Leik­stjórinn, hand­rits­höfundurinn og leik­konan Nanna Kristín Magnús­dóttir býr í Vestur­bænum í Reykja­vík með sam­býlis­manni sínum. Þau eiga saman þriggja ára son og fimm börn frá fyrri sam­böndum.
Þið eruð sum­sé bara dæmi­gerð ís­lensk nú­tíma­fjöl­skylda?

„Jahá!“ segir Nanna Kristín. „Ég held ein­mitt að við séum þrátt fyrir alls konar flækjur frekar dæmi­gerð. Stundum þegar ég er spurð út í fjöl­skylduna spyr ég hrein­lega: Viltu löngu út­gáfuna eða þá stuttu? Ég er sjálf skilnaðar­barn. Skilnaður er fyrir mér ekkert ó­venju­legt fyrir­bæri. For­eldrar mínir voru aldrei gift og voru í stuttu sam­bandi eftir að ég fæddist. Ég eignaðist svo stjúp­föður en þau mamma skildu. Ég á engin al­syst­kini, bara hálf­syst­kini. Þrjú mömmu megin og enn fleiri pabba megin. Og þar bætast við enn meiri flækjur,“ segir hún.

Og þetta er stutta út­gáfan, ekki satt? „Jú, svo sannar­lega!“

Við eigum kannski öll mörg líf? Það er ekki lengur bara ein sam­felld saga?

„Já, og þó að fólk skilji, eða geri stórar breytingar á lífi sínu, þá þýðir það ekki að þú sért ekki heil­steyptur karakter. Kannski er það ein­mitt öfugt, miklar og erfiðar breytingar geta orðið til góðs,“ segir Nanna Kristín.

Engin glans­mynd

Nanna Kristín fram­leiðir, skrifar, leik­stýrir og leikur aðal­hlut­verkið í nýjum sjón­varps­þáttum sem verða sýndir á RÚV í byrjun októ­ber, Pabba­helgum. Þættirnir fjalla um skilnað með gaman­sömu í­vafi þó.

„Ekki í sketsa- eða brandar­a­formi heldur eru að­stæðurnar pín­legar en per­sónu­dramað er sterkt,“ út­skýrir hún.

Blaða­maður hefur fengið að horfa á fyrsta þáttinn og getur ljóstrað upp fyrir les­endum án þess að skemma nokkuð fyrir þeim að þá strax verður ljóst að efnis­tök Nönnu Kristínar eru mjög hressandi til­breyting og langt í frá hefð­bundin. Fyrstu senur þáttarins inni­halda nekt og kyn­líf í hár­beittum og nánast ó­þyrmi­lega hvers­dags­legum búningi. Hér er engin glans­mynd höfð í há­vegum á skjánum.

Hvernig kviknaði hug­myndin að þessum þáttum?

„Ég flutti til Vancou­ver til að læra hand­ritas­krif með á­herslu á sjón­varps­þátta­gerð. Ég fór ein­beitt í námið og setti mér mark­mið, ég nýtti hvert verk­efni vel með það í huga að fram­leiða það. Á þessum tíma sem ég var við nám voru tvær mjög ó­líkar sjón­varps­þátta­raðir mjög vin­sælar, lög­fræði­dramað The Good Wife sem fjallar um konu sem stendur við hlið eigin­manns síns eftir að hann er staðinn að fram­hjá­haldi. Og svo þátta­röðin Girls sem Lena Dun­ham skrifaði sem fjallar um ungar konur en á annan hátt en við erum vön,“ segir Nanna Kristín og á við það að þættirnir þóttu ein­mitt lausir við að fylgja stöðlum og elta glans­myndir.

„Mig langaði til þess að skrifa hlut­verk kven­hetju sem er móðir, dóttir, stundar vinnu, er eigin­kona, elsk­hugi, vin­kona.“

„Kennarinn minn skildi ekkert hvað þessi unga kona, Lena, var að vilja upp á dekk. En ég varð stór­hrifin af frá­sagnar­að­ferð hennar. En ég tengdi sterkt við þessar tvær ó­líku þátta­raðir af ýmsum á­stæðum og þær urðu á endanum á­kveðinn inn­blástur þegar ég skrifaði Pabba­helgar. Út­koman er svo ekkert lík þessum seríum enda ekki mark­miðið. Mig langaði fyrst og fremst til að skrifa kven­sögu­hetju sem væri sterk manneskja en án þess að vera karl­læg eða ein­hvern veginn skrýtin og á skjön við sam­fé­lagið.“

Hetjur mega vera brot­hættar

Já, það virðist vera á­kveðið þema, að sterkar kven­sögu­hetjur eru oft karl­lægar, eða með stór­fellda bresti.

„Já, það er á­berandi. Þær eru oft svo „sterkar“ að þær verða karl­lægar og hafa ekki burði til að sýna til­finningar. Eiga ekki fjöl­skyldur. Það er eins og það sé til­hneiging í þá átt að það þurfi að út­skýra vel­gengni þeirra. Fyrir mér þýðir „sterk“ per­sóna ekki sú sem djöflast á­fram og kemst hratt á toppinn með því að brenna allar brýr að baki sér.

Hetjur mega vera brot­hættar. Mig langaði til þess að skrifa hlut­verk kven­hetju sem er móðir, dóttir, stundar vinnu, er eigin­kona, elsk­hugi, vin­kona. Er í öllum þessum mis­munandi hlut­verkum en er samt að takast á við erfiða en einnig hvers­dags­lega hluti. Í sjón­varpi hefur þú meiri tíma og frelsi til þess að gefa sögu­hetjum dýpt, sýna margar hliðar. Það var það sem kveikti í mér. Karen, aðal­per­sóna Pabba­helga, er marg­laga ekki að­eins til­finninga­lega innra með sér heldur líka út á við. Hún sýnir til­finningar bæði of mikið og lítið. Við setjum öll upp alls konar and­lit eftir því sem hentar að­stæðum best.“

Mig langaði til þess að skrifa hlut­verk kven­hetju sem er móðir, dóttir, stundar vinnu, er eigin­kona, elsk­hugi, vin­kona. Er í öllum þessum mis­munandi hlut­verkum en er samt að takast á við erfiða en einnig hvers­dags­lega hluti.

Og sögu­sviðið er Vestur­bærinn, þar sem þú býrð.

„Já, ég hef mikinn húmor fyrir Vestur­bæjar­snobbinu. Er sjálf upp­alin þar og mikill KR-ingur. Við Vestur­bæingar verðum ofsa­lega sárir ef ein­hver segir eitt­hvað sem hallar á lífið þar. Til dæmis að það sé alltaf rok í Vestur­bænum, sem er bara stað­reynd!“ segir Nanna og hlær. „Það þykir eftir­sóknar­vert að búa þar. Tákn um vel­gengni og gott líf. Að búa ná­lægt Mela­búðinni, Kaffi Vest og Vestur­bæjar­lauginni. En svo er þetta bara hug­mynd um gott líf. Því það eru fínustu sund­laugar í öllum hverfum! Og meira að segja Vestur­bæjarís!“

En svo skildir þú sjálf, er það ekki?

„Þegar ég byrjaði að skrifa Pabba­helgar voru þeir gaman­þættir. En á meðan ég var að skrifa fyrir rúm­lega fimm árum síðan þá gekk ég sjálf í gegnum skilnað. Og auð­vitað lagði ég verk­efnið til hliðar á meðan. Ég hafði ekki löngun eða nokkra burði til þess að skrifa kómík um skilnað. Það sem ég þurfti að ein­beita mér að voru börnin mín og skilnaðurinn sjálfur. Að öllum þeim til­finninga­legu og praktísku málum sem honum fylgja.

Þegar ég tók hand­ritið upp aftur hafði ég að­eins aðra sýn, ég hafði hlaupið yfir allt dramað og því langaði mig að skrifa skilnaðar­ferli sögu­per­sónanna inn í fram­vinduna. Minn skilnaður og per­sónu­lega reynsla fléttaðist ekki inn í skrifin, heldur nýtti ég þá inn­sýn sem ég fékk við að ganga í gegnum þetta sjálf. Og ég fékk líka aðra hand­rits­höfunda með mér í að skrifa til að víkka út söguna og dýpka.

Pabbahelgar hefjast á RUV þann 6.október!

Karen, hjónabandsráðgjafi og þriggja barna móðir, stendur frammi fyrir erfiðum ákvörðunum um hvert hún vill stefna með líf sitt þegar hún kemst að því að eiginmaður hennar hefur verið henni ótrúr. Það versta sem hún getur hugsað sér eru svokallaðar pabbahelgar.

Posted by Happily Never After / Pabbahelgar on Friday, September 13, 2019

Þau Huldar Breið­fjörð og Sól­veigu Jóns­dóttur rit­höfunda. Þá fór sagan heldur betur á flug þegar ég átti díalóg við aðra um efnið. Það er mitt upp­á­halds tíma­bil, að brein­storma saman og finna alla mögu­lega fleti. Úr varð að fyrsta sería fjallar ekki um frá­skilda konu sem fer á Tinder heldur bar­áttu hennar um að vilja alls ekki vera sú kona. Karen vill halda í kjarna­fjöl­skylduna sína hvað sem það kostar. Þegar við erum undir á­lagi eða stórar breytingar eiga sér stað í lífi okkar verður heimurinn þyngri. Þá er oft erfitt að meta hvað er raun­veru­lega vanda­mál. Minnstu mál geta orðið að stór­málum. Eins og bara hver eigi að sækja í leik­skólann,“ nefnir Nanna Kristín sem dæmi.

Á erfitt með að treysta

Nanna Kristín segist eiga tölu­vert erfitt með að deila opin­ber­lega per­sónu­legri reynslu sinni. Hún sé í grunninn feimin og inn­hverf. „Ég forðast það. En ég geri það þegar ég veit að það skiptir máli. Fyrir mig og aðra. Ég sum­sé get það alveg,“ segir hún og brosir. „En mér finnst það erfitt og ég verð ó­skap­lega þreytt á eftir. Góður kennari í Leik­listar­skólanum sagði eitt sinn við mig að ég gæfi allt of mikla orku og sköpun frá mér til annarra fyrir þau að bruðla með. Ég ætti að vernda sjálfið mitt með því að setja á mig í­myndaðan gull­hjálm. Á þeim tíma skildi ég ekkert hvað maðurinn var að meina en það koma að því ára­tug seinna að ég kveikti. Ég viður­kenni samt að ég er ekki nógu dug­leg að setja upp gull­hjálminn.

Já, lengi vel hélt ég að ég væri að hleypa út hinni einu sönnu villtu Nönnu. En villta Nanna undir á­hrifum er ekki ég og það þurfti bara al­deilis ekkert að hleypa henni út.

Ég er intró­vert og frekar feimin manneskja. Ég er haldin fé­lagskvíða og það er nokkuð sem ég er að takast á við mjög mark­visst í með­ferð hjá sál­fræðingi. En það þýðir hins vegar ekki að ég geti ekki unnið vinnuna mína. Alls ekki, ég þrífst vel í vinnu. Þar er ég á heima­velli, mér finnst gott að setja mér mark­mið, vinna vel og klára verk­efni. En það eru þessi per­sónu­legu tengsl sem vefjast oft fyrir mér. Ég á erfitt með að treysta. Það er meðal annars vegna þessara eigin­leika minna sem ég drekk ekki.“

Af því það kveikir kvíða?

„Já, lengi vel hélt ég að ég væri að hleypa út hinni einu sönnu villtu Nönnu. En villta Nanna undir á­hrifum er ekki ég og það þurfti bara al­deilis ekkert að hleypa henni út. Ég er nógu flókin fyrir.
Ef ég væri enn að næra kvíðann með því að drekka á­fengi þá sætum við tvær ekki hér í dag að ræða um sjón­varps­þátta­röð sem ég hefði fram­leitt. Ég hefði ekki komið því í verk af því að ég hafði ekki næga trú á sjálfri mér. Áður en ég skoraði kvíðann og drykkjuna á hólm þorði ég ekki að hafa rödd. Ég þorði ekki að segja hug minn eða fylgja því eftir sem mér fannst rétt. Ó­öryggið rændi mig röddinni. Ég hafði reyndar enga rödd bók­staf­lega!“ rifjar Nanna Kristín upp. „Ef ég reyndi að tjá mig um það sem mér lá á hjarta fékk ég kökk í hálsinn og röddin fór að titra. Þá fannst mér nú betra að þegja.“

„Ég velti því mikið fyrir mér af hverju ég gæti ekki verið eins og allir hinir. Að fá sér eitt og eitt hvít­víns­glas án þess að vera ó­mögu­leg daginn eftir. Og af hverju fylgdi öll þessi van­líðan og kvíði?“
Fréttablaðið/Ernir

Á­kveðið sorgar­ferli að hætta að drekka

Var þetta erfitt ferli? Að hætta að drekka?

„Já og nei. Fyrir mig fylgdi því á­kveðið sorgar­ferli. Ég velti því mikið fyrir mér af hverju ég gæti ekki verið eins og allir hinir. Að fá sér eitt og eitt hvít­víns­glas án þess að vera ó­mögu­leg daginn eftir. Og af hverju fylgdi öll þessi van­líðan og kvíði? Þó að ég fengi mér bara einn bjór og færi snemma í háttinn þá vaknaði ég samt í van­líðan og ótta.

En það var ekkert eitt at­vik sem fyllti mælinn. Ég tók bara á­kvörðun einn daginn og hringdi í góða vin­konu sem ég vissi að ég gæti treyst á og hún kynnti mig fyrir þeim leiðum sem eru í boði. Það var samt erfitt. Fundir hjá 12 spora sam­tökum og það að þiggja hjálp frá öðrum var á­skorun fyrir mig.

Mér fannst allir dæma mig. En sú til­finning varði ekki lengi, maður lærir fljótt með því að hlusta á aðra. Þótt við séum ólík þá eigum við flest svo margt sam­eigin­legt. Við eigum það nefni­lega öll sam­eigin­legt að vilja fyrst og fremst eiga gott líf. Ég var áður and­snúin því að fara í gegnum 12 spora kerfi því ég var svo hrædd um að verða heila­þvegin,“ segir Nanna og skellir upp úr. „Já, já, for­dómarnir leynast víða.

En reyndar trúi ég á Guð. Hef alltaf haldið í mína barna­trú. Maðurinn minn spyr mig stundum í gríni hvort ég sé örugg­lega í réttum bransa. Ég drekk ekki, ég er til hægri í pólitík og ég trúi á guð! Og svo er ég for­fallinn Man. Utd stuðnings­maður!“

Fyrstu senur þáttarins inni­halda nekt og kyn­líf í hár­beittum og nánast ó­þyrmi­lega hvers­dags­legum búningi. Hér er engin glans­mynd höfð í há­vegum á skjánum.

Ég las grein um daginn í New Yorker, fyrir­sögnin var Girl, you are a Midd­le aged Woman Now. Í greininni var á spaug­saman hátt búið að færa heiti á ýmsum kvik­myndum og bókum til sanns vegar. Þannig séð. Bókin Girl on a Train varð til dæmis; Midd­le aged Woman on a Train og kvik­myndin Gone Girl: Gone Midd­le Aged Woman. Þetta var eigin­lega stór­fyndið. Finnst þér stundum að mið­aldra konur fái ekki alveg sinn sess í þessum bransa?

„Já, já, en ekki bara í þessum bransa. Þetta er ó­trú­lega skemmti­leg pæling. Mið­aldra kona er kona sem hefur misst eitt­hvað, misst stelpuna í sér og æskuna. Það er frekar ó­sann­gjarnt því að á meðan fá mið­aldra karlar hinn svo­kallaða gráa fiðring. Það er til spennandi nafn yfir það fyrir þá. Stereó­týpu-út­gáfan eru þeir sem við­halda æskunni með því að fá sér yngri konu eða sport­bíl eða eitt­hvað strá­ka­legt.

Og það þykir bara krútt­legt og er sam­fé­lags­lega viður­kennt. En mið­aldra kona sem flippar er bara búin að missa vitið! Hún þykir sorg­leg og ör­væntingar­full. Annars skil ég ekki þessa á­ráttu með að vilja ekki eldast. Aldur bætir bara við gleði og þroska. Ég verð samt alltaf sjö ára hrædda Nanna þegar ég sé köngu­ló eða dansa sem 17 ára þegar ég hlusta á Ný­dönsk. Stelpan í mér er ekkert horfin.“

Þannig að aldurinn er bara af­stæður? Og við ættum ekki að vera að spá of mikið í þetta?

„Ég er lítið fyrir að flokka hluti og fólk. En það er kyn­slóða­bil og ég verð að segja að það hvernig ungar konur nota sína rödd finnst mér alveg magnað. Og þær kenna okkur sem erum eldri svo margt sem er ó­metan­legt og mjög frelsandi. En breytingar og breytt við­horf taka tíma.

Ég verð að viður­kenna að þegar Free The Nipple byltingin átti ser stað þá var ég bara mjög efins. Ég skildi þetta ekki, það voru ber­brjósta stúlkur á for­síðum blaðanna og ég hugsaði, æi, þetta verður erfitt fyrir þær þegar þær eldast.

Ég verð að viður­kenna að þegar Free The Nipple byltingin átti ser stað þá var ég bara mjög efins. Ég skildi þetta ekki, það voru ber­brjósta stúlkur á for­síðum blaðanna og ég hugsaði, æi, þetta verður erfitt fyrir þær þegar þær eldast. Ég fékk móður­lega verndar­til­finningu. Enginn samt að biðja um hjálp eða vernd.

En ég átti sem betur fer eftir að skipta um skoðun og er þakk­lát öllum þeirra byltingum sem ég reyni að með­taka, skilja og tekst vonandi að miðla til dóttur minnar. Það tók mig tíma, kannski af því að ég er korter í mið­aldra og kannski af því að ég er mamma eða kannski varð ég hrædd því villta Nanna kemur upp í hugann. Þessi sem var að­eins að ruglast í lífinu.

En ég er svo þakk­lát fyrir yngri kyn­slóðir og ég er ekki viss um að ungar konur viti hvað það er okkur mikil­vægt að þær hafi sterka rödd. Þær eru mínar fyrir­myndir.“