Tvær ungar, írskar konur, Sara Feeney og Ellen Glynn, lifðu af að vera týndar á rúmsjó í 15 klukkutíma. Þær höfðu farið af stað á svokölluðum „paddle board“ brettum en misst stjórnina og rekið í burtu.

„Þær eru í áfalli og voru heppnar að veðrið var hlýtt,“ segir sjómaðurinn Patrick Oliver sem fann þær á fimmtudag, við sjónvarpsstöðina RTÉ. En þegar hann heyrði tilkynningu um að konurnar væru týndar fór hann strax af stað að leita ásamt Morgan syni sínum, sem er 18 ára. Út frá vindátt og straumum gat hann sigtað út svæðið sem þær reyndust vera á.

Konurnar, sem eru 17 og 23 ára frænkur, héldu af stað frá ströndinni Furbo í Galway-sýslu á vesturströnd Írlands á miðvikudagskvöld. Helen Feeney, móðir Söru, var með þeim þegar þær réru út, en þegar þær komu síðan ekki til baka hringdi hún í landhelgisgæsluna. Hófst allsherjarleit klukkan 22 á miðvikudagskvöld með bátum og þyrlum. Fjölmargir sjálfboðaliðar tóku einnig þátt.

Hvorug kvennanna var í blautbúningi, en til allrar lukku voru þær í björgunarvestum. Sara var þaulvön á bretti, en Ellen nær óreynd. En „paddle board“ bretti hafa notið síaukinna vinsælda, meðal annars hér á Íslandi.

Í samtali við RTÉ lýsir Ellen því hvernig það tók aðeins nokkrar mínútur fyrir þær að missa stjórnina. Þær fuku langt, langt frá landi og vissu ekkert hvar þær voru. Allt í einu var vindurinn orðinn mjög mikill og öldurnar mun hærri. Framan af hafi þær þó haldið rónni og verið fullvissar um að þeim yrði bjargað. Meira að segja skiptust þær á að sofa á brettunum.

„Við vissum að við kæmumst ekki sjálfar til baka þannig að við náðum að binda brettin saman. Við reyndum að róa til baka en öldurnar voru svo sterkar að við vorum fastar á sama stað,“ segir Ellen. „Við öskruðum í von um að mamma Söru myndi heyra og kalla fyrr eftir aðstoð. Vindurinn var það sterkur að enginn heyrði í okkur.“

Ellen og Sara sáu ljós báta í myrkrinu og öskruðu á þá. En það var sama sagan, enginn heyrði. Þrumuveður og ofsaregn skall á og þeim varð fljótt mjög kalt. „Við ákváðum að það væri enginn tilgangur með að missa stjórn á okkur. Við yrðum að vera jákvæðar og þá myndi allt bjargast,“ segir Ellen.

Um morguninn hafði þær rekið enn lengra út og ölduhæðin var orðin enn meiri. Þær fóru að nálgast eyjar sem kallast Aran og reyndu að róa þangað án árangurs. Þær fundu hins vegar humargildru sem þær gátu fest við brettin. Þrátt fyrir sjálfsbjargarviðleitnina og hið jákvæða viðhorf, misstu þær stundum trúna á að verið væri að leita að þeim.

Það var nálægt eynni Inis Oírr í Aran klasanum sem Oliver feðgar fundu Ellen og Söru. Þeir hjálpuðu þeim um borð og sigldu til eyjarinnar þar sem þyrla sótti þær og fór með á spítala á meginlandinu. Helen sagðist vera að eilífu þakklát feðgunum fyrir björgunina og að konurnar væru ekki illa haldnar.