Elín og Ási, eins og hann er alltaf kallaður, eru svo sannarlega samstillt hjón en saman reka þau bæði veitingastaðinn Gráa Köttinn á Hverfisgötu og bókaútgáfuna Drápu. Það hafði lengi verið á stefnuskrá þeirra að breyta til og varð Spánn fyrir valinu eftir að nokkrir valkostir höfðu verið skoðaðir.

„Við bjuggum í Bandaríkjunum frá 1993 til 1995 og það hefur alltaf verið á stefnuskránni að gera þetta aftur, að búa annars staðar en á Íslandi,“ útskýrir Elín. „Við eigum fjögur börn, sem eru öll uppkomin og flutt að heiman. Og það að vera bara tvö ein eftir í kotinu er líklega prófsteinn á hvert hjónaband. Okkar svar var að gera eitthvað fyrir okkur, eitthvað skemmtilegt og uppbyggjandi. Læra nýtt tungumál, fara á nýjan stað, upplifa eitthvað nýtt. Sem betur fer erum við búin að komast að því að okkur finnst hvort annað bara nokkuð skemmtilegt,“ segir Ási og hlær.

Beina flugið skipti svo engu


Þegar kom að því að velja landið voru skilyrðin nokkur: Þau vildu hlýrra land og helst vera nálægt borg þaðan sem væri beint flug til Íslands til að auðvelda heimsóknir. Spánn varð fyrir valinu og þau vildu vera nálægt Alicante.
„Við vildum líka vera örlítið fyrir utan ferðamannastaðina, en engu að síður nálægt ströndinni. Reyndar hefur þetta með beina flugið svo ekki skipt neinu, enda allt beint flug legið niðri frá því við komum út, en hvað vissum við?“ segir Ási.

Skilyrðin sem hjónin settu þegar kom að því að velja land var að það væri hlýrra en hér og vildu þau jafnframt vera nálægt flugvelli þaðan sem beint flug væri til Íslands. Mynd/Aðsend

Undirbúningur flutninga tók rúmlega hálft ár og segja þau hann hafa verið fremur einfaldan. Aðallega fólst hann í að koma rekstri þeirra hér heima að hluta til í annarra hendur og sjá til þess að þau gætu sinnt vinnu af fullum krafti erlendis frá. Í janúar flugu þau til Alicante til að finna út hvar þau vildu vera, í nokkurs konar forskoðunarferð.

„Við tókum bílaleigubíl og keyrðum upp til Valencia. Þar vorum við í tvær nætur og skoðuðum okkur um og litum á íbúðir. Valencia er mjög skemmtileg borg með einn stærsta almenningsgarð innan borgar í Evrópu og okkur leist mjög vel á okkur þar.“


Stoppuðu í hverjum bæ


Þau keyrðu svo niður með ströndinni með stoppi í hverjum bæ. „Næstu nætur gistum við í Dénia, Cartagena og Alicante. Niðurstaðan var sú að þrátt fyrir að Valencia væri geggjuð þá líkaði okkur svo óskaplega vel við Dénia. Það var eitthvað við bæinn sem heillaði okkur. Kannski var það kastalinn, ljóðakvöldið sem við lentum óvænt á eða mannlífið á föstudagskvöldi þar sem heilu stórfjölskyldurnar voru á rölti í miðbænum,“ segir Elín

Eftir ferðina fóru þau Elín og Ási á fullt að ganga frá lausum endum fyrir brottförina og vörðu öllum kvöldum í að skoða íbúðir og hús til leigu.

„Í lok febrúar keyrðum við svo af stað með kajakana á toppnum og hundinn í aftursætinu. Fyrsti áfangastaður var Seyðisfjörður. Til þess að komast í gegnum tvær gular viðvaranir á leiðinni austur gistum við á Djúpavogi á leiðinni. En þegar við komum til Reyðarfjarðar var Fagridalur lokaður og við komumst ekki lengra,“ rifjar Ási upp en þegar þarna var komið voru aðeins fjórar klukkustundir í brottför Norrænu.

Hétu á æðri máttarvöld

„Það var andað ofan í kviðinn en stemningin í bílnum var rafmögnuð. Við hétum á æðri máttarvöld, sem svínvirkaði, því eftir tveggja tíma bið kom tilkynning um að moksturshefilsvörubíllinn myndi skella sér yfir heiðina og þeir sem vildu máttu fylgja. Við skelltum okkur í röð 16 bíla sem allir komust yfir til Egilsstaða. En þá var Fjarðarheiðin lokuð og aðeins klukkutími í að Norræna myndi ýta úr vör.

Í lok febrúar keyrðu hjónin af stað með kajakana á toppnum og hundinn í aftursætinu. Mynd/Aðsend

En máttarvöldin hlustuðu aftur og við rétt náðum bátnum – eftir að hafa hangið aftan í gámaflutningabíl, með gámi merktum Smyril Line, yfir heiðina.“

Hjónin keyrðu um borð með hundinn Gutta og töldu sig hafa sloppið með skrekkinn – en ekki tók betra við um borð.

„Hafi veðrið sem við lentum í á landi verið slæmt, þá hefði veðrið á sjó flokkast sem tvöföld rauð viðvörun. Fyrstu nóttina hentumst við ekki bara úr rúminu og fram á gólf heldur alla leið fram á gang,“ lýsir Ási með tilþrifum. „Biblían sem er í hverri káetu flaug með, beint í hausinn á okkur,“ segir hann og bætir við að mögulega hafi það verið viðvörun vegna þess sem koma skildi.

„Biblían sem er í hverri káetu flaug með, beint í hausinn á okkur.“

Lygn sjór tók þó við og þau komust heilu og höldnu til Danmerkur. „Þaðan keyrðum við á nokkrum dögum niður til Spánar – og tilfinningin var sú að við værum með veiruna á hælunum.“

Útgöngubann á flutningadegi


Þau höfðu pantað tíu daga gistingu í Dénia til að finna húsnæði fyrir næsta árið. Leitin gekk ekki vel í fyrstu en að lokum fundu þau nýuppgert 18. aldar hús á kastalahæðinni sem þau voru alsæl með.


„Daginn sem við skrifuðum undir eins árs leigusamninginn og fengum lyklana afhenta lokaði Spánn. Allsherjar útgöngubann var sett á,“ segir Elín.

Ási er mikill veiðimaður og hefur tekist að veiða á flugu á Spáni. Mynd/Aðsend

Íbúðin var án húsgagna og allar húsgagnaverslanir, rétt eins og allar aðrar verslanir nema matvörubúðir, voru lokaðar.


„Fasteignasalinn fékk þó vini sína til að opna litla húsgagnaverslun í þeirra eigu og okkur var hleypt inn bakdyramegin. Þannig að við vorum þó komin með rúm. Í Carr­efour fundum við svo eldhúsáhöld, sjónvarp og tvo sólstóla, sem voru okkar helsta stofustáss næstu sex vikurnar. Við pöntuðum húsgögn á netinu en afhending dróst, enda allt lokað meira og minna. En allt fór vel að lokum og við náðum að mublera húsið upp í lok apríl.“

„Ég var farinn að hata sólstólana,“ skýtur Ási inn í.

„Í Carr­efour fundum við svo eldhúsáhöld, sjónvarp og tvo sólstóla, sem voru okkar helsta stofustáss næstu sex vikurnar."

Allsherjar útgöngubann var skollið á og Elín og Ási í nýju landi, með rúm og tvo sólstóla.

„Þetta þýddi að enginn mátti fara út fyrir hússins dyr, nema þeir sem enn máttu sækja vinnu. Þó var undantekningin sú að hundaeigendur máttu viðra hundinn í nálægð við heimilið og fólk mátti fara út í búð,“ útskýrir Ási.

Aðeins einn mátti sinna hundagöngum og verslunarferðum í einu svo þau voru föst inni utan þess að mega fara annað í einu út í búð og að viðra hundinn.


Hundurinn bjargaði sálinni


„Og sem betur fer höfðum við hundinn! Við vitum hreinlega ekki hvort sálartetrið hefði lifað það af að fá aldrei að fara út. Hundurinn var alveg steinhissa á öllum þessum göngutúrum,“ segir Elín og hlær.

„Lögreglan fylgdist stíft með og nappaði okkur hjón nokkrum sinnum þar sem við vorum á gangi með hundinn – þrátt fyrir að við hefðum smá bil á milli okkar á göngunni og þættumst ekki þekkja hvort annað.“

Hjónin eru sammála um að göngutúrarnir með Gutta hafi bjargað sálatetrinu í útgöngubanninu enda máttu hundeigendur viðra hunda sína í nálægð við heimilið. Mynd/Aðsend

Innilokunin var þó ekki alslæm og gafst þeim hjónum góður tími til að sinna starfi sínu, lesa hugsanlegar bækur og undirbúa útgáfu sumarsins.

„Þá var Netflix hámað í sig og Spánarmeistaramót í rommí fór fram á svölunum,“ lýsir Ási og er greinilega þakklátur fyrir svalirnar. „Gallinn var sá að okkur tókst, eins og svo mörgum öðrum, að borða á okkur litlar COVID-bumbur og því varð að taka á því. Vinkona okkar Leslie Sansone, sem við kynntumst með aðstoð Youtube, lét okkur labba og hlaupa á staðnum og við rifjuðum handstöðuna úr skólaleikfiminni upp.“

„Gallinn var sá að okkur tókst, eins og svo mörgum öðrum, að borða á okkur litlar COVID-bumbur og því varð að taka á því."

En öll él birtir upp um síðir og að lokum var fólki leyft að fara út og lífið fór í eðlilegt horf í nokkrum skrefum í júní. „Það var kannski þá fyrst sem okkur fannst við loksins komin til Spánar. Og við höfum haldið áfram að hreyfa okkur, bæði skokka, hjóla og ganga mikið. Þannig að COVID-bumbur eru löngu horfnar á braut,“ bætir hann við.

Meiri tíma fyrir útgáfuna


Stór hluti starfa þeirra hjóna fer fram í tölvunni og því auðvelt að vinna hana annars staðar frá.


„Í bókaútgáfunni er dreifingin það eina sem er ekki hægt að sinna í fjarvinnu en við sömdum um hana við annan bókaútgefanda sem hefur sinnt henni mjög vel fyrir okkur,“ útskýrir Elín.

Hjónin eiga og reka bókaútgáfuna Drápu og segjast jafnvel gefast meiri tími til að sinna útgáfunni frá Spáni en hér heima. Mynd/Aðsend

„Í raun má segja að okkur gefist meiri tími til að sinna útgáfunni en áður. Við höfum meiri tíma til að lesa hugsanlegar bækur, við höfum þýtt sjálf fjórar bækur á þessum tíma og árið 2020 munu koma út fleiri bækur hjá Drápu en nokkurn tíma áður.“

Eins og fyrr segir eru þau hjón jafnframt í veitingarekstri og viðurkenna að það sé ekki eins auðvelt að hella upp á kaffi í fjarvinnu eins og að prófarkarlesa bók.

„Við erum hins vegar svo heppin að hafa gott fólk með okkur og nú í haust kemur til dæmis ein dóttir okkar sterk þar inn. Við getum hins vegar sinnt öllum skrifstofuhluta rekstrarins héðan, eins og launamálum, bókhaldi, markaðsmálum og fleiru,“ útskýrir Elín.

Þau segjast taka vinnudaginn alvarlega, mæta í vinnu alla daga og fara í stuttar ferðir um helgar. „Hvort sem það er að hjóla í næsta þorp, keyra upp í fjöllin eða upp með ströndinni. Við höfum prófað að fara í tjaldferðalag og við náðum að kasta flugu fyrir fisk líka, og við ætlum að gera meira af því að ferðast innan Spánar. Þá höfum við aðeins verið að ganga á fjöll hérna úti og ætlum að gera meira af því nú þegar hitinn er að verða þægilegur. Við tókum líka kajakana með okkur og höfum stundum siglt á Miðjarðarhafinu á þeim og reynt að veiða eitthvað. En eitt það besta við það að vera hér er að standa upp eftir langa törn í tölvunni og rölta niður á strönd. Liggja þar kannski í klukkutíma, fara í sjóinn og slaka aðeins á,“ segir Ási.

Finnst við vera í afslöppun


Aðspurð um helstu ástæðu þess að leggja land undir fót eru þau hjón sammála um að það hafi verið til að stíga aðeins af hamstrahjólinu; að stíga út úr daglega stressinu.

„Okkur finnst það hafi tekist. Ási fór heim í sumar í fjórar vikur til að funda með höfundum, teiknurum og umbrotsfólki – og til að hitta veikan föður sinn – og hann var ekki lengi að detta inn í hraðann og stressið,“ útskýrir Elín.

„Ási fór heim í sumar í fjórar vikur til að funda með höfundum, teiknurum og umbrotsfólki – og til að hitta veikan föður sinn – og hann var ekki lengi að detta inn í hraðann og stressið,“

„Okkur finnst við vera í hálfgerðri afslöppun hérna, þrátt fyrir að vinna mikið. Á meðan Ási fór heim skrapp ég í smá göngu. Ég flaug til Porto og gekk Jakobsstíginn norður til Santiagio de Campostella. Ég gekk ein þessa 260 km leið á 11 dögum og það var mögnuð upplifun að vera ein á ferð á þessum magnaða svæði.“


Vídeósamtölin slá á söknuðinn


Aðspurð um hvers þau sakna helst frá Íslandi stendur ekki á svari; fjölskyldu og vina. „Sérstaklega er leiðinlegt að geta ekki hitt afa- og ömmustrákana okkar tvo. Vídeósímtölin slá auðvitað aðeins á það og við fengum þrátt fyrir allt þann eldri til okkar í þrjár vikur í sumar. Hann rétt slapp inn og út á milli ferðatakmarkana,“ útskýrir Ási. „Svo varð pabbi mjög veikur síðla sumars og þá var erfitt að vera ekki á landinu. Þannig að ég fór heim í nokkrar vikur og svo fórum við bæði heim þegar dró að leiðarlokum hjá honum.“

Þau eru aftur á móti á einu máli um að þau sakni ekki stressins hér heima. „Við erum í raun farin að skoða það að þegar við komum heim aftur að flytja út fyrir borgina! En sjáum til með það.“


Gríðarleg matarmenning


Bærinn Dénia varð fyrir valinu þar sem hann uppfyllti allar þær kröfur sem þau hjón gerðu. „Bærinn er við ströndina, hann er mátulega stór til þess að hafa alla þjónustu sem þarf og mátulega lítill svo að það er hægt að fara allar sínar ferðir fótgangandi. Ekki skemmir fyrir að hér er gríðarlega mikil matarmenning og bærinn státar af því að vera á lista Unesco yfir matarborgir (City of Gastronomy), en á þeim lista eru aðeins 36 borgir um allan heim. Það er engin furða því matsölustaðir eru óvíða jafn margir á hvern íbúa, héraðið í kring ein matarkista og matarmarkaðurinn í miðbænum engum líkur,“ segir Ási og Elín bætir við:

„Bærinn er líka aðeins út úr, ekki alveg við hraðbrautina og í klukkutíma fjarlægð frá næsta flugvelli – og fyrir vikið er minna um ferðamenn en í næstu bæjum, eins og til dæmis á Benidorm og Calpe. Þannig að okkur finnst sem við höfum fundið hinn fullkomna spánska bæ og okkur líður ægilega vel hérna.“


Auðveldara en virðist


Þegar þau eru spurð hvað hafi helst komið þeim á óvart hlæja þau og spyrja á móti: „Fyrir utan alheimsfaraldur sem hélt okkur innilokuðum?“

Þau segjast svo hafa talið sig þekkja Spán ágætlega en auðvitað sé ekki það sama að búa í landi og heimsækja það sem ferðamaður.

„Það kom okkur á óvart hversu auðvelt það er að setjast að hérna en á sama tíma er skriffinnskan meiri hér en heima. Það er til dæmis býsna flókið að sækja um NIE númer – sem er spánska kennitalan,“ útskýrir Ási. „Svo flókið reyndar að við enduðum á því að leita til lögfræðings með það. Það segir kannski ýmislegt að lögfræðingar skuli sérhæfa sig í umsóknum um lögheimili, kennitölu og fleira sem við kemur flutningum á milli landa. Spánverjar eru líka yndislegir; bæði jákvæðir og hjálplegir sem hefur komið ánægjulega á óvart.“

„Spánverjar eru líka yndislegir; bæði jákvæðir og hjálplegir sem hefur komið ánægjulega á óvart.“

Elín bætir við að það hafi jafnframt komið þeim á óvart að í Valencia-héraði sé valencian mikið notað, líkt og katalónska í Katalóníu.

„Öll skilti eru á spænsku og valensíönsku. Sama gildir um matseðla. Og svona er þetta víðast hvar á Spáni, hvert hérað á sitt tungumál, sem er í raun mjög líkt spænskunni en þó ekki eins, mjög skemmtilegt.“

Að lokum er ekki hægt annað en spyrja þau hjón hvað þau myndu ráðleggja fólki sem dreymir um að gera það sama, og það stendur ekki á svarinu:
„Að kýla á þetta. Þetta er auðveldara en það virðist!“