Tenging okkar við Hnífsdal er upphaflega engin en við eigum þó bæði ættir að rekja vestur. Systir mín býr ásamt fjölskyldu í Bolungarvík auk þess sem mamma mín, afi og amma eru þaðan og svo er amma konunnar frá Ísafirði,“ útskýrir Ketill.

Eins og sjá má var húsið í bágu standi þegar hjónin tóku við því og þurfti í raun að endurbyggja það allt. Hjónin báru fjögur tonn af rusli út úr því.
Húsið er 109 fermetrar og kjallari undir því hálfu. Áður fyrr var það tvíbýli.
Hjónin Ketill Már Björnsson og Ingibjörg Finnbogadóttir notuðu öll frí í fimm ár til að nostra að húsinu.

Tenging okkar við Hnífsdal er upphaflega engin en við eigum þó bæði ættir að rekja vestur. Systir mín býr ásamt fjölskyldu í Bolungarvík auk þess sem mamma mín, afi og amma eru þaðan og svo er amma konunnar frá Ísafirði,“ útskýrir Ketill.

Það var svo sumarið 2013 að þau hjónin tóku þátt í hlaupahátíð Vestfjarða og gistu í hjólhýsi á tjaldsvæðinu á Ísafirði í hálfan mánuð.

Samkvæmt Katli stóð lítið eftir af húsinu annað en grindin sem hann þó þurfti að endurbyggja að hluta.
Það var útsýnið yfir hafið sem heillaði þau hjón.
Kjallari er undir hálfu húsinu.

„Við hlupum stundum út í Hnífsdal þar sem bróðir konunnar á hlut í húsi og þegar við fórum framhjá þessu húsi sáum við tækifæri í því. Við fórum upp að því og kíktum inn um gluggana. Það leyndi sér ekki að húsið var handónýtt en við heilluðumst af staðsetningunni og útsýninu. Húsið stendur uppi á bakka svo það er gott útsýni yfir hafið og það var það sem kveikti í okkur.“

Biðu eftir söluauglýsingu

Eitt skiptið þegar þau hlupu til baka inná Ísafjörð ákvað Ketill að koma við á bæjarskrifstofunni til að spyrjast fyrir um eigendur hússins.

„Þar var mér tjáð að líklega færi húsið á sölu einhvern tíma á næstunni en það mál væri allt í ferli. Við biðum bara og fylgdumst daglega með fasteignaauglýsingum og í september árið eftir, 2014 kom það á sölu og við vorum búin að gera tilboð innan klukkustundar sem var samþykkt strax.“

Haldið var í gamla gólfefnið þar sem hægt var en restin klædd með mótatimbri sem kemur virkilega vel út.

Húsið varð þeirra fyrir litlar 400 þúsund krónur á þeim tíma en framundan var gríðarlega vinna þar sem öll frí fóru í framkvæmdir sem fyrst nýlega sá fyrir endann á. Hvorki Ketill, sem er flugvirki né Ingibjörg höfðu mikla reynslu af því að gera upp gömul hús timburhús.


Framkvæmdir í öllum fríum

„Við búum í gömlu stóru steinhúsi á Akranesi sem við gerðum það upp en þá gerðum við ekki eins mikið sjálf. Ég gerði það sem ég mögulega gat, smíðaði glugga og svo framvegis en það var það mikil vinna í því húsi að við keyptum mikla vinnu líka.“

Klósettið er í kjallaranum og gerðu þau hjón sér það að góðu í þessu ástandi á meðan á framkvæmdum stóð.

Þetta hefur verið ómæld vinna,“ viðurkennir Ketill sem sér eftir að hafa ekki haldið utan um vinnustundirnar sem farið hafa í húsið.

„Ég keyrði vestur flestar helgar í fimm ár. Eftir vinnu á föstudegi fór ég vestur, vann langan dag á laugardegi og fram yfir hádegi sunnudag og keyrði svo heim. Við unnum þetta mjög mikið saman hjónin og öll sumarfrí fóru í þetta,“ segir Ketill en hann og Ingibjörg gerðu mest allt sjálf.

„Það er eiginlega bara núna síðustu vikurnar sem húsið er að verða tilbúið. Ég á þó eftir að setja upp þakrennurnar og er að klæða sökkullinn af húsinu með náttúrugrjóti sem við höfum kippt með okkur úr vegkantinum í djúpinu á leiðinni.“

Fjögur tonn af rusli


Fyrsta sumarið gistu þau hjón í hjólahýsi á tjaldstæðinu Bolungarvík en sumarið eftir stúkuðu þau sig af inni í húsinu með krossviðsplötum og sváfu á vindsæng næstu árin með hita frá litlum rafmagnsofni.

Þó svo að lítið standi eftir af upprunalegu húsinu var haldið í gamla stílinn og meðal annars allir veggir klæddir með panel og málaðir.
Eldhúsið er opið og í skemmtilegum gamaldags stíl eins og húsið allt.

„Húsið var búið að standa autt í mörg ár og við byrjuðum á að moka út fjórum tonnum af rusli og timbri. Húsið var kjaftfullt og þurftum við meðal annars að henda fullt af gömlum jólatrjám. Það þurfti í raun að gera allt.“

Helming stofugólfsins vantaði en það hafði fúnað í gegn og þannig stóð húsið fyrsta veturinn.


Tilkynnt að húsið væri að hrynja


„Við þekktum engan í Hnífsdal í upphafi enda kemur bróðir konunnar bara þangað eina til tvær vikur á ári. Við fengum svo símtal frá nágranna í janúar 2015 þar sem okkur var tilkynnt að húsið væri að hrynja,“ segir Ketill. Það hafði gert aftakaveður og eitthvað hafði fokið á gluggann sem snýr inn dalinn, brotið hann svo gaflinn sem snýr að sjónum dinglaði bara laus.

„Við vorum spurð hvort við vildum ekki gera eitthvað. Ég fór bara á já.is og fann smið á Ísafirði og bað hann að redda okkur svo þetta myndi hanga fram á vorið. Það tókst.“

Eldavélin falleg við flísarnar sem setja skemmtilegan flís á eldhúsið.
Baðherbergið er í kjallaranum sem er undir hálfu húsinu auk eins af þremur svefnherbergjunum.
Svefnherbergi hússins eru þrjú auk þess sem svefnloft er yfir stórum hluta þess svo nægt er gistiplássið.
Ekki slæmt að njóta matar síns við fallegt útsýnið.

Ketill notaði fyrsta veturinn mikið í að kynna sér skilyrði Minjastofnunar varðandi gömul hús og hvernig best væri að bera sig að við framkvæmdir á þeim enda húsið orðið hundrað ára gamalt og því aldursfriðað.

„Það voru engir gluggar út að sjónum svo við þurftum að fá leyfi til að bæta við gluggum þar og fengum það með því skilyrði að þeir yrðu í sama stíl og aðrir gluggar hússins.“

Vildu halda í gamla stílinn


Ketill segir að á endanum hafi allt húsið verið endursmíðað og ekkert standi eftir af upprunalega húsinu nema grindin sem hann hafi þó skipt út hluta af.

Fjölskyldan hefur notið sumarsins í Hnífsdal og meðal annars siglt um fjörðinn á kajökum.
Hafið og fjöllin umlykja húsið.

„Það var þó alltaf útgangspunktur fyrir okkur að halda í gamla stílinn. Við héldum gömlu gólffjölunum þar sem það var hægt en stofugólfið er bara mótatimbur eins og er notað í stillansa. Við vorum ekki búin að ákveða hvað færi á gólfið en enduðum á að lakka það bara eins og restina af gólfinu.“

Nostrað hefur verið við lóðina í kring.

„Við erum búin að kynnast fullt af fólki í Hnífsdal og á Ísafirði og starfsfólk Húsasmiðjunnar er orðið miklir vinir okkar,“ segir Ketill og hlær.

„Fólk er upp til hópa ánægt að húsið skildi lagað enda héldu flestir að það yrði rifið. Okkur fannst við eiginlega verða að bjarga því,“ segir hann að lokum.