Um leið og sest er niður með Lóu Hjálmtýsdóttur kemur í ljós að þar fer manneskja sem á auðvelt með að tjá sig. „Ég er auðvitað búin að vera í 16 ár í hljómsveit með sex körlum og við erum bara búin með öll eðlileg umræðuefni,“ segir söngkona sveitarinnar FM Belfast.

„Ég hef ekki lengur skilning á því hvað er eðlilegt að tala um enda hef ég verið föst í bíl með þeim vikum saman á tónleikaferðalagi. Ef ég fer á frumsýningu eða opnun eða slíkt þarf ég að hugsa mig virkilega vel um hvað megi tala um,“ segir hún í léttum tón.

Talandi um tónleikaferðalög í rútu með sex körlum; Lóa segir áskoranirnar fáar í þeim efnum, samstarfið og á tíðum sambúðin sé góð, ekki einu sinni lykt sé til trafala á slíkum ferðum. „Nei, þetta eru frábærir, hreinir menn, allir í bandinu eru mjög snyrtilegir, það kom mér á óvart,“ segir hún og skellir upp úr.

Aðspurð segir hún þau löngu búin að ræða tilfinningaskalann og fara á alla heimsins trúnó.

„Það er ekkert voða mikið drama eða neitt þannig. Eina dramað í mínu lífi er þegar ég held að einhver sé í skemmtilegri spjallgrúppu en ég er í,“ segir Lóa og hlær og í ljós kemur að hún er í ótal spjallgrúppum á Messenger sem tengjast hinum og þessum öngum lífs hennar. Nýjasta grúppan er brennó­grúppa en hún segist hafa tilleiðst í brennóhópinn til að hafa ástæðu til að koma sér út úr húsi enda sé allt sósíallíf komið úr sínki eins og hjá fleirum á tímum heimsfaraldurs.


Hlerar fólkið í kringum sig


Undir lok árs 2019 ákvað Lóa að setja sér það markmið að teikna eina mynd á dag allt árið 2020. Ein mynd á dag hljómar kannski sem auðvelt verkefni en ef þú þekkir myndirnar hennar Lóu veistu að hver mynd er í raun heil saga.

„Ég geri mikið af því að hlera fólkið í kringum mig,“ segir Lóa sem hefur töluvert stúderað bandarískan teiknara að nafni Lynda Barry, sem beinlínis hvetur til þess.

„Þetta snýst ekki um að setjast niður og rembast við að fá hugmynd enda svo auðvelt að mistakast ef maður ætlar að vera rosalega djúpur.“

Lóa segist taka hugmyndir úr umhverfi sínu og já, með því að hlera fólk en svo snúist þetta líka oft um samsetningu.

„Eins og um daginn þá fórum við maðurinn minn út og strákurinn okkar var í næturpössun. Allt í einu kom yfir mig einhver galsi og ég fann að ég hafði einhverja þörf fyrir að hegða mér illa,“ segir hún og hlær.

„Allt í einu heyrði ég í hausnum á mér kveðjuna: „Bless, elskan, mamma og pabbi þurfa að fara út og hegða sér eins og villisvín,“ og úr varð slík mynd. Þetta er svo fyndið því maður er bæði ábyrg manneskja og villisvín. Þetta er dæmi um eitthvað sem raðast upp en er ekki skipulögð vinna,“ útskýrir Lóa.

„Hitt er rosa góð aðferð til að geta búið til mikið efni og mér finnst þægilegra að búa til mikið efni en að sitja og ofhugsa, því þá geri ég ekki neitt.“

„Allt í einu heyrði ég í hausnum á mér kveðjuna: „Bless, elskan, mamma og pabbi þurfa að fara út og hegða sér eins og villisvín.“

Þessari hugmynd laust niður í huga Lóu þegar sonurinn var kominn í næturpössun og hún segist hafa fundið þörf hjá sér til að hegða sér illa.

Lóa viðurkennir að stundum hafi hún skuldað nokkrar teikningar og þá þurft að teikna nokkrar á einum degi. „Hugmyndin að bókinni kom svo upp í samtali við bókaútgáfuna Sölku.“


Bjargað af skipulögðu fólki


Heimsfaraldur breytti starfi Lóu að mörgu leyti en hún hafði ekki verið mikið í því að selja myndirnar sínar til einstaklinga.

„Fólk var mikið heima hjá sér í fyrra að horfa á veggina og sá að það vantaði eitthvað á þá. Fólk fór að panta myndir og skyndilega var ég komin með lítið innrömmunarverkstæði á vinnustofunni, vefbúð og skjal fyrir pantanir,“ segir Lóa og virðist enn hissa.

„Sandra vinkona mín er ógeðslega skipulögð og horfði á óskipulagða miðamonsterið sem skrifborðið mitt var orðið og sá svo mig ógeðslega stressaða enda var ég að svara hverri og einni manneskju á Instagram og Facebook og skrifa á miða um allt.“

Vinkonan sá að þetta gæti ekki gengið mikið lengur og útbjó skipulagt skjal fyrir pantanir og Lóa gerði skiptidíl við hönnuð sem hafði tekið eftir því að hún væri ekki með vefverslun, og útbjó slíka fyrir hana.

„Nú lít ég út fyrir að vera ógeðslega fagleg á meðan ég er það ekki en var bjargað af skipulögðu fólki. Maðurinn minn er líka svona skipulagður og minnir mig reglulega á að ég skuldi myndasögu og svo framvegis, það hefur bjargað mér. Ég villist alltaf af leið,“ segir Lóa.


Milljón lítil skref


Lóa býr með Árna Hlöðverssyni en þau hafa verið saman jafn lengi og þau hafa verið saman í hljómsveit, eða sextán ár og eiga þau saman einn son. Upphafið að hljómsveitarferlinum var þó tilviljanakennt en Lóa segir tilviljanir einkenna sitt líf.

„Það var einhver sem mætti ekki á hljómsveitaræfingu og ég bara rúllaði út af Sirkús og hef verið með síðan. Þannig er ótrúlega margt sem ég geri, ég er bara til í eitthvað og það vindur svo upp á sig. Ég veit að það eru mjög skringileg trúarbrögð en mér líður eins og ef eitthvað gengur vel þá sé það rétt. Ég fylgi straum sem verður til og mæti og vinn og sé hvert það fer.“

Lóa segir tilviljanir og milljón lítil skref hafa leitt hana á þann stað sem hún er í dag. Fréttablaðið/Valli

Lóa segist yfirleitt ekki sækja um störf eða verkefni, þannig lagað virki yfirleitt ekki fyrir hana. „Ég myndi ekki bjóða mig fram sem forseta þó það hljómi eins og vel borgað og gott gigg, af því að ég get ekki ímyndað mér að það myndi ganga upp hjá mér.“ Aðspurð hvers vegna hún efist um að forsetaframboð myndi henta henni, svarar Lóa; „Ég veit það ekki, ætli ég myndi ekki móðga einhvern í einhverju matarboði.“

Hún segir milljón lítil skref hafi leitt hana þangað sem hún er, en ákvarðanirnar sem hún þurfi að taka varði frekar hvenær hún eigi að koma sér út úr einhverju. Teikningar Lóu endurspegla ansi oft hugarheim kvenna og gerir hún óspart grín að þeirri pressu sem konur verða fyrir.

„Þú þarft að vera heilt fyrirtæki en mátt hvorki eldast né vera feit. Það eru svona skrilljón reglur sem maður veit um,“ segir Lóa um pressuna.

Lóa fann leið til að koma listanum sem flestar mæður eru með fastan í huganum í eina mynd í tilefni mæðradagsins í fyrra og sló í gegn.

Lóa segist hafa gengist mjög upp í því á unglingsárunum að vera ekki kvenleg í útliti. „Mér fannst það bara óspennandi en samt vissi ég skrítna hluti sem ég sogaði úr umhverfinu, eins og að maður ætti ekki að fara í augabrúnaplokkun daginn fyrir brúðkaup. Eins og þetta væru upplýsingar sem gott væri að búa að?“ segir hún furðu lostin.


Þolir ekki afskiptasemi


„Það er pressa úr öllum áttum. Sonur okkar er að verða níu ára og ég var spurð í fyrra hvort ég ætlaði ekki að eignast annað barn. Ég er 41 árs – hvenær hætta þessar spurningar? Ég skil þetta ekki, ég þori varla að spyrja fólk við hvað það vinnur, mér finnst það svo hnýsið.

Þegar við vorum að túra á meðan strákurinn okkar var lítill, hvort sem hann var með eða ekki var alltaf talað við mig eins og ég væri einhver barnamorðingi. Ekki var talað þannig við Árna við hlið mér sem átti þetta barn alveg jafn mikið og ég. Beisiklí var bara verið að segja við mig: Farðu heim til þín!“ segir Lóa og hristir hausinn og bendir á að flestir hljómsveitarmeðlimir eigi börn en hún ein hafi fengið svona athugasemdir, enda eina konan.

„Ég þoli ekki svona afskiptasemi. Ég er með mjög djúpt „authority vandamál“ og þoli ekki reglur sem er ekki fótur fyrir. Eins og ég skil enn ekki af hverju má ekki hanga á línunni í sundi – slitnar hún eða?“ ■