Í skrifum sínum tekur Marteinn nokkur dæmi um það hvernig kerfið er að bregðast móður hans sem er á tí­ræðis­aldri. Hún hefur komið við á mörgum stofnunum síðustu misseri, en hann minnist á Hrafnistu í Hafnar­firði, bráða­mót­töku Land­spítalans og öldrunar­deild Land­spítalans B4. Hann segir að á öllum stöðunum hafi þjónustan ein­kennst af því að öllum væri sama um móður hans.

„Mamma er því enn án þeirrar þjónustu sem hún þyrfti að fá. Hún er illa áttuð og líður illa af hreyfingar­leysi og ein­veru. Að­stand­endur mega tak­markað heim­sækja hana, að sögn vegna Co­vid, og lítið hægt að gera til að bæta stöðuna. Ein­hvern veginn upp­lifum við eins og öllum sé bara sk…sama.“

Skipa nefndir en engar aðgerðir

Í sam­tali við Frétta­blaðið segist Marteinn hafa verið kominn með nóg af því að horfa upp á stöðu móður sinnar, og segist hafa gengið í gegn um svipað fyrir tveimur árum þegar faðir hans var veikur. Hann hefur fengið mikil við­brögð við pistlinum sem gefa til kynna að til­felli móður hans sé ansi frá því að vera eina dæmið, en í dag hafa þó­nokkrir lýst svipaðri stöðu að­stand­enda sinna og þakkað Marteini fyrir skrifin.

„Ég er á­nægður með að þetta geti fengið fólk til að hlusta, en veit ekki hvort þetta nái í rétt eyru,“ segir Marteinn sem gagn­rýnir úr­lausnir stjórn­valda í málum sem þessum. „Lausnin virðist snúast um að skipa nefndir, en það er lítið sem ekkert um að­gerðir,“

Allir búnir að gefast upp

Gagn­rýni Marteins beinist þó ekki ein­göngu að stjórn­völdum. „Það eru ein­hvern­veginn allir búnir að gefast upp finnst manni. Þegar maður vinnur í um­hverfi sem er stöðugt undir gagn­rýni þá virðist von­leysið ekki var langt undan,“

Marteinn segir til að mynda nánar frá einu dæminu sem hann nefnir í pistli sínum, sem varðar það þegar móðir hans var sett í af­skekkt kjallara­her­bergi og þurfti að líða gríðar­legan há­vaða vegna fram­kvæmda, sem varð til þess að Marteinn tók hana af stofnuninni.

„Í af­skekktu kjallara­her­bergi þar vissi hún í­trekað ekkert hvar í heiminum hún væri og af hverju. Þar niðri var oftast ekki nokkra aðra sálu að sjá og mamma, sem ræður illa við að kalla eftir að­stoð með bjöllu­hnapp, gat lítið annað en bara grátið yfir bág­borinni stöðu sinni. Þar tók reyndar steininn úr þegar ráðist var í fram­kvæmdir með múr­broti og öðrum há­vaða. Ég kom að mömmu ælandi af höfuð­kvölum vegna há­vaðans. Þrátt fyrir sam­tal við vakt­hafandi stjórnanda heimilisins reyndist engin leið til að stöðva þessi læti. Ég neyddist því til að taka mömmu út af stofnuninni,“

Í sam­tali við blaða­mann lýsir Mar­einn því að hafa staðið fyrir framan um­önnunar­aðila móður sinnar sem honum fannst gera lítið til að að­stoða móður sína, og vildi frekar út­skýra fyrir honum hversu erfitt sitt starf væri. Hann segir umönnunaraðillan hafa bent á að sýnir yfirmenn bættu sífellt við fólki á deildina án þess að spyrja starfsfólk hvort það réði við það.

Gæti haldið áfram langt fram á kvöld

Listinn af dæmum um erfiða stöðu móðurinnar sem ekki rötuðu í pistill Marteins er ekki tæmdandi segir hann og full­yrðir að hann gæti bæði skrifað marga pistla í við­bót og talað við blaða­mann langt fram á kvöld án þess að endur­taka sig.

Marteinn segir til að mynda frá því þegar móðir hans var sett í her­bergi um vetur þar sem enginn ofn var til staðar. Hann segir að ekki hafi stefnt í að neitt yrði gert í málinu, vegna þess að það væri svo erfitt að fá pípara.

„Þú setur ekki aldraða mann­eskju í frysti­kistu um há­vetur og gerir ekkert í því vegna þess að það er svo erfitt að fá pípara,“

„Þú setur ekki aldraða mann­eskju í frysti­kistu um há­vetur og gerir ekkert í því vegna þess að það er svo erfitt að fá pípara,“ segir hann og bætir við að hann hafi nánast þurft að öskra á starfs­fólk svo eitt­hvað yrði gert í málinu, en að lokum var raf­magns­ofni komið fyrir í her­berginu.

Að sögn Marteins ein­kennist kerfið frekar af vanda­málum en lausnum og hann óskar eftir að því verði snúið við.

Hægt er að lesa pistill Marteins sem birtist í Frétta­blaðinu í heild sinni hér.