Birna Dröfn Jónasdóttir
Föstudagur 28. janúar 2022
23.00 GMT

Mér fannst alltaf heillandi að standa á sviði og lék í leikhúsi fyrst þegar ég var átta ára og þar fékk ég í rauninni þessa bakteríu fyrst, en ég var svo feiminn, lítill og brotinn,“ segir Björn Stefánsson leikari.

Hann fer nú með hlutverk Bubba Morthens í sýningunni 9 líf í Borgarleikhúsinu og í gær fór í loftið fyrsti þáttur af Glaumbæ þar sem Bjössi, eins og hann er alltaf kallaður, fær til sín góða gesti og „djammar“ með þeim.

„Ég elti konuna mína til Danmerkur þegar hún var í námi þar og vissi í rauninni ekkert hvað ég var að fara að gera þar,“ segir Bjössi sem byrjaði dvölina í Danmörku á því að vinna á leikskóla. „Svo sótti ég um í leiklistarnám alveg skíthræddur en komst inn.“

Bjössi lærði leiklist í Danmörku og allt námið fór fram á dönsku. „Það var meira að segja þannig að enginn mátti tala ensku við mig, ef það heyrðist til okkar á göngunum að tala ensku þá var bara kallað: „Stop nu! Dansk!“ segir hann og hlær.

Bjössi hafði ekki verið mikið í skóla áður en hann byrjaði í leiklistarskólanum í Danmörku og segir að líkja megi náminu við Bootcamp-þjálfun. „Það er krafist mjög mikils af nemendum, eiginlega yfirgengilega mikils,“ segir hann.

„Þú þarft að læra þennan eða hinn textann á nokkrum dögum og ef þú mætir of seint þá er bara búið að læsa hurðinni og þú færð ekki að vera með, eftir á að hyggja er þetta náttúrulega galið,“ bætir hann við.

„Ég hafði verið í menntaskóla en var á endanum rekinn. Ég ætlaði bara að vera tónlistarmaður, var formaður skemmtinefndar og hélt geggjuð böll. Skildi svo ekkert í því þegar ég var kallaður á skrifstofu skólastjórans og rekinn.“

Missti pabba sinn ungur

Bjössi á fjögur systkini, eldri bróður og systur og yngri hálfsystur og hálfbróður. Þegar hann var tólf ára gamall lést faðir hans úr krabbameini og segir Bjössi það hafa markað líf sitt um ókomna tíð. „Mamma mín og pabbi skildu þegar ég var þriggja ára svo ég átti alltaf helgarpabba,“ segir hann.

„Það voru rosalega góðir tímar og það var alltaf gaman að vera hjá pabba,“ segir Bjössi. „Ég kynntist honum ekki mikið á virkum dögum svo hann var ekkert að reka mig í skólann, segja mér að koma snemma heim eða að taka til í herberginu mínu, ég sá bara hans bestu útgáfu.“

Pabbi Bjössa var tónlistarmaður, spilaði á trommur líkt og Bjössi gerði sjálfur síðar í lífinu. „Hann var rosalega vel metinn af vinum sínum. Hann dó árið 1992 og ég er ennþá að hitta fólk sem segir mér hvað hann hafi verið frábær,“ segir Bjössi um pabba sinn sem var einungis 46 ára þegar hann lést.

„Hann fær krabbamein í nýrun fyrst og það er tekið á því þannig að annað nýrað er fjarlægt. Ég man vel eftir því sumarið ´92 þegar hann flutti á Siglufjörð, í sinn heimabæ, og var að ná lífi sínu aftur í réttar skorður. Hann keypti sér veitingastað og bjó þar fyrir ofan og þarna leið honum svo vel,“ segir Bjössi.

„Þarna á ég mína seinustu minningu af pabba heilbrigðum. Við förum í göngutúr um Siglufjörð og hann var að sýna mér bæinn, hvar hann spilaði fótbolta þegar hann var lítill og svona,“ segir Bjössi en seinna sama ár komu veikindin upp aftur og stuttu síðar, rétt fyrir jólin 1992 lést Stefán, faðir Bjössa.

„Ég var mikið hjá honum á spítalanum áður en hann dó. Ég sá að hann var að hrörna en ég hélt alltaf í vonina, sem er svo ótrúlega ævintýraleg hugsun.“

Bjössi fór í ferðalag í Reykjaskóla með skólafélögum sínum og fyrsta kvöldið kallaði kennarinn á hann og bað hann að koma með sér inn á skrifstofu. Þar beið hans símtal frá móður hans sem sagði honum í símanum að pabbi hans væri dáinn.

„Það má alveg deila um það hvort það hefði verið hægt að tækla þetta betur, hún spyr hvort ég vilji að hún komi og sæki mig en ég segist vilja vera þarna áfram, ætli ég hafi ekki bara verið að reyna að fresta þessu og þeirri staðreynd að þetta væri raunverulegt,“ segir Bjössi.

„Ég gleymi því aldrei þegar ég fer aftur fram. Kennarinn fer á undan mér og segir krökkunum að ég sé búinn að missa pabba minn og þegar ég kem fram tekur bara á móti mér þrúgandi þögn og allir horfðu á mig en enginn vissi hvað hann átti að segja.“

Hinn nýi sjónvarpsþáttur Bjössa, Glaumbær, hóf göngu sína í gær. Hann er spenntur og stressaður á sama tíma.Mynd/Íris Dögg Eindarsdóttir
Mynd/Íris Dögg Einarsdóttir

Stjórnleysi heima

Bjössi segist skilja vel bæði mömmu sína og kennarann þrátt fyrir að líklega hefði verið hægt að bregðast betur við í þessum aðstæðum. „Það er bara þannig þegar einhver deyr að enginn veit hvernig á að bregðast við. Mamma og pabbi voru skilin mörgum árum áður en þetta gerðist en voru mjög góðir vinir. Þarna bjó mamma með fósturföður mínum sem drakk mikið og hún hafði bara ekki tólin til þess að gera þetta öðruvísi.“

Það að missa pabba sinn svo ungur segir Bjössi hafa kennt sér margt og að hann líti öðrum augum á dauðann. Það hafi þó tekið tekið hann langan tíma að vinna úr áfallinu og því að alast upp við alkóhólisma.

„Ástæðan fyrir því að ég tala um þetta er samt sú að þó að maður alist upp í svona aðstæðum þá er hægt að gera allt sem maður vill ef maður vinnur í sjálfum sér,“ segir Bjössi.

„Heimilislífið hjá mér þegar ég var lítill var í engum skorðum og það ríkti mikið stjórnleysi en maður bara einhvern veginn þraukar. Þegar ég var fjórtán ára var ég tekinn út úr aðstæðunum, þetta var bara orðið hættulegt og ég flutti til bróður míns, hann tók mig að sér. Hann er rosalega góður og það eru þau öll systkini mín. Ef ég hefði ekki átt þau þá væri sagan einhvern veginn öðruvísi,“ útskýrir Bjössi.

„Þegar maður elst upp í svona þá hefur það áhrif og ég hef þurft að vinna í því og ala sjálfan mig upp. Ég fékk rangar upplýsingar í uppeldinu. Ég fékk þær upplýsingar að stundum mætti ég ljúga og að maður þyrfti alltaf að lesa í aðstæður,“ segir hann.

„Þetta er mjög óheilbrigt og það er fullt af fólki sem verður undir í svona. Fer í neyslu eða ofbeldissambönd eða tekur fáránlegri hegðun sem gefinni og það er það sem ég upplifði en það er hægt að komast út úr því.“

:Björn Stefánsson, leikari býr með eiginkonu sinni í Hafnarfirði og saman eiga þau þrjú börn.
Fréttablaðið/Sigtryggur Ari

Reiður trommari

Bjössi segist hafa upplifað mikinn kvíða og reiði á sínum yngri árum en að tónlist hafi hjálpað honum mikið. Hann spilar á trommur og var í rokkhljómsveitinni Mínus í mörg ár. Hljómsveitin ferðaðist um allan heim og spilaði fyrir þúsundir manna.

„Ég var dofinn og ég tæklaði þetta mikið á reiðinni. Var mjög tilfinningalega dramatískur, þess vegna fór ég að spila músík og spila hana eins og ég geri, með öllum líkamanum. Hverjir einustu tónleikar voru bara þerapía,“ segir Bjössi og bætir við að þegar hann byrjaði í Mínus hafi hann hitt bræður sína, stráka sem skildu hann.

„Við bara skildum hvorn annan og þurftum ekkert að ræða það neitt meira. Við erum allir með einhverja bresti og fengum útrás þarna, þess vegna verður Mínus eins og hún er, eitthvað sturlað fyrirbæri,“ segir Bjössi.

Mínus-árunum fylgdi mikið af ferðalögum, giggum og partíum en einnig mikil óvissa. „Þessi Bjössi sem gerði þetta allt er gamli Bjössi. Það væri mjög gaman að hitta hann og tala við hann af því að hann var á svo hraðri ferð, á 220 kílómetra hraða alltaf,“ segir Bjössi.

„Ég man ekki eftir helmingnum af þessum árum og ferðalögum en það er ekki af því ég var svo fullur heldur bara af því að hugurinn á mér var á svo miklu spani og ég var svo kvíðinn, stundum vissi ég ekkert hvar ég var og ef ég væri að gera þetta núna myndi ég njóta þess betur og skoða þessa staði sem við fórum á,“ bætir hann við.

Óvissan á ferðalögunum sneri oft að því hvar Bjössi og félagar hans í Mínus skyldu sofa. Hann á minningar af því að sofa á sófum og Lazy Boy-stólum hér og þar, og í eitt skipti var hann bitinn af könguló á meðan hann svaf á sófa í Bandaríkjunum.

„Stundum kom bara rúta og sótti okkur, með kojum og Playstation og allt var bara geggjað en stundum vissum við ekkert hvar við ættum að sofa og hlutirnir gátu breyst mjög hratt,“ segir Bjössi og tekur sem dæmi þegar Mínus spilaði á Reading-tónlistarhátíðinni í Bretlandi árið 2004.


„Stundum vissum við ekkert hvar við ættum að sofa og hlutirnir gátu breyst mjög hratt.“


„Við fáum bara þær upplýsingar að ein hljómsveit hafi dottið út og að við séum að spila fyrir tuttugu þúsund manns á Reading í næstu viku,“ segir Bjössi. „Giggið“ var klukkan tólf á hádegi og þangað mætti hljómsveitin gjörsamlega ósofin.

„Við förum bara í partí kvöldið áður og djömmuðum til sjö. Þá vorum við sóttir á hvítum golfbíl og spiluðum þetta gigg og svo annað seinna saman dag. Þetta er eitthvað sem maður myndi aldrei gera í dag, en það er til vídeó frá þessu og við vorum geggjaðir,“ segir Bjössi.

„Í seinna gigginu hituðum við upp fyrir band sem heitir Avenged Sevenfold, þar kynntist ég trommuleikaranum og við urðum ágætis félagar. Ég fylgdist með honum verða að stórstjörnu í Bandaríkjunum og svo einn daginn er hann bara dáinn, hann drakk sig í hel,“ segir Bjössi sem sjálfur hætti að drekka fyrir þrettán árum síðan.

„Það er orðið svo langt síðan að ég er eiginlega hættur að hugsa um það, en guð minn góður hvað ég hugsaði mikið um það fyrstu tvö árin,“ segir Bjössi. Hann segir alla skemmtun í hans lífi hafa verið tengda einhvers konar hugbreytandi ástandi.

„Þegar maður er í þessum lífsstíl, þessum rokkaralífsstíl, þá er ekkert normalt við lífið. Á meðan allir æskuvinir mínir og félagar voru í menntaskóla þá var ég í rútu einhvers staðar að bíða eftir giggi eða að semja plötu, ég þurft ekki að vakna klukkan átta á morgnana í mörg ár,“ segir hann.

„Okkur fannst ekkert athugavert við það að alls staðar þar sem maður var, var maður í kringum áfengi. Það var ekkert athugavert við það að drekka í vinnunni en svo þegar maður eignast börn og fjölskyldu þá verður það athugavert,“ bætir Bjössi við en hann eignaðist sitt fyrsta barn þegar hann var 25 ára gamall með eiginkonu sinni, Írisi Dögg Einarsdóttur ljósmyndara, sem þá var 21 árs.

Á Mínus-árunum ferðaðist Bjössi um allan heim og spilaði á tónleikum. Nú æfir hann sig í því að lifa í núina og ögra sjálfum sér.
Mynd/Íris Dögg Einarsdóttir

Saman í tuttugu ár

Þau Íris og Bjössi hafa verið saman í 20 ár og þegar hann talar um hana má sjá glampa í augum hans. „Hún er besti vinur minn,“ segir hann og brosir.

„Fyrst og fremst erum við ástfangin og við ræktum sambandið okkar. Við höfum gengið í gegnum svo margt og höfum barist fyrir sambandinu okkar og núna erum við að uppskera það sem við höfum sáð,“ segir hann.

„Hún er einstök, ekki bara falleg heldur er hún með rosalegt hjarta.“

Íris og Bjössi eiga saman þrjú börn, tveggja ára, tíu ára og sextán ár. Hann segir þau rétt nú vera að átta sig á því hver „gamli Bjössi“ sé, hann hafi ekki alltaf verið leikari.

Bjössi fer nú með hlutverk Bubba Morthens í sýningunni 9 líf í Borgarleikhúsinu. Sýndar hafa verið yfir 60 sýningar af verkinu og segir Bjössi hlutverkið bæði krefjandi og skemmtilegt. Þá hefur þróast einstök og einlæg vinátta með þeim Bubba, þeir eru til að mynda saman í vídeó-klúbbi. Hittast á daginn, horfa á stríðsmyndir og fá sér popp og kók.

„Bubbi mætir snemma á allar sýningar og er með okkur. Svo kom það einhvern veginn upp að við fíluðum báðir stríðsmyndir og við vorum alltaf að ræða þær, úr því varð svo þessi vídeó-klúbbur þar sem við Bubbi hittumst um hádegi og horfum á eina mynd og svo getum við talað um hana á sýningunni,“ segir Bjössi.

Þá segir hann þá vinina einnig deila þeirri reynslu að hafa verið rokkarar, þeir hafi farið í sama ferðalagið. „Ég get sagt þér frá Mínus en það er annað þegar ég hitti einhvern sem segir: ég skil þig. Þetta er nákvæmlega sama dæmið og Utangarðsmenn fóru í. Allt fólkið sem vildi vera með þeim, ruglið og rifrildin, þetta er eitthvað sem maður þarf að ganga í gegnum til að skilja.“

Glaumbær

Nýjasta verkefni Bjössa er nýr sjónvarpsþáttur, Glaumbær, sem framleiddur er af Glassriver og hóf göngu sína á Stöð 2 í gær. Um er að ræða tónlistarþátt þar sem Bjössi fær til sín góða gesti og djammar með þeim. „Þema þáttarins er að í hverjum þætti er valið orð, það getur verið unglingurinn, geimurinn eða hvað sem er, í gær var það djamm og þá tókum við djammlög og ræðum okkar á milli hvað er okkar djammlag og syngjum þau og spilum. Mitt er til dæmis No One Knows með Queens of the Stone Age.“

Bjössi er á sama tíma spenntur og stressaður fyrir því að vera með sinn eigin sjónvarpsþátt. „Gamli Bjössi hefði aldrei sett sig í þessar aðstæður en í dag geri ég í því að ögra sjálfum mér. Að sýna svona oft í leikhúsinu kennir manni að vera hugrakkur og gera þetta bara, prufa nýja hluti. Þar stækkar maður.“

Athugasemdir