Kristinn Haukur Guðnason
Föstudagur 5. nóvember 2021
23.00 GMT

Söngvarinn Valdimar Guðmundsson hefur í nógu að snúast þessa dagana en líf tónlistarfólks er hægt og bítandi að komast í fyrra horf. Jólatónleikar eru fram undan, nýtt band, fleiri verkefni með hljómsveitinni Valdimar og nýtt hlaðvarp. Hann segir faraldurinn ekki hafa bitið sig jafn fast atvinnulega séð og margt annað listafólk, því að hann hefur fengist við kennslu í Tónlistarskóla Reykjanesbæjar. Þá hefur hann einnig í nógu að snúast sem nýbakaður faðir.

„Mér er búið að ganga merkilega vel þrátt fyrir að giggin hafi þurrkast upp í langan tíma. Ég hef haldið mér virkum,“ segir hann.

Sonur Valdimars og unnustu hans, Önnu Bjarkar Sigurjónsdóttur hjúkrunarfræðings, er nú þriggja mánaða gamall. Mun hann fá nafn sitt á morgun, 7. nóvember.

„Þetta er enn þá svo nýtt að ég á eftir að finna betur fyrir breytingunum. En ég finn strax að forgangsröðunin er orðin önnur en áður,“ segir Valdimar um hið nýja hlutverk. Nú þegar hið hefðbundna líf tónlistarmannsins er að hefjast á ný, það er tónleikar á kvöldin og túrar um landið, sér hann fram á að það verði öðruvísi en áður. „Ætli maður verði ekki fljótur að drífa sig heim eftir hvert gigg,“ segir hann.

Kynntust á Tinder

Valdimar og Anna kynntust á Tinder, eins og mörg pör þessi misserin, en þau höfðu reyndar sést einu sinni áður við fremur óhefðbundnar aðstæður.

„Ég var eiginlega alveg búinn að gefast upp á Tinder. Það var ekkert að gerast,“ segir hann um þennan tíma. „Síðan allt í einu poppaði upp þessi dama og ég ákvað að byrja að spjalla við hana. Þá kom í ljós að hún hafði fengið mig til þess að syngja í jarðarför afa hennar hálfu ári fyrr. Ég minntist þess þá vel að hafa séð hana þá, orðið heillaður og langað til að kynnast henni betur. Ætli örlögin hafi ekki raðað þessu svona upp?“

Valdimar segir barneignina hvorki hafa verið fyrir fram ákveðna né slys. Þau höfðu rætt þetta mikið og barneignin mátti gerast. Fæðingin gekk einnig vel.

„Ég var orðinn svolítið stressaður eftir að hafa heyrt hryllingssögur af tveggja sólarhringa fæðingum. Þegar Anna sagði að við þyrftum að fara niður á fæðingardeild fór ég í annan heim og byrjaði að þramma um íbúðina til þess að reyna að muna eftir öllu sem við þurftum að taka með okkur. En svo tók þetta ekki nema tvo klukkutíma,“ segir hann. „Þetta var mikill hasar í stuttan tíma. Ég reyndi að vera til staðar og aðallega að vera ekki fyrir.“

Aðspurður um hvort hann ætli að reyna að fá soninn til að fá áhuga á tónlist, eins og faðir hans gerði, segir Valdimar svo vera. Strákurinn verði þó að fá að finna sinn eigin farveg í lífinu. „Hann verður að minnsta kosti að halda með Keflavík og Manchester United,“ segir Valdimar ákveðinn.

Valdimar fann ástina á Tinder þegar hann var eiginlega búinn að gefast upp á forritinu en áður höfðu þau þó hist við mun sorglegri aðstæður. fréttablaðið/Valli
Fréttablaðið/Valli

Bitinn af strút

Í mars síðastliðnum byrjuðu Valdimar og gítarleikarinn Örn Eldjárn með hlaðvarpið Listamenn í Hljóðkirkjunni. Fara þeir þar yfir sína topp 10 lista yfir sósur, bíla, tölvuleiki, gítarsóló, kokteila, krydd og allt sem þeim dettur í hug að raða. Meira að segja sjálfum boðorðunum. Hefur hlaðvarpið vakið athygli, einkum vegna þess hversu opnir og sjálfshæðnir stjórnendurnir eru.

„Við Örn höfum þekkst síðan í Listaháskólanum þegar við vorum að læra tónsmíði,“ segir Valdimar en þeir hafa spilað mikið saman, einkum í hljómsveitinni Valdimar sem Örn gekk inn í. „Á ferðalögum okkar drepum við oft tímann með því að gera topp 10 lista og okkur datt í hug að einhverjum gæti þótt gaman að heyra þetta.“

Valdimar segir það ekki hafa verið meðvitað að vera svo opnir, meðal annars um vandræðaleg augnablik í sínu lífi. Þannig tali þeir vanalega sín á milli og eru ekkert að fela hvernig þeir eru. Rifjar Valdimar eina slíka sögu upp.

„Eitt sinn, þegar ég var um sextán ára gamall, var ég að spila körfubolta með vini mínum og fékk boltann fast beint framan á löngutöng. Fremsta kjúkan brotnaði og nöglin vísaði beint upp í loftið. Ég þurfti að fara beint til læknis sem dró nöglina út,“ segir Valdimar.

„Nokkrum vikum seinna fórum við fjölskyldan út til Spánar. Þá var ég nýbúinn að losna við umbúðirnar af puttanum en enn þá aumur. Við fórum í safarí ferð þar sem voru strútar og leiðsögumaðurinn sýndi okkur hvernig við gætum gefið þeim brauð úr lófanum.“

Var Valdimar eitthvað smeykur við þetta en móðir hans eggjaði hann til þess að mata strútinn fyrir myndatöku.

„Ég lét til leiðast og auðvitað beit strúturinn í brotna puttann,“ segir hann. „Þetta var bæði svo sárt og mér brá svo mikið að ég fór að hágráta, orðinn hálffullorðinn. Í hópnum okkar var líka stelpa á mínum aldri sem gerði þetta atvik allt helmingi verra og vandræðalegra.“


„Ég lét til leiðast og auðvitað beit strúturinn í brotna puttann.“


Sveif í gegnum skólann

Valdimar segist hafa verið hlédrægur og feiminn sem strákur í Keflavík. Sonur kennaranna Sveindísar Valdimarsdóttur og Guðmundar Hermannssonar, sem nú eru skilin. Guðmundur var áður fyrr í hljómsveitum og hefur einnig troðið upp með skemmtara. Eina eldri systur á Valdimar, Sylvíu að nafni. Á grunnskólaárunum var Valdimar ekki mjög virkur í félagslífinu en átti nokkra góða vini.

„Ég var ekki óhamingjusamur sem barn og mér var ekki strítt í skólanum, að minnsta kosti ekki alvarlega. Ég hafði mikinn áhuga á tónlist og æfði körfubolta,“ segir hann.

Valdimar byrjaði sjö ára að læra á básúnu og var í lúðrasveit skólans. Hann æfði sig einnig í söng heima og vinir hans hvöttu hann til þess að koma fram. „Ég þorði ekki að syngja opinberlega fyrr en ég var um tvítugt,“ segir Valdimar en þá söng hann Bubbalagið Svartan afgan ásamt félaga sínum í söngkeppni Fjölbrautaskólans á Suðurnesjum.

Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Í grunnskóla var Valdimar ágætisnemandi en í framhaldsskóla fór hann að slugsa. „Ég skreið í gegnum þetta með um tuttugu fimmur. Maður gerði ekkert alla önnina en lærði svo fyrir lokapróf og vonaði það besta. Ég var lengur en flestir að klára þetta en það tókst á endanum,“ segir hann.

Á þessum árum glæddist félagslífið hins vegar. „Þegar ég byrjaði að drekka varð ég félagslyndari og fór að mæta í partíin. Vinahópurinn stækkaði töluvert á þessum árum,“ segir hann.

Valdimar var og er hávaxinn og æfði körfubolta vel fram á framhaldsskólaárin. Sjálfur segist hann hafa verið sæmileg skytta en ekki hafa átt neinn séns í meistaraflokkinn, enda Keflavík með sterkustu körfuknattleiksliðum landsins.

„Ég vissi ekkert hvað ég vildi verða og var óttalega stefnulaus. Ég á heldur ekkert sérstaklega margar minningar frá þessum árum. Ætli ég hafi ekki verið hálfgerð gufa sem sveif einhvern veginn í gegnum lífið,“ segir hann og hlær. „Ætli ég hafi ekki verið að bíða eftir að neistinn fyndi mig?“

Nýtt band á ensku

Eftir að hafa hætt í ensku í Háskóla Íslands kláraði Valdimar tónsmíðarnar í Listaháskólanum. Neistinn var loksins kominn og birtist einkum í hljómsveitinni Valdimar sem hann stofnaði með félögum sínum frá Keflavík árið 2009. Ári seinna kom fyrsta platan, Undraland, út og þrjár hafa bæst við síðan.

„Við pössum mjög vel saman og hlutverkin eru mjög skýr innan bandsins. Það sem getur gert hljómsveitarstarf flókið eru stór egó en enginn okkar er þannig gerður. Við erum góðir vinir og óttalegir lúðar,“ segir Valdimar um hljómsveitarstarfið.

Hljómsveitin hefur komið fram erlendis, einkum á tónleikahátíðum í Mið-Evrópu, en Valdimar segir stefnuna aldrei hafa verið að „meika´ða“ erlendis í því bandi heldur fremur miða á heimamarkað.

Nýlega stofnaði hann hljómsveitina LÓN með Ásgeiri Aðalsteinssyni úr hljómsveitinni Valdimar og gítarleikaranum Ómari Guðjónssyni. Sú hljómsveit hefur þegar gefið út tvö lög á ensku, sem opni betur á þann möguleika að ná eyrum erlendis.

„Við ákváðum að prófa og sjá hvort þetta nær einhverju flugi,“ segir Valdimar. Sjálfum hugnist honum vel að spila erlendis. „Að spila erlendis er eins og að byrja upp á nýtt. Enginn kann textana eða þekkir lögin, flestir sem koma eru fólk sem kemur alveg kalt af götunni og vill heyra eitthvað alveg nýtt. Þess vegna kemur gamla spennan til baka frá þeim tíma þegar maður var að byrja í þessu.“

Aðspurður um hvað sé það besta við það að vera í hljómsveit segir Valdimar það vera lagasmíðarnar og upptökurnar. Að finna eitthvað nýtt og spennandi verða til sem hugsanlega geti hitt í mark. Að koma fram á tónleikum sé heldur ekkert slor. Eða einfaldlega að hanga og fíflast með hinum hljómsveitarmeðlimunum, sem séu einhverjir bestu vinir hans. Með hverju árinu verði þetta þó ávallt flóknara, því að aldurinn færist yfir og ábyrgðin líka.

„Það er ekkert auðvelt að samræma dagskrá hjá sex fullorðnum einstaklingum,“ segir Valdimar. „Eins og Singapore Sling sungu: Life is killing my rock and roll.“

Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Lykillinn að halda sér virkum

Þrátt fyrir að hafa fundið sig í tónlistinni, útskrifast úr Listaháskólanum og gefið út plötur með vinsælli rokkhljómsveit, voru enn þá vandamál sem hrjáðu hann. Ofþyngd sem hann sá fram á að stefndi í að verða mjög hættuleg og framtaksleysi sem birtist í hálfgerðri einangrun. Um þessi vandamál opnaði hann sig í mjög persónulegri færslu á samfélagsmiðlum árið 2015. Síðan þá hefur hann verið mjög meðvitaður um þessi vandamál og stefnt í áttina frá þeim.

„Ég var ekki beint óhamingjusamur, dapur eða sokkinn í þunglyndi. Heldur var ég orðinn svo þreyttur á þessu,“ segir Valdimar, aðspurður um hvernig honum leið á þessum tíma. „Mér fannst ég vera fastur og þetta væri ástand sem ég þyrfti að breyta.“

Á þessum tíma bjó Valdimar einn og fór sjaldnast út á meðal fólks. Hann var fastur í vondum venjum og þyngdist nokkuð hratt. „Mér fannst ég þurfa að gera eitthvað því annars yrði ég sennilega ekki mikið lengur hér. Þessi barátta er vitaskuld ekki búin og verður það sennilega aldrei. Mesta lykilatriðið er að halda sér virkum,“ segir hann. „Á þessum tíma gat ég verið heima hjá mér og hangið í tölvunni vikum saman, þangað til að eitthvað kom upp sem ég varð að gera.“

Lýsir hann þessu sem móti sem hann hafi þurft að brjóta til þess að komast út úr.

„Þetta deyfir mann. Það var ekki fyrr en ég var farinn að vinna í því að brjótast út úr þessu og hrista upp í lífi mínu, sem það komu upp tilfinningar sem höfðu legið í dvala,“ segir hann og nefnir til dæmis kvíða. „Þegar maður hefur ekki lengur þennan óheilbrigða ávana hefur maður heldur ekki þá huggun sem hann veitir.“

Sex árum síðar hefur ýmislegt gerst í lífi Valdimars og langflest af því til batnaðar. Valdimar jánkar því þegar hann er spurður hvort hann sé hamingjusamur í dag. „Það fylgir því ótrúlegur kraftur að eignast kærustu og barn. Það er heldur betur bensín á tankinn,“ segir hann. „Ég held mér virkum og jákvæðum og mér finnst ég vera kominn út úr þessum vítahring sem ég var í. Ég verð að vera á tánum því að ég veit aldrei hvenær ég gæti fallið aftur í hann. En ég hef ábyggilega aldrei verið hamingjusamari en undanfarið ár.“


„Þegar maður hefur ekki lengur þennan óheilbrigða ávana hefur maður heldur ekki þá huggun sem hann veitir.“


Nóg að gera

Valdimar segist sjá fram á það að starfa við tónlist fram á gamals aldur og sér ekki fram á að hætta í hljómsveitarstússi neitt á næstunni. Endrum og eins koma þó stundir þar sem hann veltir því fyrir sér að hætta og fara að gera eitthvað allt annað. Það yrði þó alltaf eitthvað tengt list og sköpun.

„Mér finnst ég heppinn að fá að starfa við það sem ég elska,“ segir hann, en jafnframt að hann eigi erfitt með að sjá hvernig ferillinn gæti átt eftir að þróast. „Kannski verð ég að spila á pöbbunum á kvöldin eða að ég mun eyða mestum tímanum með barnabörnunum og henda í eina og eina tónleika. Ég sé að minnsta kosti ekki fram á að slíta mig alveg frá tónlistinni.“

Hvað sem því líður er nóg að gera núna og í nánustu framtíð. Hljómsveitin Valdimar var að klára tónleikaferðalag um landið. Hljómsveitin LÓN er komin langleiðina með að klára upptökur á sinni fyrstu hljómplötu og þá mun Valdimar halda jólatónleika þann 16. desember.

Áður en faraldurinn skall á hafði hljómsveitin Valdimar skipulagt tíu ára útgáfuafmælistónleika. „Við stefnum á að halda þá í Eldborg í apríl, ef það kemur ekki enn eitt veiruafbrigðið, og þetta verða þá í raun og veru tólf ára afmælistónleikar,“ segir Valdimar kíminn. „Við byrjuðum að vinna nýtt efni á Stöðvarfirði fyrir skemmstu. Ætli fimmta platan fari ekki að líta dagsins ljós.“ ■

Athugasemdir