Í Heyrn­leysingja­skólanum töluðu kennarar hvorki né kenndu tákn­mál enda tákn­máls­kennsla bönnuð í skólum hér á landi fram til ársins 1980. Fram að því var hér, eins og víða annars staðar í heiminum, farið eftir svo­kallaðri radd­máls­stefnu sem gekk út á að kenna heyrn­leysingjum að tala og lesa af vörum. Sú stefna var við lýði í meira en öld.

Eldri nem­endur Heyrn­leysingja­skólans höfðu þó lært tákn­mál sem færst hafði kyn­slóða á milli og það sama var uppi á teningnum þegar Júlía og Addi bróðir hennar skráðust í skólann snemma á áttunda ára­tugnum.


„Eldri nem­endurnir spjölluðu saman í frí­mínútum og við sem lærðum af þeim eigum þeim mikið að þakka. Inni í kennslu­stundum var tákn­mál bannað og kennarinn talaði bara með rödd sinni – og slegið var á hendur barna ef þau lyftu þeim til að tala tákn­mál og þau skömmuð,“ segir Júlía.