„Það er búinn að ganga allur fjandinn á,“ segir Helgi Péturs­son, betur þekktur sem Helgi Pé. Helgi hefur marga fjöruna sopið og segir frá mögnuðu lífs­hlaupi sínu í við­tali við Sig­mund Erni Rúnars­son í þættinum Manna­mál á Hring­braut. Þátturinn verður sýndur kl. 19:00 í kvöld, fimmtudag, og endursýndur kl. 21:00.

Helgi er í dag for­maður Lands­sam­bands eldri borgara en þó er hann öllu þekktari sem tón­listar­maður og einn liðs­manna hljóm­sveitarinnar Ríó tríó. Ólafur Þórðar­son var einn fé­laga Helga í Ríó tríó og æsku­vinur. Ólafur lést árið 2011 eftir hrylli­lega árás af hendi sonar síns.

Missti stóran hluta af lífi sínu

Helgi segir að frá­fall Ólafs hafi haft djúp­stæð á­hrif á líf sitt á marga vegu. Tón­listin, sem eitt sinn hafi verið hans ær og kýr, hafi horfið úr lífi hans.

„Músíkin fór. Hún hefur verið mjög stór partur af mér. Ég get ekki meir á því sviði og vil ekki blanda því ein­hvern veginn eða sjóða það upp í ein­hverju öðru því þetta var það sem við áttum sam­eigin­legt og maður getur ekki skáldað það upp eða betr­um­bætt það,“ segir Helgi.

Hann yljar sér við ljúfar minningar af tón­leikum Ríó tríó. Hann og Ólafur áttu sér­stakt sam­band. „Það var þetta augna­blik þegar maður var að byrja telja í þá rétt teygði ég mig fram fyrir bassann og sá í augun á honum þarna hinu megin á sviðinu. Við kölluðumst alltaf á. Og þetta endur­tekur þú ekki með neinum. Það er bara svo­leiðis.“

Voru búnir að skipu­leggja tón­leika­ferð

Helgi segir að á­fallið renni honum seint úr minnum. „Maður á alltaf von á bíl­slysum eða veikindum eða ein­hverjum slíkum hlutum. En svona kjafts­högg er eitt­hvað sem glymur í hausnum á manni sem eftir er. Þetta var fyrir mig og fyrir okkur öll alveg gríðar­legt á­fall og harmur. Við vorum náttúru­lega búnir að þekkjast síðan við vorum 9 ára og áttum þetta sam­eigin­lega „móment“ á milli okkar og vorum á fleygi­ferð að spila. Vorum búnir að plana tón­leika­ferð. Maður trúði þessu ekki til að byrja með en síðan náttúru­lega tók við eftir þessi lega hans á Grens­ás,“ segir Helgi.

Í kjöl­far hinnar hrylli­legu á­rásar lá Ólafur inni á Grens­ás, endur­hæfingar­deild Land­spítala, í rúmt ár þangað til hann lést. Helgi segist hafa heim­sótt hann á nær degi hverjum.

„Mér fannst ég… ég gat ekki gert neitt annað en að koma til hans á hverjum degi, svo til, og gerði það. Til að byrja með hélt ég lengi vel að eitt­hvað myndi gerast og okkur var upp­á­lagt að gera að tala ekki um hann heldur við hann þar sem hann lá. Ég fór með hann út í hjóla­stól í labbi­túra og fannst hann stundum vera fylgjast með mér,“ segir Helgi.

„Auð­vitað héldum við í vonina alveg hreint. Svo auð­vitað smá rann upp fyrir manni að þessu myndi bara ljúka á einn veg,“ hélt hann á­fram.

„Síðan kemur Óli“


Varðandi upp­haf tón­listar­ferils síns segir Helgi að hann hafi sönglað og sungið frá því hann man eftir sér. Eftir að Ólafur kom í líf hans, í kringum níu ára aldur, hafi hins vegar allt breyst. „Síðan kemur Óli. Það var hús uppi á „túndru“ í gömlu húsi og þangað flutti Óli. Og þessi ljós­hærði strákur, hann átti gítar. Það var stór­merki­legt. Við erum níu eða tíu ára gamlir þarna og byrjum strax að rótast saman og syngja,“ segir Helgi.