„Það má segja að ég sé nýfrelsaður til utanvegahlaupa. Ég byrjaði að hlaupa í október og hef bara eiginlega ekki hætt síðan,“ segir Magnús Hafliðason, forstjóri Domino’s Pizza á Íslandi, sem tók heldur betur til fótanna eftir að hann sigraðist á eitlakrabbameini og öðlaðist nýja sýn á lífið og sjálfan sig.

„Ég er algerlega helsjúkur af hlaupa­bakteríunni,“ heldur Magnús áfram og segir hlaupið vissulega ávanabindandi en hann fer út að hlaupa þrisvar til fjórum sinnum í viku og leggur eitthvað í kringum 100 kílómetra að baki á mánuði.

„Fyrir mér er bara einstakt að vera einhvers staðar úti í náttúrunni. Ég er minna fyrir götuhlaupin og finnst langbest að vera einhvers staðar úti í sveit, helst einn með sjálfum mér. Það er eitthvað alveg sérstakt við það. Mér finnst líka eitthvað svo fallegt við einfaldleikann í hlaupunum. Þú getur bara reimað á þig skóna og hlaupið út.“

Kröftugt hópefli

Magnús segir torfærur utanvegahlaupsins heilla og að hann láti sig síður en svo muna um að vaða ár, hoppa yfir steina, þúfur, stíga og allt þar á milli. „Ég reyndar bý svo vel uppi í Grafarholti og er bara með Hólmsheiðina í bakgarðinum. Rauðavatn og það allt saman, þannig að maður bindur bara á sig skóna og hleypur af stað.“

Þrátt fyrir að kunna best við sig á hlaupum utan vega ætlar Magnús að halda sig á malbikinu laugardaginn 21. ágúst og hlaupa í Reykjavíkurmaraþoni Íslandsbanka. „Ég er ekki alveg tilbúinn í heilt strax og ætla að taka hálft maraþon. Ég ræð alveg við það,“ segir Magnús sem ætlar að hlaupa fyrir Kraft, stuðningsfélag fyrir ungt fólk sem greinst hefur með krabbamein og aðstandendur.

Reynslunni ríkari veit Magnús hversu mikilvægt starf er unnið hjá Krafti og ætlar að hlaupa fyrir félagið í Reykjavíkurmaraþoni Íslandsbanka.
Fréttablaðið/Eyþór

„Við ætlum að reyna að ná saman 100 starfsmönnum hjá Domino’s til að hlaupa fyrir Kraft og reyna að setja markið hátt. Ég er að vonast til þess að okkur takist að búa til alvöru stemningu og alvöru pening fyrir Kraft. Það starfa um 600 manns hjá okkur þannig að ég held að það sé alveg mögulegt að ná hundrað og setja smá power í þetta.“

Óvænt áskorun

Magnús var búinn að vera slappur og veikur í nokkra mánuði áður en hann greindist með eitlakrabbameinið í desember 2016. „Þá var ég 35 ára og bjó í Noregi þar sem við vorum að standsetja Domino’s. Ég fór bara í þessa hefðbundnu meðferð með öllu sem því fylgir. Sex lyfjameðferðir og sex sinnum í geislameðferð.

Við áttum von á barni í janúar og vorum eiginlega bara ein þarna úti þannig að við þurftum svolítið að stóla á ættingjana og fá þá til að koma yfir jól og áramót og vera til taks. En það blessaðist nú allt saman,“ segir Magnús sem að vonum lætur sig málefni Krafts varða.

„Þetta stendur manni dálítið nærri vegna þess að maður veit alveg hversu mikil áskorum þetta getur verið og reynir kannski dálítið öðruvísi á yngra fólk,“ segir hann og bendir á að þegar ungt fólk greinist sé það oftar en ekki á vinnumarkaðnum, jafnvel að byggja upp feril, að eignast börn og svo framvegis.

Eitt markmið

„Þú átt að minnsta kosti aldrei von á þessu og í þessum aðstæðum kemur þetta manni einhvern veginn meira á óvart,“ segir Magnús sem telur áskorunina sem ungt fólk mætir við greiningu um margt sérstaka. „Bæði á meðan á meðferðinni stendur en ekki síður þegar maður klárar. Alla­vegana í mínu tilviki var mikil áskorun að koma til baka.

Þú ert bara með eitt markmið. Þú þarft að klára þetta og blessunarlega gengur það nú yfirleitt upp þótt það gangi á ýmsu hjá fólki í gegnum þetta. Síðan er ekkert síður mikilvægt að huga að því sem tekur við eftir á og núna er ég bara búinn að vera með eitt markmið í huga síðasta hálfa árið eða svo.“

Vonir og væntingar

Magnús bendir á að á meðan á meðferðinni stendur verði til ákveðnar hugmyndir um lífið að henni lokinni. „Þegar ég er búinn með þetta þá ætla ég sko að gera þetta og hitt og allt saman og lifa lífinu alveg í botn allan tímann og rúmlega það. Síðan getur manni bara reynst dálítið erfitt og flókið að þurfa svo að átta sig á því að lífið er svo oftar en ekki soðin ýsa á mánudegi, bleyjuskiptingar og skúringar. Það er ekki alveg myndin sem maður hefur í huga sér.

„Við ætlum að reyna að ná saman 100 starfsmönnum hjá Domino’s til að hlaupa fyrir Kraft og reyna að setja markið hátt. Ég er að vonast til þess að okkur takist að búa til alvöru stemningu og alvöru pening fyrir Kraft.“
Fréttablaðið/Eyþór

Ég held að yngra fólk sé kannski aðeins meira að takast á við þessa hluti. Svona einhvern veginn að komast af stað aftur og halda áfram. Kraftur hefur náttúrlega unnið alveg gríðarlega gott starf í alls konar svona málum með því að styðja líka eftir á við þá sem eru veikir og aðstandendur.

Ég þurfti allavegana að ákveða að láta þetta ekki skilgreina mig. Láta þetta ekki ráða öllu sem eftir lifir. Ég man að ég beið ógeðslega lengi eftir deginum þar sem ég myndi ekki hugsa um þetta. Að ég myndi fara í gegnum heilan dag án þess að þetta kæmi upp í kollinn á mér. Það gerðist einhvern tímann. Ég man ekkert hvenær það var en það var dálítið langur tími,“ segir Magnús sem að vonum upplifir breytt viðhorf til lífsins og ekki síst heilsunnar.

Ný lífssýn

„Ég var einhvern veginn búinn að lifa lífinu til fulls, búinn að gera vel við mig og var talsverður nautnaseggur þannig að ég var bara ekki í nógu góðu ástandi síðasta haust þegar ég ákvað að fara að hlaupa. Maður er að nálgast fertugt og ég rankaði einhvern veginn við mér eftir að hafa farið í gegnum meðferðina á sínum tíma, gert vel við sig síðan þá en ekki stundað neina hreyfingu af viti. Það er líka hvatning að hafa verið á erfiðum stað og ég hugsaði með mér að ég væri enn tiltölulega ungur og nú ætlaði ég að koma mér í stand. Fara virkilega að gera þetta á meðan ég get það ennþá,“ segir Magnús sem virðist hafa sloppið með skrekkinn.

„Ég var búinn að vera mjög slappur, svitnaði mikið á næturnar og var bara einhvern veginn ekki með sjálfum mér í einhverjar vikur eða mánuði,“ segir Magnús sem var ekki greindur fyrr en meinið var orðið áþreifanlegt.

Ógnvekjandi tilhugsun

„Einn morguninn finn ég bara æxli sem ég gat bara þreifað á og þá fór náttúrlega allt af stað og menn áttuðu sig á hvað var í gangi. Þá var ég búinn að vera inn og út af spítölum í tvígang og þeir gátu ekkert fundið. Það var eitthvað óeðlilegt en þeir áttuðu sig aldrei á því hvað það var. Eftir á að hyggja finnst manni það svolítið ógnvekjandi.

Ég var ekki meðvitaður um einkennin og gallinn er líka sá að það skiptir engu hver einkennin eru. Ef þú gúgglar þau þá endarðu alltaf á krabbameini. Leitarniðurstaðan er alltaf bara; mögulega ertu með krabbamein eða mögulega ertu með eitthvað annað.

Það hjálpar manni rosalega lítið að gúggla og verandi ungur maður þá gerir maður aldrei ráð fyrir að maður sé með alvarlegan sjúkdóm. Þetta er aldrei að fara að koma fyrir mig, skilurðu? Það er alltaf einhver annar sem kemur í blöðunum,“ segir Magnús í viðtali við Fréttablaðið. Í toppformi og klár í hálfmaraþon síðar í mánuðinum.