Nanna Kristín flutti nýverið til Brussel ásamt fjölskyldu sinni og ræðir því við blaðamann í gegnum fjarfundarbúnað.

„Síðastliðið vor fluttum við fjölskyldan úr Vesturbænum í Kópavoginn. Við sögðum bara nei við fasteignaástandinu í Vesturbænum þar sem hvort eð er var ekki til nægilega stór eign fyrir okkur,“ segir Nanna Kristín en hún og sambýlismaður hennar Gautur Sturluson eiga samtals fimm börn.

„Í Kópavogi fengum við nógu stóra eign fyrir alla fjölskylduna og þó það væri erfitt að fara af heimaslóðunum þá bjargaði veðursældin í Kópavoginum miklu. Við bjuggum áður úti á Granda þar sem er alltaf rok og maður þurfti að hafa sig allan við að koma yngsta barninu úr bílnum síðata vetur - ég hefði aldrei trúað logninu á Kársnesinu.“


Föst á Bústaðaveginum

Tveimur vikum eftir að þau festu kaup á eigninni fékk Gautur vinnu í Brussel.

„Hann flutti út um haustið og síðasta vetur var ég því ein í Kópavogi með börnin. Við höfðum lofað börnunum að vera áfram í skóla og frístundum í Vesturbænum og manninum mínum finnst gaman að keyra, svo við sáum fyrir okkur að hann sæi um þann hluta,“ segir Nanna Kristín og hlær því ekki gat hann sinnt skutlinu frá Belgíu.

„Síðasta vetur var ég því svolítið mikið föst í umferð á Bústaðveginum.“

Flutningarnir voru þó ekki algjörlega óvæntir. „Hann vinnur fyrir utanríkisráðuneytið og það er flutningsskylda svo við vissum að líklegast kæmi þessi staða upp á næstu árum – okkur bara grunaði ekki að það gerðist svo fljótt.“

Eftir vetur í sundur fannst þeim þó nóg komið.

„Við áttuðum okkur fljótt á að fjarbúð væri ekki það sem við vildum. Við kynntumst svo seint á ævinni,“ segir Nanna Kristín og bendir á að þegar búið sé að finna sálufélagann vilji maður vera nærri honum.

„Ég flutti því út í sumar, Abbababb var þá komin á þann stað í eftirvinnslu að það var mögulegt og ef Covid kenndi okkur eitthvað, þá var það að vinna á milli landa.“

„Við áttuðum okkur fljótt á að fjarbúð væri ekki það sem við vildum. Við kynntumst svo seint á ævinni."

Notar tækifærið til að hægja á


Fjölskyldan hefur komið sér vel fyrir í höfuðborg Belgíu þar sem Nanna Kristín hefur komið sér upp heimaskrifstofu og nýtir daginn til skrifta á meðan aðrir fjölskyldumeðlimir sækja skóla og vinnu.

„Gautur fer snemma á morgnanna og kemur seint á kvöldin, samgöngur taka lengri tíma og tempóið hér er hægara en heima. Ég vakna á morgnana, keyri krakkana í skólann og hef búið til mína rútínu.

Ég vil nota þetta tækifæri til að hægja á enda nær asinn heima á Íslandi oft tökum á mér. Ég geri jóga og hugleiðslu,“ segir Nanna Kristín og bendir á að hið síðarnefnda sé henni að takast í fyrsta sinn á ævinni.

„Svo skrifa ég fyrir hádegi, þá er sköpunarkrafturinn til staðar.“

Þó Nanna Kristín veigri sér í fyrstu við að tala um það þá er hún að skrifa bók.

„Það er meira fyrir mig sjálfa. Það er enginn að bíða eftir þessari bók og ekkert deadline, sem mér finnst gott. Það er magnað að vera að gera eitthvað skapandi, bara fyrir sjálfan sig.

Yfirleitt er maður með deadline og á að skila einhverju af sér og einhver er að fara að lesa það og hafa skoðun á því. Það að vera einn og leyfa þessu bara að flæða er svo gott frelsi. Svo kemur í ljós hvað verður," segir Nanna Kristín sem jafnframt vinnur að tveimur öðrum verkefnum.

„Það er enginn að bíða eftir þessari bók og ekkert deadline, sem mér finnst gott. Það er magnað að vera að gera eitthvað skapandi, bara fyrir sjálfan sig."

Mikið mæddi á Tönju Levý, búningahönnuði myndarinnar enda þurfti að hanna karaktera og búninga á 85 börn.
Mynd/Eva Lind

Nanna Kristín útskrifaðist úr Leiklistarskólanum árið 1999 og hafði getið sér gott orð sem leikkona á sviði og í kvikmyndum þegar hún ákvað að söðla um árið 2012, flutti til Kanada og lærði handritagerð fyrir kvikmyndir og sjónvarp.

„Ég sérhæfði mig í sjónvarpi en á þeim tíma var ekki mikið úrval af íslenskum sjónvarpsþáttum, alla vega ekki eins og núna, íslenskar seríur eru að slá í gegn úti um allan heim og íslensk kvikmyndagerð vekur alltaf meiri og meiri jákvæða athygli. Ég gerði svo þrjár stuttmyndir og sú þriðja, Ungar gekk mjög vel og fékk fjölda verðlauna.“

Langaði að sýna hið kvenlega


Sjónvarpsþættirnir Pabbahelgar vöktu mikla athygli árið 2019 en Nanna var bæði handritshöfundur þeirra og lék aðalhlutverkið.

„Fyrst ætlaði ég að gera gamanþætti en þá á maður að hafa þrjá brandara á hverri blaðsíðu og ég var ekki góð í því. Ég henti því öllu og skrifaði frekar það sem ég vildi sjálf sjá, persónulegra efni, út frá vinkonum mínum og konum almennt.“

Nanna segir viðbrögðin hafa verið góð og það hafi komið henni á óvart þegar eldri konur komu til hennar og þökkuðu henni sérstaklega fyrir þættina.

„Þær sögðust margar hverjar ánægðar að sjá í sjónvarpsþætti allskonar hluti sem konur eru að díla við, eins og varðandi barnauppeldi og sambönd.

Mér fannst gaman að sýna þessa kvenlegu hlið, enda fannst mér oft að ef ætti að heyrast í mér þyrfti ég að sýna hið karlæga í mér, en mig langaði að nota hið kvenlega, móðureðlið sem er líka svo gott í stjórnunarstöðum.

Eins og þegar Katrín Jakobsdóttir beygði af í pontu á Alþingi, svo þegar hún svo var spurð út í uppákomuna í Kastljósþætti kvöldsins þá afsakaði hún það ekki neitt. Mér fannst það svo sterkt. Auðvitað erum við öll tilfinningaverur hvort sem við erum forsætisráðherrar eða bókasafnsverðir.“

„Auðvitað erum við öll tilfinningaverur hvort sem við erum forsætisráðherrar eða bókasafnsverðir.“

Yfir 200 börn koma að dans- og söngvamyndinni Abbababb.
Mynd/Eva Lind

Hversu oft fæ ég svona tilboð?


En að verkinu sem verður frumsýnt í komandi viku: Dans- og söngvamyndinni Abbababb. Áður hefur plata Dr. Gunna lifnað við á leiksviðinu en nú birtist tónlistin sem sló upphaflega í gegn fyrir 25 árum, á hvíta tjaldinu, í nýjum útsetningum og með nokkrum viðbótum.

„Júlíus Kemp og Ingvar Þórðarson komu að máli við mig árið 2018 og spurðu hvort ég hefði áhuga á að leikstýra bíómynd. Ég viðurkenni að ég var smá hrokafull og hugsaði með mér að ég ætlaði sko ekki að hafa mína fyrstu mynd barnamynd,“ segir Nanna og hlær.

„Þá var ég búin að skrifa handrit upp úr bók Steinars Braga, Konur, það er mikil ádeila á feðraveldið og hlutgeringu á konum, og ég ætlaði að láta mína rödd skína þar. En svo bara breytast hlutirnir og ég hugsa að ég geri aldrei þá mynd. Ég hugsaði með mér: „Hversu oft fæ ég svona tilboð?“ og ákvað að hitta þá og lesa handritið.“

„Ég viðurkenni að ég var smá hrokafull og hugsaði með mér að ég ætlaði sko ekki að hafa mína fyrstu mynd barnamynd."

Nanna varð það hrifin af handritinu að hún ákvað að taka verkefnið að sér með því skilyrði að hún fengi að setja sína rödd í söguna.

„Ég breytti einu og öðru, til að mynda því að aðalhlutverkið er nú stelpa og bætti við karakterum, aðallega kvenkyns. Ég vildi gera það sem ég hefði sjálf viljað sjá þegar ég var barn og unglingur og bæta við því sem fullorðna ég myndi vilja segja.

Myndin fjallar um að finna kjarkinn sinn og hugrekkið til að finna hver maður er. Eða eins og einn karakterinn segir: „Það er ekki nóg að vita hver þú vilt ekki vera, heldur verðurðu að vita hver þú vilt vera.“

Eins og fyrr segir er um dans- og söngvamynd að ræða og er það Þorvaldur Bjarni Þorvalddson sem útsetur tónlistina og semur nokkur ný lög sem Nanna Kristín svo skrifaði söngtexta við.

„Það er í fyrsta sinn sem ég geri það,“ segir Nanna Kristín og bætir við að þar hafi hún sótt í eigin hugarheim og þá sjálfskoðun sem hún hefur farið í gegnum.

„Eitt lagið nefnist Hæ Ótti og annað Svarthvíta meðalmennskukrútt og fjallar um það að hanga í meðalmennskunni frekar en taka skrefið.“

Nanna Kristín segir það hafa verið áskorun að leikstýra með grímu enda skipti svipbrigði miklu fyrir leikarana.
Mynd/Eva Lind

Covid tökur áskorun


Tökur á myndinni fóru fram á meðan samkomutakmarkanir voru ýmist losaðar eða hertar hér á landi og segir Nanna Kristín það hafa verið sérstaka upplifun enda hafi tímabilið orðið mun lengra en vanalega og virkilega hafi reynt á skipulagshæfnina.

„Svo var ég að leikstýra með grímu og gleraugu og svo jafnvel heyrnartól og húfu. Fyrir leikara og þá sérlega börn skiptir miklu að sjá framan í leikstjóra, eitt bros getur sagt mikið, svo þetta var mikil áskorun.“

Nanna Kristín naut aðstoðar Hrefnu Hallgrímsdóttur við undirbúning ungu leikaranna en segir þó ekkert erfiðara að leikstýra börnum en fullorðnum.

„Þau eru lítið að velta hlutunum fyrir sér. Þau treysta manni og því sem maður segir.“

Nanna Kristín og Ísabella Jónatansdóttir aðalleikkona myndarinnar Abbababb.
Mynd/Eva Lind

Yfir 200 börn komu að myndinni en meðal annarra var um að ræða körfubolta- og fimleikahópa, dansskóla og blásturshljómsveit.

„En það eru 85 leikarar sem eru með nöfn svo það fór mikil vinna í að búa til karaktera og búninga þeirra og útlit. Þessi börn eru frábær – ég hefði ekki trúað því hvað þau geta.“

Nanna minnist á að yfirmenn allra deilda í framleiðslunni hafi verið konur, fyrir utan tónlistarstjórann, Þorvald Bjarna, sem vann að mestu að norðan þar sem hann býr.

„Ég tók sérstaklega fram við teymið að handritið væri ekki biblía. Allir máttu hafa skoðun á því. Það hjálpar svo mikið að fá annarra manna sýn.“

Kvikmyndin Abababb fer í almennar sýningar þann 16. september næstkomandi og segir Nanna hana líklega vera fyrir áhorfendur sex ára og upp úr.

„En þetta er dans- og söngvamynd þar sem allir ættu að geta fundið eitthvað sér til skemmtunar.“ n