosir.

Jurij og félagar hans í sportinu eru metnaðarfullir og vongóðir um að íþróttin taki ærlega við sér á komandi árum. Nú þegar þrjú lið eru komin til sögunnar er hægt að hafa alvöru deildarkeppni og senda meistarana í Evrópukeppni. Þá sér Jurij einnig fyrir sér að hægt verði að koma landsliði á laggirnar í nálægri framtíð.

Á Íslandi æfa á fjórða tug sundknattleik og Jurij hefur tekið að sér að þjálfa nýstofnað lið KR.

Umgengst heimamenn

Samkvæmt Hagstofunni eru 65 íbúar af slóvenskum uppruna á Íslandi og Jurij þekkir um 15 þeirra lítillega. Hann segist þó ekki umgangast þá mikið heldur frekar heimamenn. Hann ferðast heldur ekki mikið heim til Slóveníu. Mestur tími hans fer í vinnuna og íþróttina. „Þegar ég á frítíma reyni ég að njóta lífsins. Hvíli mig, skemmti mér og fer í göngur út á land. Ég er mikill náttúruunnandi og landslagið hér er hreint ótrúlegt.“