Fjölmiðlakonan Helga Arnardóttir gaf nýverið út sína fyrstu barnabók, Nína óskastjarna og ævintýrið á Álfhóli. Helga hefur starfað bæði hjá RÚV og Stöð 2 og er þekkt fyrir vandaða heimildarþætti um sakamál.

Helga segir að ákvörðunin um að gerast barnabókahöfundur hafi ekki verið tekin á einum degi. „Um leið og ég fór að hafa það að atvinnu að skrifa sem fréttamaður þá vaknaði með mér þörf til að skrifa skapandi texta úr mínum hugarheimi og það eru allnokkur ár síðan það gerðist. Mig hefur samt dreymt um það í mörg ár að gefa út barnabók og loksins hefur sá draumur ræst,“ segir Helga.

Bókin er komin út hjá Sölku og fékk Helga frænku sína Ylfu Rún Jörundsdóttur til að myndskreyta. „Hún teiknaði svo ólýsanlega fallegar myndir við söguna,“ segir hún. En um hvað fjallar sagan?

„Bókin fjallar um Nínu óska­stjörnu sem er skemmtileg stelpa með bein í nefinu. Hún er borgarbarn en dvelur oft hjá ömmu sinni á sveitabæ sem stendur við borgarmörkin. Einn daginn lendir amma í vanda og til stendur að eyðileggja bæinn hennar því það á að nota lóðina undir lúxushótel sem sveitarfélagið ætlar að byggja. Nína vill hjálpa ömmu og fyrir utan að treysta á mátt óskarinnar sem getur oft verið svo sterkur kallar hún eftir stuðningi álfanna sem búa í stórum steini í garðinum hjá ömmu,“ segir Helga.

bókakápa.jpg



Sagan sjálf er hreinn skáldskapur en sögusviðið byggir að einhverju leyti á persónulegri reynslu Helgu, frá þeim árum þegar hún bjó við Elliðavatn, sem hún kallar sannkallaðan töfrastað. „Ég gekk oft fram hjá litlum hvítum bæ þar sem eldri kona var oft að huga að blómunum í garðinum og geymdi meðal annars blóm í barnavagni sem vakti athygli mína,“ segir hún. „Byggingarstefnan hefur verið svo mikil síðustu ár við vatnið og ég hugsaði svolítið um þessi gömlu gildi, eins og örlög litla hvíta bæjarins sem nú hefur verið rifinn, því miður.“

Helga er hvergi nærri hætt að skrifa. Þegar er önnur saga um Nínu óskastjörnu tilbúin og sú þriðja mallar í kollinum á henni. Þá er hún einnig að skrifa handrit að barnamynd sem hún vonast til að líti dagsins ljós í náinni framtíð.

Rétt eins og margir rithöfundar hefur hún áhyggjur af minnkandi bókalestri barna og telur mikilvægt að við hættum ekki að lesa fyrir börnin, jafnvel þó að þau séu orðin læs. „Þau elska þá samverustund engu að síður og það örvar málþroska þeirra og hugsun.“ Mikilvægt sé einnig að halda bókum að börnum, reyna að hafa stjórn á snjallsímanotkun og styðja við íslenska barnabókaútgáfu.