„Það sem mér fannst verst var að sjá að við erum ekki vel sett neins staðar þegar kemur að mönnun,“ segir Steinunn Þórðardóttir, formaður Læknafélags Íslands, um heilbrigðisþjónustu á landsbyggðinni.

„Ég er sjálf læknir á Landspítalanum og hef unnið þar alla mína starfsævi á Íslandi. Maður heldur alltaf að við séum á botninum varðandi mönnun og starfsumhverfi, en svo kemur í ljós að við erum öll á sama báti. Og það virðist vera sem enginn sé að koma til að bjarga okkur,“ segir Steinunn en hún er nýlega komin úr hringferð um landið þar sem hún heimsótti heilbrigðisstofnanir og ræddi við lækna.

Steinunn Þórðardóttir, formaður Læknafélags Íslands.
Mynd/Anton Brink

„Á stærri stöðum eins og Selfossi, Akureyri og Egilsstöðum er mjög þungt hljóð í fólki, veruleg mannekla og vaxandi álag. Það er skortur og þá sérstaklega í heilsugæslunni. Til dæmis á Selfossi. Þetta er svæði þar sem íbúum hefur fjölgað gríðarlega, þar er risastór sumarhúsabyggð og mikill ferðamannafjöldi fer þarna í gegn daglega. En á sama tíma hefur heilsugæslulæknum ekki fjölgað og þá erum við að tala um mörg ár aftur í tímann,“ segir Steinunn. Auk þess sé aðstaðan ekki til fyrirmyndar.

„Bráðamóttakan þar er gjörsamlega sprungin og í algjörlega óviðunandi húsnæði sem er í raun engan veginn í stakk búið til að taka við öllu þessu álagi.“

Að sögn Steinunnar er það aðstaðan sem og manneklan sem læknar á landsbyggðinni kvarta helst sáran yfir. Vaktabyrðin sé mikil á hverjum og einum, sem leiði af sér að menn séu bundnir sólarhringunum saman.

„Þetta er ótrúlega mikill fjöldi vakta á mánuði hjá hverjum og einum, og þetta er fólk sem þarf líka að sinna dagvinnu. Það er ótrúlega krefjandi að vera í fullu starfi með svona þunga vaktabyrði ofan á. Og þetta er farið að vega mjög þungt, sérstaklega hjá yngri læknum. Fólk vill geta sameinað fjölskyldulíf og starf, en þarna er það mjög erfitt,“ segir Steinunn.

Steinunn segir það skjóta skökku við að ekki sé uppi einhvers konar áætlun varðandi mönnun þegar kemur að minni byggðarlögum, sérstaklega þar sem læknar þar séu margir hverjir að komast á eftirlaunaaldur.

„Við hittum til dæmis lækna á Vík í Mýrdal og Vopnafirði sem eru nánast alltaf einir á vakt og hafa verið það árum og jafnvel áratugum saman, og þeir eru báðir mjög nálægt sjötugu,“ segir Steinunn, og bætir við að hún hafi ekki upplifað að einhver hugsun væri þar varðandi framtíðina.

„Og þá velti ég fyrir mér, er eitthvert plan í gangi? Hvað á að gera þegar þessir menn fara á eftirlaun?“