Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Miðflokksins, segir það nú ljóst að Klaustursmálið svokallaða sé byggt á „lygi og alvarlegu afbroti“. Hann segir í grein sem birt er á vef Fréttablaðsins að frásögn Báru Halldórsdóttur af atburðarásinni sem átti sér stað á Klaustur bar í lok nóvember sé „ósönn“ og nú sé ljóst að um hafi verið að ræða skipulagðan verknað.

Hann segir að þeir þingmenn sem sátu á barnum og voru teknir upp hafi barist fyrir því frá því að málið kom upp að það yrði upplýst um það í heild sinni en að aðilar sem hafi talið réttlætanlegt að brjóta lög „til að upplýsa um það sem þeir vildu koma á framfæri við almenning“ hafi barist gegn því að „varpað yrði ljósi á það sem raunverulega gerðist, meðal annars fyrir dómstólum.“

Sigmundur segir að hann nú fengið aðgang að nýjum gögnum, þar á meðal upptökum úr öryggismyndavélum, og samkvæmt því sem megi sjá í þeim blasi við „hvers vegna barist var gegn afhendingu gagnanna.“

„Niðurstaðan er sú að ein mesta persónulega aðför sem gerð hefur verið opinberlega að stjórnmálamönnum og öðru saklausu fólki í seinni tíð var skipulögð aðgerð. Aðgerð sem svo var réttlætt og rekin áfram með blekkingum,“ segir Sigmundur í grein sinni.

Hafi mætt tilbúin til að taka þau upp

Hann fer yfir atburðarásina á Klaustur bar í grein sinni, eins og má greina að hún hafi verið samkvæmt upptökum úr öryggismyndavélunum. Þar segir hann að Bára hafi mætt „að því er virðist vel tækjum búin, og gekk fumlaust til verks.“

Hann segir að hennar fyrsta verkefni hafi verið að taka mynd af hópnum í gegnum gluggann. Mynd sem síðar var haldið fram að hefði verið tekin af vegfarenda fyrir tilviljun. Síðan hafi hún farið á salernið og komið fyrir tækjabúnaði.

„Upptakan stóð klukkustundum saman allt frá því að sú sem sá um hlerunina settist og þar til hún yfirgaf staðinn. Tækin voru færð til á meðan á upptöku stóð en megnið af kvöldinu sat viðkomandi í fjærenda salarins með heyrnartólin. Fráleitt hefði verið að ætla að nokkur væri að hlusta á einkasamtal þingmannanna. Aðgerðin var svo skyndilega stöðvuð þegar borgarfulltrúi Vinstri grænna slóst í hópinn,“ segir Sigmundur.

Hann segir að ýmislegt meira komi fram á upptökunum sem verði gert grein frá síðar.

„Hinar illa fengnu upptökur voru svo unnar, klipptar til og framleiddar úr þeim ótal fréttir sem margar voru fyrst og fremst til þess ætlaðar að draga upp óviðurkvæmilega mynd af fórnarlömbum glæpsins en ekki að leiða fram eðlilega mynd af upptökunni. Torkennilegum hljóðum var jafnvel ljáð merking og notuð sem hluti frásagnarinnar,“ segir Sigmundur.

Hann segir að upptökurnar hafi síðan verið birtar sundurklipptar í þeim tilgangi að búa til sögu og sýna að þingmennirnir hefðu „sest niður saman til þess eins að rægja aðra og viðhafa dónalegt orðbragð. Við þessar aðstæður varð engum vörnum við komið og þeir sem brotið var á, fólkið sem tekið var upp, og þeir sem um var talað, látnir svara fyrir þá brengluðu mynd sem dregin var upp.“

Hann segir að um „pólitíska aðgerð“ hafi verið að ræða og ekki verði annað séð en að tilgangurinn hafi verið að „knésetja Miðflokkinn“. Sama hver myndi líða fyrir það.

„Heilu fjölskyldurnar máttu þola angist vikum og mánuðum saman og grimmilega refsingu fyrir að á þeim hefði verið brotið. Enginn dómstóll hefði dæmt fólki slíka refsingu jafnvel þótt það hefði verið fundið sekt um alvarlegt afbrot í stað þess að vera þolendur þess,“ segir Sigmundur.

Frá þingflokksfundi Miðflokksins í febrúar á þessu ári.
Fréttablaðið/Ernir

Segir Alþingi misbeitt í málinu

Sigmundur fjallar þá um pólitíska andstæðinga sína og segir að hann hafi búist við öðrum viðbrögðum en hann fékk.

„Þrátt fyrir að oft sé hart tekist á í pólitíkinni væri eðlilegt að ætla að í slíku tilviki myndu flestir þingmenn hefja sig yfir ágreining um stjórnmálastefnu og gera kröfu um að grundvallarreglur réttarríkisins og almenn mannréttindi Alþingismanna yrðu varin.

Sú varð aldeilis ekki raunin. Sumir skriðu ofan í holur sínar en aðrir litu fyrst og fremst á þetta sem pólitískt tækifæri. Þó var ekki látið þar við sitja. Hópur þingmanna reyndi að nýta málið til að upphefja sjálfa sig og lentu þar í innbyrðis samkeppni þar sem þeir sem lögðust lægst töldu sig hafa skorað hæst,“ segir Sigmundur.

Hann segir að sumir af þeim þingmönnum sem sátu á barnum hafi frá atvikinu þurft að þola einelti bæði innan og utan Alþingis.

„Dæmi eru um að þingmenn hafi beitt áhrifum sínum til að hvetja utanaðkomandi aðila, meira að segja heilu samtökin, til að forsmá pólitíska andstæðinga sína. Í sumum tilvikum hafa aðferðirnar sýnt fram á ótrúlega fordóma og grímulausan vilja til mismununar.“

Sigmundur segir að það sé efni í aðra grein hvernig Alþingi hefur verið misbeitt í málinu og að það sé efni í aðra grein síðar.

„Að sinni læt ég nægja að benda á fáránleika þess að fulltrúar löggjafarþingsins skuli hafa lagst svo lágt að taka við illa fengnum og ólögmætum upptökum og gert ítrekaðar tilraunir til að nýta þær í eigið pólitíska framapot. Í þeim efnum svifust menn einskis og fóru jafnvel í tráss við lög, hafandi þó áður þurft að lýsa sig vanhæfa til að fjalla um málið vegna framgöngu sinnar.“

Sigmundur furðar sig einnig á því í grein sinni að starfsmaður Alþingis hafi verið fenginn til að endurrita samtalið út frá upptökunum og segir endurritið hafa verið „það sérkennilegasta“. Þar hafi verið giskað oft á hver sagði hvað, auk þess sem í skýrslu sem starfsmaðurinn skilaði, hafi verið að finna bæði undarlegar og gildishlaðnar athugasemdir.

„Þó var áhugavert að lesa handritið í heild því það sýndi fram á hversu fráleit mynd hafði verið dregin upp af samtalinu í fréttum. Sem dæmi má nefna samræður um stjórnmálakonu sem snerust um að bera á hana lof á allan hátt. Þegar svo var grínast með viðhorf samflokksmanna til hennar og að þeir mætu hana ekki að verðleikum var sá bútur klipptur út og útlagður þannig að um væri að ræða enn eitt dæmið um illmælgi,“ segir Sigmundur.

Áhugavert hverju var sleppt

Sigmundur segir að það sé áhugavert að líta til þess hverju var sleppt í umfjöllum um upptökurnar og segir margt í handritinu ólíkt því sem birst hefur í fjölmiðlum. Hann segir það vekja upp spurningar „um hverju kunni að hafa verið sleppt eða bætt inn en ljóst er að búið var að eiga við upptökurnar.“

Sigmundur segir síðan að það sé í raun „fráleitt að þurfa að lýsa einkasamtali nokkurra einstaklinga. Hann segir að það sé þó að á þann stað séum við komin sem samfélag og það valdi honum áhyggjum. Hann segir upptökurnar að mestu hafa verið dæmigert spjall stjórnmálamanna um pólitík. Það hafi þó verið haft dónalegt orðbragð, sem hafi verið beðist fyrirgefningar á.

„Í því samhengi sem hlutirnir voru sagðir veittu viðstaddir þeim ekki mikla athygli og lögðu þá ekki á minnið. Þegar ummælin eru tekin úr því samhengi, og sett í annað, öðlast þau hins vegar nýja merkingu. Háði, kaldhæðni og kerskni er umbreytt í beinar yfirlýsingar jafnvel þótt engin meinfýsni hafi búið þar að baki.

Flestir geta ef til vill reynt að setja sig í þau spor að upplifa að eitthvað sem sagt væri í hálfkæringi yrði tekið upp og spilað fyrir alþjóð í nýju samhengi. Það er ekki að ástæðulausu sem það er ólöglegt að hljóðrita og birta einkasamtöl.

Sjálfur hef ég heyrt leynilega upptöku af ráðherra tala um mig. Mér fannst það óþægilegt og hlustaði ekki til enda. Hugsaði með mér að það sem viðkomandi sagði hlyti að markast af aðstæðum,“ segir Sigmundur.

Hann segir að það versta við þetta mál sé hræsnin í kringum í það og hvernig hann upplifði tvískinnungshátt og hræsni frá sumum þingmanna.

„Ráðherrar og þingmenn sem ég hef hlustað á segja ótrúlega grófa hluti birtust skyndilega sem hvítþvegnir englar sem skildu ekki hvernig svona samtöl gætu átt sér stað.

Fólk sem leyfir sér ótrúlegan dónaskap í opinberri umræðu og talar reglulega af meinfýsni um pólitíska andstæðinga, og jafnvel samherja, sýndi sérstaka hneykslun og gagnrýnendur viðhöfðu margir hverjir orðbragð sem gaf verstu dæmunum úr einkasamtalinu ekkert eftir,“ segir Sigmundur og bætir við að hann efist um að einhverjir þingmenn komist í gegnum það að vera tekin upp í fjórar klukkustundir „án þess að reynast töluvert gagnrýnni og litskrúðugri í orðavali en ég var þetta kvöld.“

Þau muni berjast áfram

Sigmundur segir að lokum að hann geri sér grein fyrir því að sumum „er og verður alveg sama um staðreyndir málsins. Telja jafnvel að tiltekið fólk eigi ekki rétt á að verjast.“

Hann segir að þótt atlagan hafi ekki tekist muni þeir sem séu tilbúnir að beita slíkum brögðum ekki láta staðar numið hér.

„Sumir munu ekki breyta skoðun sinni sama hvað kemur í ljós. Tilgangurinn helgar meðalið. Áfram verður unnið að verkefninu. Það á væntanlega ekki hvað síst við um þá sem hafa haft aðkomu að undirbúningi og framkvæmd og virðast leggja hreint hatur á fólk sem þeir telja of ósammála sér í pólitík. Áfram verður því snúið út úr og hlutirnir settir í annarlegt samhengi. Þó vona ég að samfélagið þróist ekki með þeim hætti að öll sanngirni og jafnvel grundvallarmannréttindi verði háð því hverjir eiga í hlut hverju sinni,“ segir Sigmundur.

Hann segir að þeir sem stóðu að aðgerðinni hafi væntanlega búist við því að lokamarkmiðinu yrði náð og að þeir þingmenn sem voru á Klaustur bar myndu með því víkja og stuðningur við þau hverfa.

„Við munum hins vegar áfram berjast fyrir því að upplýst verði um alla þætti þessa máls. Það varðar fleiri en þá sem fyrir urðu. Það varðar réttindi okkar allra,“ segir Sigmundur að lokum.